🔴Ο Φύσσας, ο Φουντούλης, ο Καπελώνης και το Κράτος Δικαίου. 🔴Αναμφίβολα, ο βίαιος θάνατος ενός ανθρώπου, είναι τραγωδία. Και, το μέγεθος της τραγωδίας μεγεθύνεται, όταν το θύμα είναι ένας νέος άνθρωπος, που έχει όλη την ζωή μπροστά του. Κάθε άνθρωπος με στοιχειώδη ανθρωπισμό, οφείλει να στέκεται απέναντι σε κάθε μορφή βίας που αφαιρεί ανθρώπινες ζωές, απ’ όπου κι αν προέρχεται. Κι όχι απέναντι κατ’ επιλογήν, ανάλογα με το ποιο είναι το θύμα και ποιοι οι θύτες. Αυτό το τελευταίο, το κάνει η αριστερά, εκ συστήματος. 🔴Τα γράφω αυτά με αφορμή τον βίαιο θάνατο του Παύλου Φύσσα, που έγινε μια μέρα σαν την σημερινή. Τον οποίο Φύσσα, έχει αναδείξει η αριστερά σε ήρωα και σύμβολο, προβάλλοντας την «ρομαντική» του πλευρά. Πως, «μέσω της μουσικής του μιλούσε για πρόσφυγες, μετανάστες, για τη βία του κατεστημένου, για τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και του Κάρλο Τζουλιάνι, διαδηλωτή στη Γένοβα το 2001». Και αποκρύπτοντας την άλλη πλευρά του, καθώς κάποιοι από τους στίχους των τραγουδιών του, αποπνέουν βία και μισογυνισμό. 🔴Ασχέτως αυτών, που σε καμμιά περίπτωση βεβαίως δεν αποτελούν δικαιολογία για τον άδικο χαμό του, αλλά και του αναμφισβήτητου γεγονότος ότι από το 1974 και μετά, η βία και η τρομοκρατία είχαν χρώμα κόκκινο και δεκάδες νεκρούς, ο Φύσσας δεν ήταν ο μόνος νεκρός εκείνης της ταραγμένης περιόδου. Λίγες βδομάδες μετά την δολοφονία του, βρήκαν έναν εξίσου βίαιο θάνατο, από αριστερούς τρομοκράτες, δύο άλλοι νέοι, που ανήκαν πολιτικά στην αντίθετη παράταξη από εκείνη του Φύσσα: ο 22χρονος Μανώλης Καπελώνης και ο 27χρονος Γιώργος Φουντούλης. 🔴Στις δύο αυτές τραγικές περιπτώσεις, υπάρχουν πολλές διαφορές. Η πιο βασική, είναι ότι στην πρώτη περίπτωση, ο δράστης συνελήφθη, δικάστηκε και οδηγήθηκε στη φυλακή. Αντιθέτως, οι δράστες της διπλής δολοφονίας, των Φουντούλη και Καπελώνη, παραμένουν ασύλληπτοι και κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Κι όπως φαίνεται, δεν έγινε καμμία σοβαρή έρευνα, για να βρεθούν. 🔴Μάλιστα, ενώ υπήρξαν στοιχεία για την διαλεύκανση της υπόθεσης, δεν διερευνήθηκαν! Ειδικότερα, το 2015, σε επίσημη κατάθεση που έδωσε στις αρχές συγγενικό πρόσωπο του βαρυποινίτη Παναγιώτη Βλαστού, επισκέφθηκε στις φυλακές τον συγγενή του την επόμενη μέρα της διπλής δολοφονίας και τον ρώτησε αν είχε κάποια εμπλοκή στις δολοφονίες. Ο βαρυποινίτης, του εκμυστηρεύτηκε ότι ο ίδιος δεν είχε καμμιά σχέση, εντούτοις γνωρίζει ποιοι είναι οι δράστες! 🔴Για να μην μακρηγορώ, τα πράγματα είναι απλά: Μια πολιτική παράταξη, στην συγκεκριμένη περίπτωση η αριστερά, μπορεί να λειτουργεί επιλεκτικά και να κρίνεται από τον ελληνικό λαό, στις εκλογές. Όμως, ένα κράτος δικαίου δεν είναι ποτέ δυνατόν να λειτουργεί επιλεκτικά, με παιδιά και αποπαίδια. Όπως και με την «ξεχασμένη» υπόθεση του εμπρησμού και της φρικτής τριπλής δολοφονίας στην Marfin, οφείλει να ξεκινήσει άμεσα τις διαδικασίες για την ανακάλυψη και την σύλληψη των δραστών, έτσι ώστε να υπάρξει επιτέλους πραγματική δικαιοσύνη, να βρουν γαλήνη οι ψυχές των δύο αδικοχαμένων νέων και να αποκατασταθεί το κοινό περί δικαίου αίσθημα!~

🔴Όποιοι τάζουν «Πηγάδες», ενίοτε πέφτουν μέσα οι ίδιοι! Οι «Μελιγαλάδες» του Μπούλκες. 🔴«Πηγάδες» μας τάζουν διάφοροι εδώ μέσα, επειδή όμως, εκτός από κακοήθεις είναι και ανιστόρητοι, δεν γνωρίζουν πως εκτός από την Πηγάδα του Μελιγαλά, υπήρξαν και οι Πηγάδες του Μπούλκες! Στις οποίες, κομμουνιστές έριχναν άλλους κομμουνιστές. Ας μιλήσουμε, λοιπόν, γι’ αυτό το άγνωστο κεφάλαιο από το Ποινικό Μητρώο της αριστεράς, που στάζει αίμα. 🔴Το 1945, μετά την Συμφωνία της Βάρκιζας, η ηγεσία του ΚΚΕ, σε συνεννόηση με τον Τίτο, έστειλε χιλιάδες στελέχη και μέλη του στην Γιουγκοσλαβία, για να εκπαιδευθούν για τον «Τρίτο Γύρο». Έτσι, περίπου 5.000 κομμουνιστές, εγκαταστάθηκαν στην πόλη Μπούλκες, στην οποία πρωτύτερα διέμεναν άτομα γερμανικής καταγωγής, τα οποία εκδιώχθηκαν μετά την ήττα της Γερμανίας στον πόλεμο. 🔴Ο Τίτο είχε παραχωρήσει στο ΚΚΕ καθεστώς πλήρους αυτοδιοίκησης για το Μπούλκες και την περιξ αυτού περιοχή. Ήταν ένα «κράτος εν κράτει», με σύνορα (από τα οποία δεν μπορούσε να βγει κανείς!), δικούς του νόμους, νόμισμα, εκπαιδευτικό σύστημα, στρατιωτική ακαδημία, νοσοκομείο και τα λοιπά. Υπεύθυνοι για την διοίκηση του Μπούλκες, είχαν οριστεί από το Π.Γ. του ΚΚΕ, οι Γ. Ιωαννίδης και Π. Ρούσσος. 🔴Στο Μπούλκες, το ΚΚΕ είχε και δική του αστυνομία (ΥΤΟ - Υπηρεσία Τάξης Ομάδας), με επικεφαλής τον Μιχάλη Πεχτασίδη, στέλεχος της δολοφονικής ΟΠΛΑ στην κατοχή και ανιψιό της συζύγου του Γ. Ιωαννίδη, Δόμνας. Τα βασικά καθήκοντα της ΥΤΟ, ήταν να παρακολουθεί τους πάντες, με σκοπό την εφαρμογή της απαγόρευσης των συζητήσεων για τα αίτια της αποτυχίας του ΕΑΜ στα Δεκεμβριανά, αλλά και για την υπογραφή της συμφωνίας της Βάρκιζας από την ηγεσία του κόμματος. 🔴Μοιραία, κάποιοι δεν συμμορφώθηκαν και συζητούσαν τα απαγορευμένα θέματα. Κατέληξαν σε μια φυλακή που είχε φτιαχτεί σ’ ένα νησάκι του Δούναβη και μετά σε πηγάδια! Γράφει σχετικά ο Μάρκος Βαφειάδης, επικεφαλής του ΔΣΕ μέχρι το 1948: «Η καθοδήγηση με εντολή του Ιωαννίδη άρχισε ένα μακελειό με τη δολοφονία των αγωνιστών που κάτι το διαφορετικό τολμούσαν να λένε. Τους δολοφονημένους τους ρίχνανε σε κάποιο πηγάδι, κι όπως εξακριβώθηκε πολύ αργότερα, στα πηγάδια είχαν ριχτεί πάνω από 400 αγωνιστές». 🔴Επιβεβαιώνει ο Αλέκος Κουτσούκαλης, στέλεχος του ΚΚΕ, καπετάνιος του ΕΛΑΣ και μετέπειτα του ΔΣΕ, ο οποίος ήταν αυτόπτης μάρτυρας των θηριωδιών στο Μπούλκες: «Τους πιο επικίνδυνους τους εκτελούν και τους ρίχνουν στα πηγάδια. Το Μπούλκες είχε δεκάδες πηγάδια. Ύστερα από τις αιματηρές μάχες που διεξήχθησαν στην περιοχή, χάλασε η υδροδότηση και τα πηγάδια στέρεψαν. Σ’ αυτά τα πηγάδια έριχναν τους δολοφονημένους αγωνιστές. Αργότερα, από τη δυσωδία των αποσυντιθεμένων πτωμάτων, τα πηγάδια σκεπάστηκαν με τσιμεντόπλακες». 🔴Ρεπορτάζ στο Μπούλκες, έκανε το 2015, ο δημοσιογράφος της «Καθημερινής», Σταύρος Τζίμας. Τα αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν στις 29/11/2015, με τον τίτλο «Πέταξαν πολύ κόσμο στα πηγάδια». Όπως του είπαν οι κάτοικοι: «Ηρθαν κάποιοι κομμουνιστές, τους έδωσαν σπίτια και περιουσίες, μετά άρχισαν να μαλώνουν, να σφάζονται και να πετάει ο ένας τον άλλο στα πηγάδια», 🔴Κι όπως συμβαίνει πάντα στον σταλινισμό, στο τέλος οι θύτες έγιναν θύματα! Έτσι, μόλις ο Πεχτασίδης διαφώνησε για κάποιο θέμα με τον «Έλληνα Στάλιν» Ζαχαριάδη, κατέληξε κι αυτός σε πηγάδι. Το φρικτό του τέλος, περιγράφει ο υποστράτηγος του ΔΣΕ, Βασίλης Γκανάτσιος (Χείμαρρος): «Ενώ άρχισαν να μιλούν, πετάχτηκε ο Σεραφείμ με το τσεκούρι και τον χτύπησε δύο φορές. Μια από τη δεξιά πλευρά στον λαιμό και μια από την αριστερή. Του έκοψε το κεφάλι. Έβαλαν τον λαιμό από το ακέφαλο πτώμα σε μια λεκάνη η οποία γέμισε με αίμα. Από κάτω είχαν έτοιμο ένα κάρο. Τον φόρτωσαν τυλιγμένο σε μια κουβέρτα και τον πέταξαν σε κάποιο πηγάδι». 🔴Τα σχόλια, δικά σας! Πηγές: 📍Dominique Eudes, «Οι καπετάνοι». 📍Σοφία Ηλιάδου-Τάχου, «Από την Βάρκιζα στο Μπούλκες». 📍Αλέκος Κουτσούκαλης, «Το χρονικό μιας τραγωδίας 1945-1949». 📍Μάρκος Βαφειάδης, «Απομνημονεύματα».