"Duża ilość ludzi, którym nie powiodła się ucieczka, a wpadli w kocioł przy Wyrce, znalazła się w śmiertelnej pułapce. Wstał dzień 18 lipca, mgły opadały, a poruszanie się w terenie stało się śmiertelnie niebezpieczne. W odróżnieniu od późniejszych uciekinierów do Grabiny, zmuszeni byli gdzieś się ukryć. Stało się nieważne, czy ktoś znał drogę do torów czy nie. Pozostało im w tej chwili jedynie szukanie schronienia i przeczekanie. Wiele osób skryło się w szerokich zaroślach koło rzeczki. Były one dobre do tego celu, gęsta roślinność stanowiła schronienie. Jeśli by ich chłopi ukraińscy nie szukali, mogliby tam siedzieć, ale szukali. Fragment książki "A Imię Nasze Wołyńskie Dzieci" Kustosza Pamięci Narodowej Pana Janusza Horoszkiewicza. Link do zakupu książki podaję w komentarzu. Ukrywający się wielokrotnie widzieli przechodzące „zaczystki”. Ile osób zostało wtedy zabitych, nikt nie jest w stanie podać. Nie były to jednak pojedyncze ofiary, a większa ilość zamordowanych. Świadczyło o tym wielokrotne przeczesywanie przez Ukraińców zarośli i przenikliwe krzyki mordowanych. Gdyby nikogo tam nie znaleźli nie szukaliby na powrót przez wiele razy. Rodzice Franciszka Górasa, Michał i Marianna, mieszkali w Berestowcu. Już w kwietniu, po napadzie na ich wieś, uciekli do Kostopola. Uratował ich pies Cygan, który szczekał na banderowców, gdy byli jeszcze daleko, szczekał, aż go zabili. Syn nic nie wiedział, co się działo z rodzicami. Sam z żoną Weroniką (z d. Regulant c. Józefa) i trójką dzieci: c. Jadwigą (11 l.), s. Wacławem (10 l.) i s. Tadeuszem (6 l.) uciekł ze Złaźnego do Omelanki. Zatrzymali się u brata żony Zygmunta, ożenionego ze Stanisławą, córką Adama Horoszkiewicza. Było to zaraz po wymordowaniu w nocy z 22 na 23 kwietnia Janowej Doliny. W noc napadu 16 lipca uciekli do Huty Stepańskiej, a 18 lipca uciekali z Huty Stepańskiej w kolumnie przez Wyrkę, szli pieszo. Zdołali dojść do mostu, kiedy rozpoczęła się strzelanina. Podobnie jak wiele innych osób schronili się w zaroślach przy rzeczce. Gęstwina dawała nadzieję na przeżycie. Potem co raz kogoś z zarośli ubywało, odchodzili, a oni dalej tam siedzieli. Rodzice i troje dzieci czekali na rozwój sytuacji. Zrobił się piękny ciepły dzień jednak gdziekolwiek wyjść równało się ze śmiercią. Ucieczka z dziećmi za dnia nie rokowała szans na powodzenie. Franciszek znalazł wymyte w brzegu rzeczki zakole i tam w tej wodzie wszyscy siedzieli. Mętna po deszczach woda ukrywała siedzących. Z jednej strony byli niewidoczni, siedząc jakby w jamie, a z drugiej dobrze zakryci zaroślami, przez które trzeba by było się przedrzeć, aby ich zobaczyć. Siedząc blisko mostu słyszeli płacz dzieci pozostawionych na wozach i kłótnie kobiet ukraińskich o podział znalezionych rzeczy. Około południa, w rosnącym tuż koło łozy polu żyta, rozległy się przeraźliwe lamenty, to Ukraińcy mordowali tam odnalezionych Polaków. Lament ucichł, a za chwilę na brzegu usłyszeli rozmowy idących w ich stronę – U tebie je co, u mene ne ma, idiom (U ciebie jest co, u mnie nie ma, idziemy). Franciszek zatkał synkowi Tadziowi nos i usta i wsadził go pod wodę, żeby nie wydał głosu. Sami nad wodą mieli wystawione tylko usta i nosy. Opatrzność Boża miała ich w opiece, Ukraińcy nie zauważyli ich i poszli dalej. Synek wyciągnięty z wody był przerażony, ale żywy. Dalej siedzieli w tej wodzie, a on ciągle się pytał – Tatuś nie będziesz już więcej topił? Życie Tadzia w takich okolicznościach złożone byłoby w ofierze, gdyby Ukraińcy nie odeszli, udusiłby się, bo jego wynurzenie równałoby się ze śmiercią wszystkich. Takie wybory musieli podejmować ludzie w obliczu śmierci. Tak przesiedzieli do nocy, potem wyszli ostrożnie i ukryli się w pobliskim lesie. Przed świtem natrafiło na nich kilkoro innych Polaków i razem postanowili ruszyć do torów. Rozjaśniało się, jak przemykali chyłkiem w kierunku Użania.