Pinned Tweet
I literally believe that i can do everything i want. Life is getting better, there aint no bitch can bring me down.
1
2
2,374
พี่ป้ง retweeted
โทดทีนะ Hawasa (656 PAK) Daesang ยังไม่ได้อ่ะคิดดู แล้วจะหวังอะไรได้อีกล่ะ
Songs with the most Perfect All Kills (PAK) in history:
1. Kpop Demon - Golden (1484 PAK) =
2. #HWASA - Good Goodbye (656 PAK)🔺
3. Newjeans - Ditto (655 PAK)
พี่ป้ง retweeted
เคยเป็นสตาฟจัดอบรม(เป็นออแกไนซ์นอก รับจัดให้รัฐ) แล้วผู้เข้าอบรมโทรมาตอน 5.50 ตีห้าห้าสิบ ทุกคนอ่านไม่ผิด โทรมาถามว่าจากสถานีบางซื่อไปสถานที่จัดอบรมยังไง กุเกาหัว เวลานี้????
คือเขียนแล้วว่า mrt สถานีอะไร ทางออกไหน มีลิงก์ google map
พี่ป้ง retweeted
โพสนี้ทำให้รู้เลยว่า
การมีครอบครัว คนดี ๆ อยู่รอบตัว
คอยช่วยเหลือและสนับสนุน เป็นสิ่งที่มีค่ามาก
#เนยวรัฐฐา
คำพูดและคำสัญญามันสำคัญจริง ๆ นะ
ถ้าคิดซ้ำ ๆ กับคำว่าอีกเเล้ว มันหมดรักกันได้จริงนะ
เป็นกำลังใจให้ทั้งคู่ค่ะ
#เนยวรัฐฐา #ฤทธิ์กาไชย
Cr.เงาะ ทีวี ngoa tv
พี่ป้ง retweeted
ต่อ
ถ้าคุณมีลูก หรือถ้าพวกเราเป็นครอบครัวของคุณ คุณจะยอมให้พวกเรานอนบนพื้นท่ามกลางอากาศหนาวแบบนี้จริง ๆ เหรอ?
สิ่งที่ทำให้ผมตกใจคือเจ้าหน้าที่คนนั้นกลับหัวเราะ ก่อนจะถามผมกลับว่า
“What should I do for you?”
“แล้วคุณจะให้ผมทำอะไรให้ล่ะ?”
ทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นต่างก็งงกับคำตอบที่ได้รับ
หลังจากนั้นมีพนักงานร้องเพลงเสียงดังด้วยท่าทีที่ดูหงุดหงิด ซึ่งในความรู้สึกของผม เหมือนเป็นการพยายามไล่ให้ผู้โดยสารออกจากพื้นที่
ผู้โดยสารชาวไทยหลายคนเริ่มเรียกร้องขอความช่วยเหลือเรื่องที่พัก รวมถึงสอบถามว่าสามารถออกเอกสารยืนยันการยกเลิกเที่ยวบินเพื่อใช้ดำเนินการขอเงินคืนได้หรือไม่
แต่เจ้าหน้าที่กลับบอกว่าเรื่องเหล่านี้ไม่ใช่หน้าที่ของเขา ให้ผู้โดยสารจองตั๋วใหม่เอง แล้วค่อยกลับไปขอ Refund ที่ประเทศไทย
และเมื่อมีการพูดถึงการร้องเรียน ก็ได้รับคำตอบในทำนองว่า
“จะฟ้องก็เรื่องของคุณ”
สถานการณ์เริ่มตึงเครียดมากขึ้น มีการตะคอกใส่ผู้โดยสาร และเจ้าหน้าที่คนหนึ่งถึงขั้นบอกว่าจะเรียกตำรวจมาไล่เด็ก ๆ และผู้โดยสารชาวไทยออกจากพื้นที่
สุดท้ายผมจึงพยายามอธิบายกับผู้โดยสารคนอื่น ๆ ว่า
“ออกมากันก่อนเถอะครับ ตอนนี้เราไม่มีทางเลือก ยังไงเราก็คงต้องออกไปรอข้างนอกก่อน”
เพราะผมมองว่าการยืนโต้เถียงกันต่อไปก็คงไม่ได้ทำให้สถานการณ์ดีขึ้น
ผมกับครอบครัวจึงตัดสินใจออกมารับถุงนอนกับบิสกิตที่เจ้าหน้าที่จัดเตรียมไว้ให้
หลังจากนั้นพวกเราก็ถูกบอกให้ไปนอนบริเวณใกล้ประตูทางเข้าสนามบิน
ตรงนั้นอากาศเย็นมาก และพื้นก็เย็นมากเช่นกัน
ผมเป็นห่วงคุณพ่อกับคุณแม่มาก กลัวว่าท่านจะไม่สบายจากการต้องมานอนในสภาพอากาศแบบนี้ แต่ตอนนั้นพวกเราก็แทบไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากรอจนถึงเช้า
เช้าวันต่อมา
ผมตรวจสอบข้อมูลในแอปพลิเคชันของสายการบิน พบว่าเที่ยวบินของผมถูกเลื่อนเวลาอีก 2 รอบ
ตอนแรกเปลี่ยนเป็นเวลา 11.00 น. และหลังจากนั้นก็เปลี่ยนเป็นเวลา 15.00 น. ของวันนี้ ซึ่งผมเองก็ยังไม่รู้ว่าจะมีการเลื่อนออกไปอีกหรือไม่
เมื่อเดินขึ้นมาบริเวณเคาน์เตอร์เช็กอิน ก็พบกับแถวผู้โดยสารที่ยาวมาก
เนื่องจากมีผู้โดยสารที่มีกำหนดเดินทางในช่วงเช้าของวันนี้อยู่แล้ว และทางสายการบินนำผู้โดยสารที่ได้รับผลกระทบจากเที่ยวบินเมื่อคืนมารวมเช็กอินในช่วงเวลาเดียวกัน
ตอนนี้พวกเราจึงต้องมาต่อคิวอยู่บริเวณท้ายแถว ทั้งที่เพิ่งผ่านเหตุการณ์เมื่อคืนมา และแทบไม่ได้พักผ่อนกันเลย
สถานการณ์ตอนนี้ค่อนข้างสับสนมาก เพราะเท่าที่ได้ยินผู้โดยสารด้านหน้าพูดคุยกัน ดูเหมือนว่าเที่ยวบินของวันนี้ก็อาจมีปัญหาหรืออาจถูกยกเลิกอีก แต่ผมยังไม่สามารถยืนยันข้อมูลตรงนี้ได้
จนถึงตอนนี้ผมเองก็ยังไม่รู้แน่ชัดว่าเราจะได้เดินทางกลับเมื่อไหร่
⸻
ผมอยากบอกว่าผมเข้าใจดีว่าเครื่องบินสามารถเกิดปัญหาทางเทคนิคได้ และถ้าเครื่องบินไม่พร้อมใช้งาน การยกเลิกเที่ยวบินเพื่อความปลอดภัยของผู้โดยสารย่อมเป็นสิ่งที่ถูกต้อง
แต่สิ่งที่ผมไม่เข้าใจคือการจัดการกับผู้โดยสารหลังจากเกิดปัญหา
ทำไมถึงต้องรอประกาศยกเลิกเที่ยวบินจนถึงเวลา 23.00 น. ทั้งที่ได้รับแจ้งว่าอะไหล่จะมาถึงในเช้าวันถัดไป?
ทำไมผู้โดยสารถึงไม่ได้รับคำแนะนำที่ชัดเจนว่าต้องทำอย่างไรต่อ?
ทำไมเด็กเล็กกว่า 100 คน รวมถึงผู้สูงอายุและครอบครัวอีกจำนวนมาก ถึงต้องมานอนบนพื้นสนามบินท่ามกลางอากาศหนาว โดยไม่มีการจัดหาที่พักที่เหมาะสม?
และทำไมการที่ผู้โดยสารพยายามสอบถามถึงสิทธิและความช่วยเหลือที่ควรได้รับ ถึงกลายเป็นสถานการณ์ที่มีการตะคอก ขับไล่ และขู่ว่าจะเรียกตำรวจ?
ผมไม่ได้ต้องการสิทธิพิเศษอะไร และไม่ได้คิดว่าตัวเองควรได้รับการดูแลมากกว่าผู้โดยสารคนอื่น
ผมแค่รู้สึกว่าทุกคนควรได้รับคำอธิบายและการปฏิบัติที่เหมาะสม โดยเฉพาะในสถานการณ์ที่ผู้โดยสารไม่ได้เป็นฝ่ายก่อให้เกิดปัญหา
สำหรับผม สิ่งที่ทำให้รู้สึกแย่ที่สุดไม่ใช่การที่เครื่องบินเสีย แต่เป็นการเห็นเด็ก ๆ ผู้สูงอายุ และครอบครัวจำนวนมากต้องเผชิญกับสถานการณ์แบบนี้ โดยไม่รู้ว่าจะได้รับความช่วยเหลืออย่างไร
ผมหวังว่า AirAsia X จะออกมาชี้แจงถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น รวมถึงแนวทางรับผิดชอบต่อผู้โดยสารที่ได้รับผลกระทบในครั้งนี้
เพราะทุกคนมีงาน มีครอบครัว มีภาระหน้าที่ และมีเวลาที่สำคัญของตัวเองเหมือนกัน
และผมคิดว่าคงไม่มีใครอยากให้พ่อแม่หรือลูกของตัวเองต้องมาเจอกับเหตุการณ์แบบนี้ครับ
พี่ป้ง retweeted
กุตอนตื่นจากอาการโคม่า20ปี
(ภาคต่อ) ท้อง 7 เดือน บริษัทบีบให้เธอเซ็น "หนังสือลาออกโดยสมัครใจ" แต่เธอไม่ยอมเซ็น
บริษัทเลยเปลี่ยนเกม — ยื่นหนังสือเตือนมาแทน ผิดอีกครั้งเดียว ไล่ออกได้ทันที ไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยสักบาท
และในช่องลงชื่อพยาน คือชื่อของคนที่เธอไว้ใจที่สุดในออฟฟิศ
พี่อ้อย
เธอจ้องชื่อนั้นอยู่นาน
นานจนหัวหน้าเคาะโต๊ะ
"เซ็นรับทราบด้วย"
เธอหยิบปากกาขึ้นมา
ครั้งนี้ เธอไม่วางมันลง
เธอเขียนไว้ข้างลายเซ็นหนึ่งบรรทัด
"รับทราบ แต่ไม่เห็นด้วยกับเนื้อหา ลูกค้าถูกโอนออกตามคำสั่งหัวหน้า มีหลักฐานยืนยัน"
เซ็นชื่อ ถ่ายรูปเก็บไว้
สีหน้าหัวหน้าเปลี่ยนทันที
ออกจากห้อง เธอเดินตรงไปที่โต๊ะพี่อ้อย
พี่อ้อยก้มหน้า ทำเป็นมองจอคอม
"พี่ คุยกันหน่อยค่ะ"
ที่บันไดหนีไฟ เธอถามคำเดียว
"ทำไม"
พี่อ้อยไม่กล้าสบตา
"หัวหน้าบอกว่า...แค่พิธี
ถ้าพี่ไม่เซ็น ลูกค้าแพรทั้งหมดจะโยนมาให้พี่ ประเมินปลายปีเขาจะ 'ดูให้'
แพร พี่ก็มีลูกสองคนนะ"
เธอพยักหน้า
ไม่ร้องไห้ ไม่ต่อว่า
หันหลังเดินออกมา
บ่ายวันนั้น เธอรู้สึกเป็นครั้งแรกว่า
ทั้งออฟฟิศ เหลือเธออยู่คนเดียว
คืนนั้น เธอรื้อทุกอย่างที่มีออกมา
สัญญาจ้างและสลิปเงินเดือน 6 ปี
รูปถ่ายใบลาออก
ข้อความ LINE ที่หัวหน้าสั่งให้ "ส่งลูกค้าให้น้องใหม่"
และอีกอย่าง ที่เธอเองเกือบลืมไปแล้ว —
ทุกวันศุกร์ เธอส่งอีเมลรายงานงานให้หัวหน้า
หกปี สามร้อยกว่าฉบับ ไม่เคยขาดสักสัปดาห์
เธอเปิดย้อนไปช่วงก่อนลูกค้าถูกโอน
ยอดขายไม่ได้ลดลง แต่เพิ่มขึ้น 12%
"ยอดขายลดลง" งั้นเหรอ
มันลด หลังจากที่ลูกค้าถูกโอนออกไปต่างหาก
วันต่อมา เธอลางานครึ่งวัน ไปสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน
เจ้าหน้าที่ฟังจบ เปิดดูเอกสารที่เธอเตรียมไป
"นายจ้างเลิกจ้างลูกจ้างเพราะตั้งครรภ์ไม่ได้ค่ะ
ลาคลอดเป็นสิทธิตามกฎหมาย ไม่ต้องลาออกก่อน
คุณทำถูกแล้ว อะไรที่ไม่เห็นด้วยอย่าเซ็น หลักฐานเก็บไว้ให้หมด
ถ้าบริษัทยังกดดันต่อ ยื่นคำร้องต่อพนักงานตรวจแรงงานได้ หรือจะไปศาลแรงงานก็ได้ค่ะ"
เดินออกมา เธอยืนอยู่หน้าบันไดอยู่นาน
กำแพงที่เธอกลัวมาตลอด ที่แท้มันมีประตู
แค่ไม่เคยมีใครบอกเธอเท่านั้นเอง
คืนนั้น เธอส่งอีเมลถึง HR และ CC ถึงผู้บริหาร
"ตามที่บริษัทเสนอให้ดิฉันลาออกก่อนคลอด ดิฉันขอยืนยันว่าไม่มีความประสงค์ลาออก และจะใช้สิทธิลาคลอดตามกฎหมายค่ะ
สำหรับหนังสือเตือน ลูกค้าที่ระบุว่ายอดขายลดลง ถูกโอนออกตามคำสั่งของหัวหน้า ดิฉันแนบรายงานประจำสัปดาห์ก่อนและหลังการโอน พร้อมหลักฐานที่เกี่ยวข้องมาด้วยแล้ว
ดิฉันยินดีจัดทำแผนส่งมอบงานอย่างครบถ้วน
หากบริษัทไม่ต้องการดิฉันแล้วจริง ๆ ขอให้เลิกจ้างตามกฎหมายและจ่ายค่าชดเชย
แต่ดิฉันจะไม่เซ็นชื่อใต้คำว่า 'สมัครใจ'
และหากจำเป็น ดิฉันจะยื่นเรื่องต่อพนักงานตรวจแรงงานค่ะ"
กดส่ง เธอนั่งมองหน้าจอ
มือยังสั่นอยู่เลย
เช้าวันต่อมา ผู้บริหารเรียกเธอเข้าห้องประชุมเอง
หัวหน้ากับ HR นั่งอยู่ในห้องแล้ว
ผู้บริหารปริ้นต์อีเมลของเธอออกมา เปิดดูทีละหน้า
"ลูกค้าคุณเป็นคนโอนเหรอ"
หัวหน้าตอบ
"เป็นการปรับงานตามปกติครับ เขากำลังจะลาสี่เดือน ลูกค้าก็ต้องมีคนดูแล"
"แล้วยอดขายที่ลดล่ะ"
"...ช่วงปรับตัวครับ ก็ต้องมีบ้าง"
ผู้บริหารเงียบ แล้วพลิกไปหน้าสุดท้าย
"พยานในหนังสือเตือนคือใคร"
HR ชะงักไปนิดหนึ่ง
"...พี่อ้อยค่ะ"
“เรียกเขาเข้ามา”
พี่อ้อยเดินเข้ามา โดยไม่มองหน้าแพรเลย
ทุกคนรอให้เธอพูด
แพรเองก็รอ
เธอไม่รู้เลยว่า คนคนนี้จะยืนข้างไหน
พี่อ้อยวางมือถือลงบนโต๊ะ แล้วเลื่อนไปตรงหน้าผู้บริหาร
เป็นแชต LINE จากหัวหน้า
"แพรไม่ยอมออก ต้องมีหนังสือเตือนไว้ก่อน
พี่เซ็นพยานให้หน่อย แค่พิธี"
ห้องประชุมเงียบจนได้ยินแค่เสียงแอร์
พี่อ้อยพูดขึ้น เสียงนิ่งมาก
"วันนั้นพี่เซ็นไปแล้ว พี่ขอโทษแพร
แต่กลับบ้านไป พี่คิดทั้งคืน
ปีที่แล้ว น้องจอยท้อง ก็ออกไปแบบนี้
ตอนนั้นพี่ไม่พูดอะไรเลย แถมยังคิดว่า ดีแล้ว จะได้มีคนมาแบ่งงาน
วันนี้เป็นแพร
คนต่อไป อาจเป็นผู้หญิงคนไหนก็ได้ในทีม ที่อยากมีลูก
ชื่อนี้ พี่เซ็นผิดไปแล้วหนึ่งครั้ง
พี่จะไม่เซ็นผิดเป็นครั้งที่สอง"
หน้าหัวหน้าซีดลงทันที
ประชุมวันนั้นใช้เวลาเกินชั่วโมง
หนังสือเตือน ถูกยกเลิก
ลาคลอด ทำตามขั้นตอนกฎหมาย
ลูกค้าโอนกลับมาให้เธอดูแลจนถึงวันลา
กลับมาหลังคลอด ได้ตำแหน่งเดิม —
เขียนเป็นลายลักษณ์อักษร ผู้บริหารเซ็นกำกับ
หนึ่งเดือนต่อมา หัวหน้าถูกย้ายไปแผนกอื่น
บริษัทแจ้งว่า —
"เป็นการปรับงานตามปกติ"
ตอนเลิกงาน เธอยืนรอพี่อ้อยที่หน้าลิฟต์
"พี่ ขอบคุณนะคะ
แต่พี่ไม่กลัวเหรอ"
พี่อ้อยหัวเราะ
"กลัวสิ
แต่วันนั้นที่พี่บอกว่าแพรลาคลอดแล้วพี่จะเหนื่อย —
จริง ๆ คนที่ทำให้พี่เหนื่อย ไม่ใช่แพร แต่เป็นบริษัทที่ไม่ยอมจ้างคนเพิ่ม
ตอนพี่ท้องลูกคนที่สอง ก็มีคนมองพี่แบบนี้
พี่ไม่อยากให้วันหนึ่ง ลูกสาวพี่ต้องมานั่งอยู่หน้าโต๊ะตัวนั้น"
คืนนั้น เธอนอนบนเตียง เอามือลูบท้องเบา ๆ
ลูกดิ้นขึ้นมาพอดี
เธอกระซิบกับลูก
"แม่ไม่รู้หรอกว่าต่อจากนี้จะเป็นยังไง
แต่แม่ไม่ได้เซ็นกระดาษที่เขียนว่า 'สมัครใจลาออก'
เพราะแม่ไม่เคยสมัครใจเลย"
ถ้าคุณโดนขอให้ "ลาออกโดยสมัครใจ" จำไว้ 4 ข้อ
1. อย่าเซ็นอะไรตรงนั้นทันที
2. ขอให้บริษัทแจ้งเหตุผลเป็นลายลักษณ์อักษร
3. เก็บอีเมลรายงานงาน แชต และเอกสารทุกอย่างไว้
4. ไม่แน่ใจ โทรถามสายด่วนกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน 1546 หรือ 1506 กด 3
การตั้งครรภ์ ไม่ได้ทำให้พนักงานคนหนึ่งแย่ลงในข้ามคืน
และการที่บริษัทต้องหาคนมาแทนช่วงลาคลอด ก็ไม่เคยเป็นเหตุผลที่จะบีบให้เธอลาออก
สุดท้ายอยากถามทุกคน
ถ้าคุณเป็นพี่อ้อย แล้วหัวหน้าขอให้เซ็นเป็นพยาน —
คุณจะเซ็นไหม
(อ่านตอนแรกได้ในช่องคอมเมนต์)
ดัดแปลงจากเรื่องเล่าของชาวเน็ตไทย โดยมีการปรับเปลี่ยนตัวละครและรายละเอียดบางส่วน ยังไม่ได้ตรวจสอบข้อเท็จจริงอย่างอิสระ ไม่ได้พาดพิงถึงบริษัทหรือบุคคลใดโดยเฉพาะ เพียงต้องการชวนพูดคุยถึงปัญหาบางอย่างในที่ทำงาน
พี่ป้ง retweeted
ตอนนี้ใครทำไรแล้วเป็นกระแสคนก็แห่ไปทำตาม ๆ กันหมด บางอย่างก็ควรตระหนักเรื่องกาลเทศะกันด้วยนะแก
พี่ป้ง retweeted
ถ้าตัดเรื่องมูเรื่องไรออก ด้วย status ทางสังคมที่เขาอยู่ เขาก็หาสามีระดับนี้ได้ไม่ยากเลยนะ จริงๆ พูดแบบ fact หน่อยคือไม่ต้องมูยังได้เลย
แล้วงานแต่งเค้าอลังมากกก สามีรวยและคลั่งรักมาก 🥹💖 งานแต่งครั้งแรกจัดที่ฮ่องกง ครั้งที่ 2 ที่โมนาโค คือ crazy rich asians สุด ๆ คุณบุ๊คเคยบอกพิกัดที่มูให้ด้วย ว่ามูที่ไหนแล้วได้เจอความรักดี ๆ แบบนี้ 🤏🏻
1. เจ้าแม่ทับทิม ซังฮี้และฮ่องกง
2. พระแม่อุมา วัดแขกสีลม
3. พระแม่ลักษมี เกสร
4. พระตรีมูรติ CTW
5. พระพรหม แยกราชประสงค์
6. เทพเจ้าจันทรา (ด้ายแดง)





































