(پازل عاشقانه آقای کا)

"طلوع سینما در غار ۳۶ هزار ساله | مستند هرتزوگ و غار شووت" Cave of forgotten dreams )(2010,Werner Herzog ☠️قسمتی از مستند الصاق شده☠️ خب خب خب روز مستند بهونه‌ خوبی بود که برم سراغ ورنر هرتزوگ و مستندش درباره غار شووت. ​این غار توسط ۳ تا غارشناس فرانسوی به اسم‌های شووت، برونل و هیلر توی جنوب فرانسه کشف شد. غاری که توش نقاشی‌هایی پیدا کردن متعلق به ۳۶ هزار سال پیشه. ​این نقاشی‌ها این باور قدیمی رو که هنر ماقبل تاریخ از خط‌خطی‌های ساده شروع شده رد کردن. چون با وجود قدمت ۳۶ هزار ساله‌شون، با تکنیک‌های بصری پیچیده، واقع‌گرایی و مهارت هنری فوق‌العاده‌ای کشیده شدن‌ آدم‌های پیش از تاریخ که این نقاشی‌ها رو کشیده بودن، از برجستگی‌های طبیعی صخره برای سه‌بعدی کردن تصاویر، از لایه‌بندی طرح‌ها برای ایجاد حس حرکت (شبیه انیمیشن) و از زغال برای سایه‌روشن استفاده کرده‌ان. ​بنابراین طبق صحبت‌های باستان‌شناس‌ها و سینماگرها، می‌شه گفت این نقاشی‌ها اولین تلاش‌های بشر برای به تصویر کشیدن حرکت و پویانمایی (انیمیشن) متوالی به حساب میان. ​از طرفی، بر خلاف سایر غارها، ۶۰ درصد نقش‌ها مربوط به حیوون‌های درنده و خطرناکه (مثل شیر غارنشین، کرگدن پشمالو، ماموت) که نشون میده اینجا یه مکان مقدس و آئینی بوده، نه محل سکونت. ​خب، هرتزوگ چطور پاش به این غار باز شد و مستند ساخت؟ ایشون سال ۲۰۰۸ یه مقاله به قلم جودیت تورمن درباره این غار خوند و علاقه‌مند شد درباره‌ش مستند بسازه. وقتی هم کار رو شروع کرد، خود تورمن به عنوان تهیه‌کننده به پروژه ملحق شد. و البته دلیل مهم دیگه‌ش همونیه که گفتم: هرتزوگ مجذوب این شده بود که چطور این نقاشی‌ها رو میشه اولین نمونه‌های "پیش‌سینما" در نظر گرفت. ​خلاصه ورنر جان با وجود سخت‌گیری‌های شدید دولت فرانسه (۶ روز و روزی ۴ ساعت اجازه ورود داشت)، این مستند رو ساخت. با توجه به اینکه غار اصلی بازدید عمومی نداره و بسته است، مستند هرتزوگ فرصت کمیابیه تا بتونید نقاشی‌ها و فضای داخل غار—مخصوصا قندیل‌ها و سازه‌های کریستالی و آهکی قشنگش—رو ببینین. در جریانین دیگه تنها مشکل ما بسته بودن غاره و ویزا و سفر و ارز و نبودن پرواز مستقیم و اینا مشکل ما نیست😅😅 #documentryrecomendation

The little drummer girl 2018 یه مینی سریال جاسوسی (بین فلسطین و اسراییل)درباره بازیگری که ماموریت جاسوسی به عهده‌اش گذاشته میشه. بالاخره با سلام و صلوات این سریالو تموم کردم. من خیلی خیلی کم سریال غیرجنایی می بینم و اینو هم له خاطر کارگردانش، پارک چان ووک عزیزم انتخاب کردم و خب راضیم نکرد. سینماتوگرافی و کارگردانی خیلی خوب بود. دوتا بازیگر اصلی چارلی(فلورنس پیو) و گادی(الکساندر اسکارسگارد) هم خوب بازی کرده بودن. ولی در کل واقعا شل و ول بود. من عاشق نوردیک نوآرم واسه همین با ریتم کند و کشدار و کم بودن دیالوگ مشکلی ندارم. چیزایی که ویژگی‌های این سریالن. از طرفی تاکید شده بود که این از اون دسته سریالهاست که بر اساس ملالِ جاسوسیه و با سریالهای جاسوسی هالیوودی فرق داره. ولی خب چی جای عدم روند و ریتم تندو پر کرده بود؟ هیچ. دیالوگهای عمیق که نداشت. جهان بینی جالب یا عمیقی از طرفین ارائه نمیشد. تعلیق هم توی چند صحنه توی دو اپیزود اخر فقط مشاهده شد. وقتی درباره ش سرچ میکردم از بازی فوق‌العاده مایکل شنون نوشته بودن که واقعا؟ چه بازی؟ چه کاراکتری؟ بیشتر شبیه اسکولی بود که میخواست ادای مامور کارکشته موسادو دربیاره ولی کاریکاتور دراورده بود. در کل غیر زیبایی بصری و بازی خوب اون دوتا،چیز دیگه‌ای نظرمو جلب نکرد. اقای پارک چان ووک، دیگه اِز این کارا نکون دادا.