Μαίρη Σέλλεϋ

Καλή Ανάγνωση‼️ "Αυτό είναι το τρίτο μέρος από το Παραμύθι, με το οποίο συμμετέχω στο διαγωνισμό..."‼️ Συγγραφή: Μ. Σέλλεϋ✍️ Γ’ Μέρος ✴️Η Λύτρωση‼️ Μπροστά στα μάτια του η άμορφη, μαυρόασπρη σκιά άρχισε σιγά σιγά να μεταμορφώνεται. Η γκρίζα ομίχλη υποχωρούσε και, σαν να γεννιόταν ξανά από το φως, εμφανίστηκε μια νέα γυναίκα. Το σώμα της ήταν αψεγάδιαστο, διάφανο και λαμπερό, σαν να ήταν πλασμένο από το ίδιο το φως. Δεν ήταν ιδιαίτερα ψηλή, όμως η παρουσία της γέμιζε τον χώρο. Τα μακριά, χρυσαφένια μαλλιά της κυλούσαν απαλά στους ώμους της σαν μεταξένιο πέπλο, ενώ τα γαλανά μάτια της έλαμπαν από ευγνωμοσύνη και αγάπη. Το πρόσωπό της ήταν γαλήνιο και από ολόκληρη την ύπαρξή της ανέδιδε μια γνώριμη, γλυκιά μοσχοβολιά, σαν άρωμα που είχε ταξιδέψει μέσα στον χρόνο. Ήταν ακριβώς όπως τη θυμόταν από εκείνη την παλιά φωτογραφία που κάποτε είχε δει στον κόσμο των ανθρώπων. Τότε κατάλαβε πως η αποστολή του είχε ολοκληρωθεί. Η συγχώρεση δεν είχε λυτρώσει μόνο εκείνη. Είχε λυτρώσει και τον ίδιο από το βάρος που κουβαλούσε τόσα χρόνια μέσα στην ψυχή του. Ο Κάτω Κόσμος άρχισε να χάνεται. Η ομίχλη διαλύθηκε, οι σκιές έσβησαν και όλα γύρω τους μεταμορφώθηκαν. Ο χρόνος έμοιαζε να σταματά για μία ακόμη φορά, σαν να περίμενε να ολοκληρωθεί το τελευταίο βήμα της μύησης. Λίγες στιγμές αργότερα βρέθηκε ξανά στον Ναό. Το γνώριμο φως τον αγκάλιασε και η γαλήνη επέστρεψε στην καρδιά του. Δεν ήταν όμως πια ο ίδιος άνθρωπος που είχε περάσει εκείνη τη μεγάλη πύλη. Η δοκιμασία τον είχε αλλάξει και είχε χαράξει μέσα του μια αλήθεια που δεν μπορούσε πλέον να λησμονήσει. Η ψυχή της Σοφίας δεν τον ακολούθησε. Εκείνη πήρε τον δρόμο προς τα ανώτερα πεδία, εκεί όπου οδηγούνται οι ψυχές όταν ολοκληρώσουν τον κύκλο που τους έχει οριστεί. Στον τόπο της αναμονής, ανάμεσα σε αμέτρητες άλλες ψυχές, θα περίμενε τη στιγμή που θα ερχόταν η ώρα να επιλεγεί για ένα νέο ταξίδι. Τότε ο κύκλος της ζωής θα άρχιζε ξανά. Θα επέστρεφε σε έναν νέο κόσμο, σε μια νέα ύπαρξη, για να συνεχίσει την πορεία της προς την τελειοποίηση της ψυχής. Και, όπως συμβαίνει σε κάθε νέα αρχή, θα περνούσε μέσα από τη λήθη. Όλες οι μνήμες των προηγούμενων ζωών θα χάνονταν, ώστε να βαδίσει τον νέο της δρόμο χωρίς να γνωρίζει όσα είχε ήδη ζήσει. Πριν όμως χαθεί μέσα στο φως, γύρισε για μια τελευταία φορά προς το μέρος του. Το βλέμμα της ήταν γεμάτο ευγνωμοσύνη. Τότε ακούστηκε η υπόσχεση. «Όπου κι αν πας, όπου κι αν σταθείς, θα είμαι δίπλα σου. Θα σου φωτίζω τον δρόμο και δεν θα σε αφήσω ποτέ να χαθείς.» Τα λόγια της χαράχτηκαν βαθιά στην ψυχή του, σαν να είχαν γραφτεί πάνω σε πέτρα που δεν φθείρεται ποτέ. Τα δάκρυα της χαράς κύλησαν από τα μάτια της και έγιναν φως, σκορπίζοντας την υπόσχεσή της παντού, ώστε κανείς από τους δυο τους να μην μπορέσει ποτέ να τη λησμονήσει. Έμεινε μόνος μέσα στον Ναό. Δεν ένιωθε όμως μοναξιά. Γνώριζε πως η μύησή του είχε μόλις αρχίσει και πως οι δοκιμασίες που θα ακολουθούσαν θα ήταν ακόμη μεγαλύτερες. Είχε μάθει, όμως, τη σημαντικότερη αλήθεια: πως η αγάπη, η συγχώρεση και η αποδοχή έχουν τη δύναμη να λυτρώνουν ακόμη και τις πιο χαμένες ψυχές. Κι αυτή είναι μια ιστορία που κανείς δεν γνωρίζει αν συνέβη πραγματικά ή αν γεννήθηκε μέσα από ένα όνειρο. Ίσως να είναι ένας μύθος. Ίσως μια αλήθεια που χάθηκε μέσα στον χρόνο. Ίσως ένα παραμύθι. Μόνο ο Μύστης, αν κάποτε τον συναντήσετε, θα μπορούσε να σας πει αν όλα αυτά συνέβησαν στ' αλήθεια. Α' Μέρος ✴️Η Πύλη της Μύησης ‼️ nitter.cf/arikar70/status/208422… Β' Μέρος ✴️Η Κάθοδος στον Κάτω Κόσμο‼️ nitter.cf/arikar70/status/208458…

Καλημέρα!! Συγγραφή: Μ. Σέλλεϋ ✍️ Η ιστορία μας γράφεται ξανά!! Καλημέρα, μωρό μου! Θέλω να σου πω πως θέλω να γεμίζει η ψυχή μου με χαρά και όλα στη ζωή μας να κυλούν φυσιολογικά, να είμαστε αγαπημένοι. Δεν μου αρέσουν η γκρίνια, οι διαφωνίες, η παγωνιά, τα λόγια που, παρόλο που η ψυχή δεν έχει κόκαλα, μπορούν να την τσακίσουν. Προτιμώ να ανταλλάσσουμε λόγια αγάπης, τρυφερά, που προσφέρουν γαλήνη και ευτυχία στην καρδιά. Ακούγεται ανέφικτο, ίσως και παράξενο, αλλά εγώ το εφαρμόζω εδώ και καιρό. Μπορεί να μην το έχεις καταλάβει, αλλά έχω κάνει τη χαρά το δικό μας μαξιλάρι. Όλα τα άλλα τα πετάω μακριά. Δεν τα αφήνω να μένουν ούτε στο πίσω μέρος του μυαλού μου, γιατί ξέρω πολύ απλά πως δεν τα εννοείς. Κανείς δεν μπορεί να τραβήξει με λάθος τρόπο την προσοχή μου, αλλά την αλήθεια αυτή την αγνοείς. Τα λόγια αγάπης φέρνουν κοντά την ευτυχία με τον πιο όμορφο τρόπο. Δεν έχουν καμία σχέση με την προσοχή που κερδίζεται με λάθος τρόπο και χάνεται στην πρώτη σκέψη, στην πρώτη ματιά. Η πλευρά της αγάπης δεν έχει τέλος. Κρατάει παντοτινά, σαν τα ερωτικά λόγια που ραίνουν με ροδοπέταλα την ψυχή. Πώς μπορείς να της αντισταθείς και να κρατηθείς μακριά της; Ξεπερνά ό,τι βρεθεί μπροστά της για να έρθει κοντά σου. Όλα τα εμπόδια εξαφανίζονται, σαν να ήταν εξαρχής φανταστικά. Μια ματιά, μια αγκαλιά, ένα τραγούδι και όλα μοιάζουν με όνειρο, μέσα στο οποίο χανόμαστε ξανά και ξανά. Σαν ένα παραμύθι που γυρίζω τις σελίδες του για να δω τι θα συμβεί μετά. Σαν να χανόμαστε μέσα σε ιστορίες που γράφτηκαν για εμάς για πρώτη φορά, κι όμως είναι σαν να μας περίμεναν από πάντα. Σαν να είμαστε γνώριμοι από παλιά, σαν η ιστορία που αφήσαμε στη μέση, σε μια άλλη διάσταση, πολύ μακριά, να άρχισε ξανά να γράφεται. Νέο μελάνι πέφτει πάνω στις σελίδες και η ιστορία μας γράφεται αργά, απολαυστικά, γιατί δεν μας ενδιαφέρει να φτάσουμε στον προορισμό αλλά να ζήσουμε της αγάπης μας τη διαδρομή.