Emir.

Ben de bunu kabul etmiyorum. Bugün anneme keyfimin kaçık olduğunu, Genel Başkanımız Müsavat Dervişoğlu’nun Devlet Bahçeli’nin koluna girdiğini söyledim. Annem “İnsan olarak girmiştir, kafana takma” dedi. Ben de “O kadar MHP’li arasında neden bizim Genel Başkanımız koluna giriyor?” diye sitem ettim. Annem ise “Demek ki tek insan Müsavat Dervişoğlu’ymuş” diye karşılık verdi. Siyasette, daha doğrusu hayatın her köşesinde doğrunun yanında durulması gerektiğini savundum. Kendi partimizde dâhil olmak üzere yapılan hatalara ve reflekslere kılıf biçilmesini kınadım. Kılıf biçmiyorum, gereksiz savunmaya girmiyorum. Müsavat Dervişoğlu’nun insanlığına, duruşuna ve genel başkanlığına güveniyorum, bu yüzden de destekliyorum. Ama beni üzen ve kıran şey sadece “Anıtkabir’de siyaset olmaz” fikriyle iki genel başkanın kol kola girmesi, merdivenlerden inmesine yardımcı olunması değil. Medyada bu kadar az yer kaplarken bu kadar çabuk hedef hâline gelen bir partiye sahip olmamız. Artık yapılan her haklı konuşmanın yüzümüze vurulacak olması. Her Bahçeli eleştirimizin medyada bu görüntülerle servis edileceğini bilmemiz. Beni asıl üzen, gösterilen o insanlığın bize karşı kılıç olarak kullanılması. Bu yüzden yolda, sokakta, Meclis’te, Anıtkabir’de atılan adımların nasıl yankı bulacağını iyi tartmak gerektiğini düşünüyorum.