Farzan Balkani

عزیزان؛ ما در دیجی‌کالا به طراح محصول سینیور نیاز داریم. علاوه بر مهارت‌های سخت دیزاین (مثل پروتوتایپ، UI، اینترکشن و ...)، استفاده از داده، شناخت ترندها و تعامل موثر با ذینفعان اهمیت زیادی دارد. اگر علاقه‌مند هستید، لطفا رزومه و پورتفولیوی خودتون رو برای من بفرستید. ——— farzan.balkani[at]digikala[dot]com #ريتوييت #بازاركار

Shocking washingtonpost.com/business/…

فکر کنم که بالاخره دارم میفهمم که نباید/نمیشه دنبال آرامش دوید یا سعی کنی که آرامش ابدی بسازی. آرامش در لحظه‌ست و باید قدرشو بدونی.

کاش تحلیل‌هارو قبل از انتشار یه دور با AI فکت‌چک کنین حداقل.

انتخابات میان‌دوره این فرصت رو بهمون میده که حرف‌های هر کسی که پیروزی قاطعانه‌ی جمهوری‌خواه‌هارو پیش‌بینی کرده بود رو کلا جدی نگیریم.

خدا بیامرزه دیزاین علی‌بابا رو...

سفر به «مقصد نامعلوم» با پاسپورت ایرانی از مسخره‌ترین کمپین‌های ممکنه.

دوستانی که از حذف دیسک فیزیکی صحبت می‌کنن، با Steam آشنا هستن؟

میزان محبوبیت مکرون رو اگر من داشتم میرفتم یه کشور دیگه قایم میشدم.

فکر کنم ایلان ماسک واقعا اون قناری‌ای که روپایی میزنه رو داره.

الان اکوسیستم استارتاپی انقدر کوچیک‌شده که آدم‌هاش از هم سرماخوردگی میگیرن. بعله...

من چیزی بیشتر از یه Tech Demo از تسلا ندیدم. نمیدونم اینهمه هیجان برای چیه.

هر خروجی‌ای که AI میده چون با زحمت نیست انگار به دلم نمیشینه یا انگار اونجوری که میخوام باکیفیت نیست. باید روی خودم بیشتر کار کنم 😄

چقدر از چیزهایی که درشبکه‌های اجتماعی می‌بینیم، نظر آدم‌هاست و چقدرش چیزیه که بابتش پول گرفته شده؟ طبق گزارش IAB [۱]، برندها در سال ۲۰۲۵، فقط در آمریکا، حدود ۳۷ میلیارد دلار برای تبلیغات از طریق creatorها هزینه کردن. یعنی روزی بیشتر از ۱۰۰ میلیون دلار. این عدد مربوط به تبلیغات تجاریه، نه هزینه‌ی جریان‌سازی سیاسی. خیلی وقت‌ها هم معلوم نیست چیزی که می‌خونیم تبلیغه. یک تحقیق منتشرشده در ۲۰۲۵ [۲]، بیش از ۱۰۰ میلیون پست درباره‌ی ۲۶۸ برند رو در توییتر بررسی کرده. تخمین محقق‌ها این بوده که از هر ۱۰۰ پست اسپانسری، حدود ۹۶ تاش نگفته بوده که تبلیغه. یعنی ممکنه ما یک تبلیغ پولی رو نظر شخصی فرض کنیم. فراتر از تبلیغ محصول، جریان‌سازی سیاسی هم سفارش‌دهنده داره: آکسفورد در گزارش ۲۰۲۰ [۳]، در ۸۱ کشور به فعالیت سازمان‌یافته برای جهت دادن به افکار عمومی اشاره کرده. در ۶۲ کشور نهادهای حکومتی و در ۶۱ کشور احزاب یا سیاستمدارها این جریان‌ها رو پیش می‌بردن؛ بعضی کشورها در هر دو گروه بودن. در ۴۸ کشور هم حکومت‌ها با شرکت‌های خصوصی برای این کار همکاری می‌کردن. همه‌ی این کارها هم با بات انجام نمی‌شه. در ۷۹ کشور از حساب‌هایی استفاده شده که آدم‌ها اداره‌شون می‌کردن؛ در ۵۷ کشور هم از بات‌ها. هوش مصنوعی هم به این ماجرا اضافه شده. یک تحقیق در سال ۲۰۲۵ [۴] سایت «دی‌سی ویکلی» رو بررسی کرده؛ سایتی که خودش رو یک رسانه‌ی آمریکایی جا زده بود و خبرنگارهاش هم ساختگی بودن. این سایت بخشی از یک عملیات جریان‌سازی مرتبط با روسیه بوده. بعد از استفاده از هوش مصنوعی، تعداد مقاله‌هایی که روزانه منتشر می‌کردن ۲.۴ برابر شده. محقق‌ها مقاله‌های قبل و بعد رو با مخاطب تست کردن و دیدن مقاله‌های جدید از نظر باورپذیری و قانع کردن مخاطب، افت معناداری نداشتن. جدا از این مواردی که اشاره کردم، برای پخش اطلاعات غلط لازم نیست کسی پول گرفته باشه. آدم‌ها هم ممکنه شایعه‌ای رو باور کنن و با اطمینان منتشرش کنن. ممکنه یک حرف از یک کمپین شروع شده باشه، ولی ادامه‌ش رو افرادی پخش کنن که واقعاً باورش کردن. یا اصلا جدا از اینها ممکنه صرفا اطلاعات غلط نشر داده بشه. برای من نتیجه‌ش اینه: «محتواهای شبکه‌های اجتماعی رو ابدا جدی نگیر.» قبل از همراه شدن با یک جریان، ببینیم منبعش چیه و چه شواهدی پشتشه؛ حتی وقتی حرفیه که خودمون هم دوست داریم باورش کنیم. منابع: [۱] IAB — 2025 Creator Economy Ad Spend & Strategy Report [۲] Marketing Science (2025) — Frontiers: How Much Influencer Marketing Is Undisclosed? Evidence from Twitter [۳] Oxford Internet Institute — Industrialized Disinformation: 2020 Global Inventory of Organized Social Media Manipulation منتشرشده در ژانویه‌ی ۲۰۲۱. [۴] PNAS Nexus (2025) — Generative propaganda: Evidence of AI’s impact from a state-backed disinformation campaign

یکی از مهارت‌های مهمی که باید زود یاد گرفت اینه که بفهمیم چه کسی یا وضعیتی داره وقت مارو تلف میکنه.

وقتی میدونی توییتت اشتباهه اما دلت نمیاد ایمپرشن‌های گرفته‌شده رو از دست بدی و توییت رو پاک کنی. FYI: gazacolaglobal.com

اینجا تقریبا همه‌ی رستوران‌ها و کافه‌ها و … زمان تخمینی تحویل رو به شما نشون میدن و تخمین هم تقریبا همیشه درسته. یکسری از بیزنس‌ها حتی جریمه‌ی دیرکرد تحویل هم میدن. تنها رستوران‌هایی که من دیدم نه تخمین دارن نه جریمه و نه حتی tracking، رستوران‌های ایرانی بودن (نه همه). به نظر میاد که در محیط بودن هم برای بعضیا کافی نیست که آدم‌حسابی بشن.

یه زمانی هر چی گروه راک توی ایران کنسرت میذاشت، گیتاریستش یه نفر بود به اسم «نیما رمضان»

با این تبلیغ‌های بی‌کیفیت AIیی که شرکت‌های بزرگ دارن تولید میکنن، اگر تیم مارکتینگشون بیشتر از ۵ نفر باشه تعجب میکنم.

به نظر من نهایتا ۵۰-۶۰ درصد شبیهه. با Air-fryer میشه دقیقا پیتزای ایرانی درست کرد البته، خیلی راحت و ارزون.

واقعا یکسری از آدم‌ها نه میتونن از چیزی لذت ببرن و نه میخوان بقیه از چیزی لذت ببرن.