hayatımda kurtulamadığım tek his istenmediğim hissi. rahatsız etme korkusu. sanki kimsenin hayatında nazım geçmeyecek gibi hissediyorum. iki elim kanda olsa gideceğim herkes parmağı ufacık kesilse beni ikinci plana atacak gibi hissediyorum.
insan hafızası ne tuhaf ya. yolun belirli bir noktasında yürürken rüzgâr öyle bir esiyor ki bir anda yaşım on dört, evden dershaneye doğru gidiyorum
lütfen başkalarını bekleyerek hayatı kaçırmamak için etkinliklere, filmlere, konserlere, kitapçılara ve müzelere yalnız gitmeye alışın
acikcasi rabbimden de ozur diliyorum bunca nimetine ragmen icimdeki bir parca tamamlanmamisligi her yere tasidigim icin
dilerim ki yollarımız daima eğitimli, merhametli, sevdiğine sadık, ince düşünceli insanlarla kesişir



