
Being slightly obsessed with something is the only thing keeping life interesting. #ก๊อปเค้ามา
Joined June 2010
- Tweets38.3K
- Following5.8K
- Followers325
- Likes212K
Brightsora retweeted
การ์ดดอกไม้พี่เสกจะมีของเบเนฟิตวีไอพีเป็นใบซ้าย ถ้าอยากได้แบบเซลฟี่ใบขวาต้องซื้อต้องจุ่มค่ะ 555555
#30ปีโลโซนานเท่าไรก็รอ #LOSO30TH
Brightsora retweeted
เรามีพี่เสกหูแมว มีใครสนใจแลกไมอยากได้ถือกุหลาบหน่ะ #loso30th #30ปีโลโซนานเท่าไหร่ก็รอ
Brightsora retweeted
พ้มมีใบนี้โคตรอะ 555544444444444
การ์ดออฟฟิเชียลพี่เสก กุจะบ้า 55555555555555
#30ปีโลโซนานเท่าไหร่ก็รอ #loso30th
ปัตตานีกำลังเผชิญกับการระบาดของโรคโบราณอย่างโรคคอตีบและไอกรน โรคเหลล่านี้มีวัคซีนป้องกันมาหลายสิบปี และในหลายพื้นที่ก็พบผู้ป่วยน้อยมากจนคนทั่วไปแทบลืมไปแล้ว
แต่วันนี้มันกลับมาอีกครั้งที่น่าตกใจคือ โรคคอตีบมีอัตราการเสียชีวิตในผู้ป่วยประมาณ 5–10% และอาจสูงถึง 20% ในเด็กเล็กบางกลุ่ม แม้ได้รับการรักษาแล้วก็ตาม เป็นตัวเลขที่รุนแรงมากเมื่อเทียบกับโรคที่เราคุ้นเคย
แต่กลับปล่อยให้โรคที่มีวัคซีนป้องกันได้ และมีโอกาสทำให้เด็กเสียชีวิตสูง กลับมาระบาดในชุมชนเมื่อเด็กจำนวนมากได้รับวัคซีน โอกาสเจ็บป่วยก็ลดลง การแพร่ระบาดในชุมชนก็เกิดได้ยากขึ้น คนที่ไม่ได้รับวัคซีนบางส่วนจึงอาจได้รับประโยชน์จากการที่คนรอบตัวมีภูมิคุ้มกันด้วย
Brightsora retweeted
สุ่มการ์ดพี่เสก อะไรใหม่ๆสำหรับชั้นมาก5555555555
#30ปีโลโซนานเท่าไหร่ก็รอ
Brightsora retweeted
ตามข่าว สถานการณ์ โรคคอตีบ กลับระบาดใน 3 จว น่ากังวลอยู่นะ
คือตั้งแต่รุ่นผมยังเด็กก็รับรู้อยู่บ้างแล้วว่า ในพื้นที่มีการ anti vax จากความเชื่อ และ เมื่อเวลาผ่านไปหลายสิบปี Herd immunity เริ่มล่ม สลาย ให้เห็นแล้วในยุคนี้
.. การห้ามเด็กต่ำกว่า 12 เยี่ยมไข้ใน รพ มาจากเรื่องนี้ ..
Brightsora retweeted
จิตแพทย์จาก Stanford บอกว่า ความวิตกกังวลของคนยุคนี้ไม่ได้มาจากอันตรายจริง ๆ นะ 😮 แต่มาจากนิสัยเล็ก ๆ ที่เราทำทุกวัน จนสมองเรียนรู้ว่าต้องแพนิค ทั้งที่จริง ๆ ไม่มีอะไรผิดปกติเลย
6 นิสัยที่แอบฝึกสมองให้แพนิคแบบไม่รู้ตัว 👇
1️⃣ รู้สึกไม่สบายใจปุ๊บ คว้ามือถือปั๊บ
Anna Lembke (ผู้เขียน Dopamine Nation) บอกว่า ทุกครั้งที่เราไถหนีความรู้สึก เรากำลังสอนระบบประสาทว่าเธอทนความรู้สึกตัวเองไม่ไหวหรอก และมันสะสมขึ้นทุกวัน
2️⃣ เครียดมาก็ดูซีรีส์รวดเดียวจบเพื่อพัก
มันรู้สึกเหมือนได้พัก แต่ไม่ใช่เลย 🙅♀️ เรากำลังอัดสิ่งกระตุ้นใส่ระบบประสาทเพิ่ม เลยนอนไม่หลับ แล้วตื่นมาก็รู้สึกชา ๆ ไม่อยากทำอะไร
3️⃣ ใช้ของกิน เหล้า หรือกัญชา เพื่อเปลี่ยนอารมณ์
ยิ่งพึ่งของนอกตัว ระบบประสาทยิ่งอ่อนแอในการปรับอารมณ์เอง สุดท้ายความรู้สึกปกติก็กลายเป็นเรื่องทนไม่ได้
กระสับกระส่ายนิดเดียวก็เหมือนแพนิค
เบื่อนิดเดียวก็เหมือนอันตราย
เศร้านิดเดียวก็รู้สึกว่าต้องหนี
4️⃣ ทำตัวยุ่งตลอดเวลา จะได้ไม่ต้องอยู่นิ่ง ๆ
ความยุ่งคือการหนีอารมณ์แบบที่สังคมยอมรับ เราเรียกมันว่าความทะเยอทะยาน หรือความ productive 🫠
5️⃣ เสพข่าว โซเชียล และดราม่าทั้งวัน
เรากำลังสอนสมองว่าภัยคุกคามจริงกว่าความปลอดภัย ถ้าป้อนแต่วิกฤตให้สมองทุกวัน มันจะอยู่ในโหมดเตือนภัยอ่อน ๆ ตลอดเวลา จนความกังวลกลายเป็นค่าปกติของชีวิต
6️⃣ ไม่เคยปล่อยให้ตัวเองเบื่อเลย
Lembke บอกว่าสมดุลความสุขกับความทุกข์ในสมองต้องมีแรงเสียดทานบ้าง ระบบประสาทที่ไม่เคยได้นิ่ง ไม่เคยได้เหม่อหรือจินตนาการเอง จะค่อย ๆ เสียความสามารถในการพักผ่อนจากข้างใน
💭 ทั้งหมดนี้ไม่ใช่นิสัยเสียแต่เป็นกลไกป้องกันตัวที่ระบบประสาทสร้างขึ้นมาเพื่อรอดจากโลกที่กระตุ้นเราตลอดเวลา ปัญหาคือตอนนี้มันกลายมาเป็นคนคุมชีวิตเราแทน
Brightsora retweeted
จริงทุกคำ
จาก Obama:
การสร้างสมดุลระหว่างชีวิตการทำงานและชีวิตส่วนตัว (Work-Life Balance) อาจไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปได้เสมอไป สำหรับคนที่มุ่งมั่นไล่ตามความสำเร็จ
อดีตประธานาธิบดีเมกา กล่าวว่า
“จะมีบางช่วงในชีวิตที่คุณต้องยอมให้ชีวิตเสียสมดุลไปบ้าง หากคุณกำลังมุ่งมั่นสู่ความเป็นเลิศในสิ่งที่คุณทำ”
“คุณสามารถมีทุกอย่างในชีวิตได้ แต่คุณไม่สามารถมีทุกอย่างได้พร้อมกันในเวลาเดียวกัน”
Brightsora retweeted
หมีที่ตื่นเช้าเป็นหมีที่งัวเงียนะคับ แต่ถึงจะง่วงพี่ดาราก็ต้องเดินให้มัมหมีพ่อหมีเห็นให้ทั่ว เป็คนดังมันยากจริงๆ ห้องก็ใหญ่🤣
Brightsora retweeted
วันนี้เพื่อนมาจากเมกาเลยนัดมาเจอกันที่เอมควอเทีย เพื่อนบอกประเทศไทยนี้ดีโน๊ะ มี public space (มันหมายถึงห้าง) เยอะดีมากเลยคนมาหาไรทำกันได้เยอะไม่เหมือนนิวยอร์คไม่มีอะไรเลย
กุเอามือทาบอกบอกเมิงรู้ไหม เมิงพูดแบบนี้ในไทยมึงจะโดนสาปนะเพิ่ล 555
คนเรามักตามหาสิ่งที่ขาดหาย555 ห้างเมกาคือมีแต่เหี้ยๆจิงและ
Brightsora retweeted
ประสบการณ์ที่ผมและผู้โดยสารอีกหลายร้อยชีวิตได้รับจากสายการบิน AirAsia X @airasia @airasiaTH
รอบนี้ผมเดินทางมาประเทศญี่ปุ่นเพื่อทำงานแฟนไซน์ที่โตเกียว รวมถึงงานอื่น ๆ และอยู่เที่ยวต่อกับครอบครัว โดยมีทั้งคุณพ่อ คุณแม่ และทีมงานเดินทางมาด้วยกัน
เที่ยวบินขากลับของผมมีกำหนด Boarding เวลา 19.45 น.
ผมนั่งรออยู่บริเวณหน้าเกทจนถึงเวลา 20.30 น. ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะเข้าใจว่าเที่ยวบินอาจจะดีเลย์เล็กน้อย ซึ่งเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ตามปกติ
จนกระทั่งเวลา 21.00 น. มีประกาศแจ้งว่าเครื่องบินมีปัญหาทางเทคนิค จำเป็นต้องให้ทีมช่างเข้าซ่อมแซม และจะแจ้งเรื่องการขึ้นเครื่องอีกครั้งในเวลา 22.00 น.
พอถึงเวลา 22.00 น. ก็มีประกาศให้รอต่อจนถึง 23.00 น.
และเมื่อถึงเวลา 23.00 น. สายการบินก็ประกาศยกเลิกเที่ยวบิน (Flight Cancelled) พร้อมแจ้งให้ผู้โดยสารทุกคนออกจากพื้นที่โดยเร็ว เนื่องจากสนามบินกำลังจะปิดให้บริการ
ตอนนั้นทุกคนยืนงงอยู่บริเวณหน้าเกท เพราะไม่มีใครทราบเลยว่าต้องทำอย่างไรต่อ ต้องไปรับกระเป๋าที่ไหน หรือสายการบินจะมีมาตรการช่วยเหลือผู้โดยสารอย่างไร
ผมจึงเดินเข้าไปสอบถามพนักงานบริเวณเคาน์เตอร์ว่า
“แล้วพวกเราต้องทำอย่างไรต่อครับ? ต้องไปรับกระเป๋าที่ไหน?”
พนักงานตอบกลับมาว่าไม่รู้ แต่ขอให้พวกเราออกจากพื้นที่ก่อน พร้อมอธิบายว่าเครื่องบินไม่สามารถซ่อมแซมได้ เนื่องจากอะไหล่จะมาถึงในช่วงเช้าของวันถัดไป
สิ่งที่ผมสงสัยมากคือ ถ้าทางสายการบินทราบอยู่แล้วว่าไม่มีอะไหล่ และไม่สามารถซ่อมเครื่องบินให้เสร็จได้ในคืนนั้น ทำไมถึงต้องรอจนถึงเวลา 23.00 น. จึงประกาศยกเลิกเที่ยวบิน?
ถ้าทางสายการบินสามารถแจ้งให้เร็วกว่านี้ เช่น ตั้งแต่เวลา 20.00 น. ผู้โดยสารทุกคนก็ยังพอมีเวลาเดินทางด้วยรถไฟเพื่อออกไปหาโรงแรม หรือจัดการเรื่องที่พักของตัวเองได้ทัน
แต่การประกาศยกเลิกเที่ยวบินในเวลาที่ดึกขนาดนั้น ทำให้ทุกคนแทบไม่มีทางเลือกเหลืออยู่เลย
ผมจึงถามพนักงานต่อว่า แล้วพวกเราต้องออกไปทางไหน แต่พนักงานกลับเดินหลบเลี่ยงไปโดยไม่ได้ให้คำตอบที่ชัดเจน
เมื่อผู้โดยสารจำนวนมากยังคงยืนอยู่บริเวณหน้าเกท เพราะไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อ ก็มีการปิดไฟและประกาศให้ทุกคนออกจากพื้นที่
หลังจากนั้นผู้โดยสารทุกคนต้องเดินกลับเข้าสู่กระบวนการตรวจคนเข้าเมืองของญี่ปุ่นอีกครั้ง เหมือนกับเพิ่งเดินทางมาถึงประเทศญี่ปุ่น ต้องผ่านการตรวจพาสปอร์ต และไปรอรับกระเป๋าที่สายพาน ซึ่งใช้เวลานานมาก
เมื่อพวกเราได้รับกระเป๋ากันแล้ว กัปตัน นักบินผู้ช่วย และลูกเรือของเที่ยวบินดังกล่าวก็เดินลงมาบริเวณเดียวกัน
ผู้โดยสารจำนวนมากจึงเข้าไปสอบถามว่าเกิดอะไรขึ้น และพวกเราจะต้องทำอย่างไรต่อ
จากที่ผมเห็น ลูกเรือผู้หญิงเดินก้มหน้าเลี่ยงออกไปโดยไม่ได้ให้คำตอบ ส่วนกัปตันและนักบินผู้ช่วยถูกผู้โดยสารจำนวนมากเข้าไปรุมสอบถาม
มีผู้ใหญ่ท่านหนึ่งซึ่งเดินทางมาพร้อมเด็ก ๆ กว่า 100 คน เพื่อเข้าร่วมการแข่งขันหุ่นยนต์ เข้าไปสอบถามกัปตันว่า
“แล้วพวกเราจะทำอย่างไรได้บ้างครับ เพราะมีเด็กเล็กเดินทางมาด้วยจำนวนมาก”
กัปตันกลับนิ่งเงียบอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตอบว่า
“พรุ่งนี้ผมมีงานครับ”
แล้วเดินออกไป
คำถามของผมคือ แล้วผู้โดยสารทุกคนไม่มีงานต้องทำกันเหรอครับ?
ทุกคนต่างก็มีภาระหน้าที่ มีครอบครัว มีตารางงาน และมีเหตุผลที่จำเป็นต้องเดินทางกลับตามกำหนดเหมือนกัน
หลังจากนั้น เหลือเจ้าหน้าที่ชาวญี่ปุ่นอยู่ประมาณ 10 คน เพื่อจัดการกับผู้โดยสารที่ยังตกค้างอยู่ในสนามบิน
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับเป็นการพยายามให้ผู้โดยสารออกจากพื้นที่ มีทั้งการตะคอก การผลักดัน และการบอกให้ทุกคนออกไป
ผู้โดยสารหลายคนพยายามสอบถามว่า
“สรุปแล้วเที่ยวบินของพวกเราจะเป็นอย่างไรต่อ?”
“พวกเราต้องจองตั๋วใหม่เองหรือเปล่า?”
“แล้วตอนนี้พวกเราต้องทำอย่างไร?”
“ทางสายการบินสามารถจัดหาโรงแรมให้พวกเราได้ไหม เพราะมีเด็กเล็กเดินทางมาด้วยกว่า 100 คน?”
แต่คำตอบที่ได้รับคือให้ทุกคนออกไปก่อน โดยแจ้งว่าจะมีขนมและที่นอนให้
ผมจึงถามกลับว่า “ที่นอนที่ว่าคือที่ไหนครับ?”
เพราะตอนนั้นเป็นเวลาหลังเที่ยงคืนแล้ว การหาโรงแรมหรือเช็กอินในญี่ปุ่นเวลานั้นเป็นเรื่องยากมาก โดยเฉพาะถ้าไม่ได้จองล่วงหน้า หลายโรงแรมก็ไม่มีพนักงานให้เช็กอินในช่วงดึก ทำให้พวกเราอาจต้องรอจนถึงเช้า
เจ้าหน้าที่ตอบว่าจะมีถุงนอนกับขนมให้ และให้ทุกคนไปหาที่นอนกันเองบริเวณโซนด้านหน้าใกล้ประตูทางเข้าสนามบิน ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ไม่ได้ปิดให้บริการ
แต่บริเวณนั้นอากาศหนาวมาก
ผมจึงเดินแหวกกลุ่มผู้โดยสารเข้าไปถามเจ้าหน้าที่เป็นภาษาอังกฤษว่า
“If you had kids, or if we were your family, would you let us sleep on the floor in this freezing weather?“
🤖 Made with AI


































