Kaze retweeted
จริงงง ความไม่ยอมแพ้คือที่ 1 เอ๊ะเก่ง สงสัยเก่ง หาทางรักษา หมอที่นี่คือไม่เอ๊ะ ไม่อะไร เน้นไล่กลับบ้าน
Replying to @Babydahlianaa
แล้วจะบอกว่าหมอไทยเก่งมากนะ และไม่ยอมแพ้ต่อโรคของคนไข้ด้วย ไม่ว่าเจอเคสหนักแค่ไหนก็พยายามรักษาให้หายและให้ดีที่สุดนะ
Kaze retweeted
ที่ความลึกกว่า 6,200 เมตรในร่องลึกฟิลิปปินส์ แสงอาทิตย์ส่องลงไปไม่ถึง แต่กล้องสำรวจใต้น้ำกลับบันทึกภาพสิ่งมีชีวิตรูปร่างแปลกตาที่พบได้ยากมากในทะเลลึก 🌊
Bigfin Squid (สกุล Magnapinna) 🦑 หมึกทะเลลึกสุดลึกลับที่ทั่วโลกเคยเห็นแค่ราว 70 ครั้งตลอดหลายทศวรรษ และยังไม่เคยมีใครจับตัวเต็มวัยขึ้นมาศึกษาได้จริง ๆ สักครั้ง
จุดจำแนกชัดเจนคือข้อศอกที่หักมุมกลางแขนยาวเหยียดถึง 4–8 เมตร ปลายเรียวบางคล้ายเส้นสปาเก็ตตี้ ลอยตัวนิ่ง ๆ เหนือพื้นทะเลมืดมิดในระดับความลึก 1,600–6,212 เมตร
หลายอย่างเกี่ยวกับชีวิตของพวกมันยังเป็นปริศนา 🧩 ทั้งวิธีล่าเหยื่อและวงจรชีวิต แต่ทุกฟุตเทจที่บันทึกได้คือหน้าต่างบานเล็ก ๆ 🎥 ที่เตือนว่ามหาสมุทรลึกยังซ่อนความลับอีกมหาศาลรอให้เราค้นพบ ✨
Kaze retweeted
นี่นะคะ สิ่งที่แพทย์เภสัชและนักวิจัยไทยเป็นคนคิด
- ยาต้าน HIV
- วิธีควบคุมพยาธิใบไม้ตับ
- เทคโนโลยีสกัดฟ้าทะลายโจร PC-1999
- ยาต้นแบบต้านมาลาเรียชนิดใหม่
- รักษาโรคธาลัสซีเมียด้วยยีนบำบัด
- การปลูกถ่ายสเต็มเซลล์จากเลือดสายสะดือเพื่อรักษาธาลัสซีเมีย
Kaze retweeted
มีคนรู้จัก ทำธุรกิจเทานิดๆเขาจะเอาเงินสดไปซื้อลอตเตอรี่ทีละหลายๆเล่ม บางเล่มก็กำไร บางเล่มก็ขาดทุน เวลาขึ้นเงินก็ไปขึ้นเงินที่ธนาคาร แรกๆก็งง ทำไปเพื่ออะไร แต่หลังๆเริ่มเข้าใจละ
การฟอกเงินคืออะไร?
สมมุติว่าวันหนึ่งเราถูกลอตเตอรี่รางวัลที่ 1 ได้เงิน 6 ล้านบาท
ในประเทศไทย หากเป็นสลากกินแบ่งรัฐบาลทั่วไป จะถูกหักอากรแสตมป์ 0.5% หรือ 30,000 บาท
เท่ากับว่าจะได้รับเงินจริง 5,970,000 บาท
แต่จู่ ๆ มีคนเดินมาหาเราแล้วเสนอว่า
“ขายลอตเตอรี่ที่ถูกรางวัลใบนี้ให้ผมได้ไหม ผมยินดีจ่ายเงินสดให้ 6.2 ล้านบาท”
ลองคิดดูสิ ถ้าไปขึ้นเงินเองจะได้ 5.97 ล้าน แต่ถ้าขายให้เขา คุณจะได้เงินสดถึง 6.2 ล้านทันที
ได้เงินเพิ่มอีก 230,000 บาท ใครจะไม่สนใจ?
บางคนจึงตกลงขาย แล้วรับเงินสด 6.2 ล้านบาทกลับบ้านอย่างมีความสุข
แต่สิ่งที่เราไม่รู้ก็คือ...
เงินสด 6.2 ล้านบาทที่เขาเอามาซื้อลอตเตอรี่ อาจเป็นเงินที่ได้มาจากการกระทำผิดกฎหมาย เช่น ค้ายาเสพติด การพนันผิดกฎหมาย หรือการฉ้อโกง
คนคนนั้นกำลังมีปัญหาว่าจะนำเงินจำนวนมหาศาลนี้เข้าสู่ระบบการเงินอย่างไร โดยไม่ถูกสงสัยถึงที่มา
เขาจึงยอมจ่ายเงิน 6.2 ล้านบาท เพื่อแลกกับลอตเตอรี่ที่ถูกรางวัล
จากนั้นเขาก็นำลอตเตอรี่ไปขึ้นเงิน รับเงินรางวัลสุทธิ 5,970,000 บาท ผ่านช่องทางที่ถูกกฎหมาย
เขายอมขาดทุน 230,000 บาท เพื่อพยายามเปลี่ยนเงินที่อธิบายที่มาไม่ได้ ให้กลายเป็นเงินที่ดูเหมือนมีแหล่งที่มาถูกต้อง
นี่แหละคือตัวอย่างหนึ่งของ “การฟอกเงิน”
ส่วนคุณที่รับเงินสด 6.2 ล้านบาทมา แม้จะคิดว่าตัวเองได้กำไรเพิ่ม 230,000 บาท แต่ก็อาจต้องอธิบายที่มาของเงินก้อนนี้ และหากรู้เห็นหรือมีส่วนร่วมในการฟอกเงิน ก็อาจมีความผิดตามกฎหมายได้
การฟอกเงินไม่ใช่การทำให้เงินเพิ่มขึ้น แต่เป็นการพยายามทำให้เงินที่ได้มาอย่างผิดกฎหมาย ดูเหมือนเป็นเงินที่ได้มาอย่างถูกต้อง
คนหนึ่งยอมขาดทุน 230,000 บาท เพื่อแลกกับเส้นทางการเงินที่ดูน่าเชื่อถือขึ้น
ส่วนอีกคนดีใจที่ได้เงินเพิ่ม 230,000 บาท โดยไม่รู้เลยว่าตัวเองอาจกำลังเข้าไปเกี่ยวข้องกับขบวนการฟอกเงิน
บางครั้งเงินที่ดูเหมือนได้มาง่าย ๆ อาจมีราคาที่ต้องจ่ายแพงกว่าที่คิด #Eaaawinvestment
Kaze retweeted
เตือนภัย ‼️ เขากลับมาไทยเพื่อมาแต่งงานและได้เข้าพักโรงแรมย่านสุขุมวิท 34 ตัวย่อ H
ออกไปข้างนอกทั้งวัน แต่พอกลับมาที่โรงแรมแหวนแต่งงานเขาหายไปหนึ่งวง ซึ่งตอนมาถึงไทยสามีเขาเปิดกล่องแหวนเช็คดูแล้วทั้งสองวง ในห้องพักไม่มีใครเข้าออกนอกจากแม่บ้าน
เฮ้ยยย อันนี้ดีนะ
พี่ชายเห็นน้องสาวงอแงจะออกไปซื้อขนม แต่มันใกล้เวลาเรียนพิเศษแล้ว !! พี่ชายเลยจับน้องสาวออกมาปรับทัศนคติกันใหม่เลย
มีลูกชายแบบนี้ถือว่าแบ่งเบาพ่อแม่ได้ดีเลยอ่ะ ช่วยดูน้อง ให้พ่อแม่ได้ทำงานเต็มที่ด้วย
ใดๆคือพี่ชายชื่อน่ารักมากกกดด
Kaze retweeted
นี่นะคะ ตัวอย่างของอาหรับในยุโรปที่มีปมโดนเจ้าของประเทศด่าว่าเกาะภาษี ตัวปัญหาสังคม ในขณะที่คนไทยไปก็ทำงาน ไม่สร้างปัญหา เลยมาเหยียดแทนเพราะไม่สามารถทำตัวให้ดีกว่านี้ได้ อ่อละหมอที่ไทยไปทำงานที่เยอรมันได้ในขณะที่อินี่สอบหมอทั้งโลกไม่ได้ด้วยซ้ำ เอาเวลาไปทำงานให้เค้าไม่ด่ามึงเถอะ
Kaze retweeted
ตอนมาอเมริกาครั้งแรก ไปเที่ยว LA กัน ที่พักของเราก็อยู่ติดกับ UCLA วันนั้นขึ้นรถเมล์ จะกลับที่พัก ฉันกับเพื่อนรุ่นพี่ชื่อพี่แป๋มจำได้ว่ารถเมล์ มีที่นั่งแบบหันหน้าเข้ามากัน นั่งไปสักพัก มีคนขึ้นมาใหม่เป็นผู้ชายคนหนึ่หน้าตาประมาณ หนุ่มอิตาเลี่ยน ผสม กรีก ตุรกี หล่อมากกกกกก มานั่งฝั่งตรงข้าม พี่แป๋มแกหันหน้ามาหาฉันแล้วยิ้มยิ้ม ฉันก็รู้ละว่าแกตกอยู่ในภวังความหล่อของเจ้าหนุ่มที่นั่งตรงหน้า พี่แป๋มพูดไทย ไม่ดังมากแต่ก็ได้ยินละ ว่าทำไมหล่อขนาดนี้ อยากเป็นแฟนอย่างงั่นอย่างงี้ อารมณ์เพ้อฝัน แบบเสียงดัง เพราะยังไง หนุ่มนี่คงไม่รู้หรอกว่าเราพูดถึงเค้า อะไรประมาณนี้ แต่หนุ่มก็มองๆ เราอยู่หลายรอบ สักพัก หนุ่มมีโทรเข้า แล้วเสียงที่หนุ่มรับคือ “เออ ว่างัยวะมึง กูอยู่บนรถเมล์….” เท่านั้นแหละ พี่แป๋มจับมือฉันลุก ขึ้นกดกริ่งลงป้ายหน้า…..😂🤣😂🤣😂 ทั้งขำ ทั้งอาย
แบบนี้สักพักอาจจะออกข่าวว่าตุยก็ได้นะ ส่วนใหญ่ก็เริ่มจากเรื่องเล็กๆน้อยๆแบบนี้แหละ ทำแล้วผู้หญิงให้อภัยก็ทำอีกตบหัวแล้วลูบหลัง พอยื่นขอเสนอว่าจะพาไปอยู่ยุโรปรายได้สูงผู้หญิงไม่เลิกก็คือยังต้องพึ่งเขาๆมีอำนาจเหนือกว่าเขาก็จะกดแบบนี้แหละ
ความสัมพันธ์แบบเราตัวเล็กตัวน้อยกว่าเขาจะทำอะไรต้องคอยมองสีหน้าเขาเอาจริงๆมันจะคบกันได้เหรอ จะไปอยู่ไหนจะทำอะไรเราต้องยืนด้วยขาของตัวเองให้ได้นะ หลายเคสแล้วพอไม่พอใจเขาไล่ออกจากบ้าน ไปต่างบ้านต่างเมืองภาษาไม่แข็งแรงไม่มีที่ไปจะทำยังไงต่อ
มีผู้หญิงคนหนึ่งออกมาเล่าว่า แฟนที่ภายนอกดูรักกันปกติ แต่ความจริงกลับถูกทำร้ายทั้งทางคำพูดและร่างกาย ถึงขั้นเคยถูกบีบคอ
สรุปเรื่องที่เล่าประมาณนี้
- ความรักที่ผ่านมาเหมือนสามวันดีสี่วันไข้ ต้องคอยดูอารมณ์แฟนตลอด
- คบกันได้แค่เดือนแรกก็เริ่มมีปัญหา ตอนทะเลาะกันแฟนเคยหยิบกระเป๋าไล่กลับบ้าน แถมมีท่าทางและสายตาที่ดูน่ากลัวจนคิดว่าจะถูกตบ
- แต่พอเรียกคนมารับกลับบ้าน แฟนก็เปลี่ยนท่าทีทันที จากที่โมโหก็เข้ามาอ้อนและขอคืนดี ซึ่งเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นซ้ำ ๆ
- เคยคิดจะเลิกหลายครั้ง แต่ตอนนั้นกลัวการอยู่คนเดียว อีกทั้งแฟนสัญญาว่าจะพาไปทำงานที่ยุโรป รายได้หลักแสน เลยยอมคบต่อ
- สุดท้ายแฟนก็ทำตามสัญญาจริง ทั้งซื้อตั๋วเครื่องบินและพามาอยู่ต่างประเทศ แต่ปัญหาเรื่องอารมณ์ก็ยังเหมือนเดิม
- เคยทะเลาะกันรุนแรงจนถึงขั้นลงไม้ลงมือ และมีครั้งหนึ่งที่แฟนบีบคอด้วย
ตอนนี้ยังอยู่ที่ยุโรปเพราะมีเรื่องงานและรายได้เข้ามาเกี่ยวข้องด้วย ถึงแฟนจะดูแลดีในหลายเรื่อง แต่เวลาทะเลาะกันก็มีพฤติกรรมที่รับไม่ได้
เจ้าตัวบอกว่าจะมาเล่าต่อใน EP.3 ถ้ามีอะไรเพิ่มเติมเดี๋ยวมาอัปเดตอีกที
#มินนี่สรุปให้
Kaze retweeted
ก็ไปถึงขั้นบีบคอแล้วอ่ะ ถ้ายังห่วงทำงานได้เงินหลักแสน แต่คิดไม่ได้ว่าถ้าตายก็ไม่ได้ใช้เงิน ก็เอาเถอะ แล้วแต่เลย
มีผู้หญิงคนหนึ่งออกมาเล่าว่า แฟนที่ภายนอกดูรักกันปกติ แต่ความจริงกลับถูกทำร้ายทั้งทางคำพูดและร่างกาย ถึงขั้นเคยถูกบีบคอ
สรุปเรื่องที่เล่าประมาณนี้
- ความรักที่ผ่านมาเหมือนสามวันดีสี่วันไข้ ต้องคอยดูอารมณ์แฟนตลอด
- คบกันได้แค่เดือนแรกก็เริ่มมีปัญหา ตอนทะเลาะกันแฟนเคยหยิบกระเป๋าไล่กลับบ้าน แถมมีท่าทางและสายตาที่ดูน่ากลัวจนคิดว่าจะถูกตบ
- แต่พอเรียกคนมารับกลับบ้าน แฟนก็เปลี่ยนท่าทีทันที จากที่โมโหก็เข้ามาอ้อนและขอคืนดี ซึ่งเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นซ้ำ ๆ
- เคยคิดจะเลิกหลายครั้ง แต่ตอนนั้นกลัวการอยู่คนเดียว อีกทั้งแฟนสัญญาว่าจะพาไปทำงานที่ยุโรป รายได้หลักแสน เลยยอมคบต่อ
- สุดท้ายแฟนก็ทำตามสัญญาจริง ทั้งซื้อตั๋วเครื่องบินและพามาอยู่ต่างประเทศ แต่ปัญหาเรื่องอารมณ์ก็ยังเหมือนเดิม
- เคยทะเลาะกันรุนแรงจนถึงขั้นลงไม้ลงมือ และมีครั้งหนึ่งที่แฟนบีบคอด้วย
ตอนนี้ยังอยู่ที่ยุโรปเพราะมีเรื่องงานและรายได้เข้ามาเกี่ยวข้องด้วย ถึงแฟนจะดูแลดีในหลายเรื่อง แต่เวลาทะเลาะกันก็มีพฤติกรรมที่รับไม่ได้
เจ้าตัวบอกว่าจะมาเล่าต่อใน EP.3 ถ้ามีอะไรเพิ่มเติมเดี๋ยวมาอัปเดตอีกที
#มินนี่สรุปให้
Kaze retweeted
เข้าใจแล้วว่า ทำไม คนรุ่นใหม่เป็นเหยื้อสแกมเมอร์ ไม่ต่างจากคนสูงวัย ทั้งๆที่พวกเค้าโตมากับยุคดิจิตอล โตมากับการเข้าถึงข้อมูล ข่าวสารได้ง่ายมาก แต่ทำไมเค้าหาข้อมูลที่เป็นประโยชน์ไม่เจอ มันก็อยู่ตรงนั้นตรงที่ใครๆก็หาเจอได้ 😅😅 หรือว่าอยู่คนละเซิร์ฟกัน
Kaze retweeted
ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ แต่เคยเจอสถานการณ์คล้ายๆกันมาก่อน
ก่อนอื่นเลย
1. สายการบินรู้อยู่แล้วว่า สนามบินจะปิด 23.00 (ที่ญี่ปุ่น หลายสนามบินปิดเวลานี้)
2. เทคนิคแจ้งดีเลย์ไปเรื่อยๆ (เพื่อเซฟความเสียหายให้สายการบินเอง) อาจจะพอถูไถไปได้ ถ้าสนามบินเปิดทั้งคืน หรือมีโรงแรมในสนามบิน/ติดสนามบิน แต่สนามบินนี่มันมีช่วงปิดทำการและไม่มีอะไรให้ไปนอนพักดีๆได้เลย
3. แจ้งแคนเซิลเลย สายการบินจะเสียหายเยอะ (ค่าสล็อต ค่าปรับการจัดการเที่ยวบิน) พวกโลวคอร์สเลยชอบใช้วิธีดีเลย์ไปเรื่อยๆก่อนค่อยแจ้งยกเลิก เสียเงินอยู่ดี แต่ไม่ต้องดีลกับความวุ่นวายที่กราวด์
4. ถ้าแจ้งแคนเซิลเลยในเวลา 19.00-22.30 ผู้โดยสารอาจจะโวยวายทันที และสถานการณ์บานปลาย เพราะยังอยู่ในเวลาทำการ แต่ถ้าแจ้งตอนสนามบินปิด เหมือนได้มัดมือชกผู้โดยสาร ให้เจ้าหน้าที่สนามบินไปจัดการต่อเอาเอง
5. ไม่มีจนท.สายการบินมาดูแลผู้โดยสาร ซึ่งเต็มลำ ไม่ใช่แค่ไม่กี่สิบคน
6. มีปัญหาทีหลัง ก็มาไล่เคลียร์เป็นเคสๆไป ใครหลักฐานครบก็ได้รีฟันด์ ได้ต่อรอง ใครหลักฐานไม่ครบ ไม่เข้าเงื่อนไข สายการบินก็รอดไป ไม่ต้องรับผิดชอบอะไร
7. ส่วนใหญ่ ลูกค้าโมโห จนขี้เกียจตามเรื่อง
8. มักถูกแจ้งให้ได้รับการเยียวยาเป็น เลื่อนเที่ยวบิน+แต้มเข้าบัญชี ซึ่งสายการบินแทบไม่ต้องเสียอะไร เพราะลูกค้าน้อยมากที่จะหาตารางใหม่ได้ลงตัวกับเงื่อนไขสายการบิน
เหตุผลที่เราบอกลา low cost ถาวร ถ้าไฟล์ทยาวกว่า 2 ชม. 😊 มีปัญหาไรมา การบริการหลังการขายคือ บัดซบสุดๆ
ประสบการณ์ที่ผมและผู้โดยสารอีกหลายร้อยชีวิตได้รับจากสายการบิน AirAsia X @airasia @airasiaTH
รอบนี้ผมเดินทางมาประเทศญี่ปุ่นเพื่อทำงานแฟนไซน์ที่โตเกียว รวมถึงงานอื่น ๆ และอยู่เที่ยวต่อกับครอบครัว โดยมีทั้งคุณพ่อ คุณแม่ และทีมงานเดินทางมาด้วยกัน
เที่ยวบินขากลับของผมมีกำหนด Boarding เวลา 19.45 น.
ผมนั่งรออยู่บริเวณหน้าเกทจนถึงเวลา 20.30 น. ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะเข้าใจว่าเที่ยวบินอาจจะดีเลย์เล็กน้อย ซึ่งเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ตามปกติ
จนกระทั่งเวลา 21.00 น. มีประกาศแจ้งว่าเครื่องบินมีปัญหาทางเทคนิค จำเป็นต้องให้ทีมช่างเข้าซ่อมแซม และจะแจ้งเรื่องการขึ้นเครื่องอีกครั้งในเวลา 22.00 น.
พอถึงเวลา 22.00 น. ก็มีประกาศให้รอต่อจนถึง 23.00 น.
และเมื่อถึงเวลา 23.00 น. สายการบินก็ประกาศยกเลิกเที่ยวบิน (Flight Cancelled) พร้อมแจ้งให้ผู้โดยสารทุกคนออกจากพื้นที่โดยเร็ว เนื่องจากสนามบินกำลังจะปิดให้บริการ
ตอนนั้นทุกคนยืนงงอยู่บริเวณหน้าเกท เพราะไม่มีใครทราบเลยว่าต้องทำอย่างไรต่อ ต้องไปรับกระเป๋าที่ไหน หรือสายการบินจะมีมาตรการช่วยเหลือผู้โดยสารอย่างไร
ผมจึงเดินเข้าไปสอบถามพนักงานบริเวณเคาน์เตอร์ว่า
“แล้วพวกเราต้องทำอย่างไรต่อครับ? ต้องไปรับกระเป๋าที่ไหน?”
พนักงานตอบกลับมาว่าไม่รู้ แต่ขอให้พวกเราออกจากพื้นที่ก่อน พร้อมอธิบายว่าเครื่องบินไม่สามารถซ่อมแซมได้ เนื่องจากอะไหล่จะมาถึงในช่วงเช้าของวันถัดไป
สิ่งที่ผมสงสัยมากคือ ถ้าทางสายการบินทราบอยู่แล้วว่าไม่มีอะไหล่ และไม่สามารถซ่อมเครื่องบินให้เสร็จได้ในคืนนั้น ทำไมถึงต้องรอจนถึงเวลา 23.00 น. จึงประกาศยกเลิกเที่ยวบิน?
ถ้าทางสายการบินสามารถแจ้งให้เร็วกว่านี้ เช่น ตั้งแต่เวลา 20.00 น. ผู้โดยสารทุกคนก็ยังพอมีเวลาเดินทางด้วยรถไฟเพื่อออกไปหาโรงแรม หรือจัดการเรื่องที่พักของตัวเองได้ทัน
แต่การประกาศยกเลิกเที่ยวบินในเวลาที่ดึกขนาดนั้น ทำให้ทุกคนแทบไม่มีทางเลือกเหลืออยู่เลย
ผมจึงถามพนักงานต่อว่า แล้วพวกเราต้องออกไปทางไหน แต่พนักงานกลับเดินหลบเลี่ยงไปโดยไม่ได้ให้คำตอบที่ชัดเจน
เมื่อผู้โดยสารจำนวนมากยังคงยืนอยู่บริเวณหน้าเกท เพราะไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อ ก็มีการปิดไฟและประกาศให้ทุกคนออกจากพื้นที่
หลังจากนั้นผู้โดยสารทุกคนต้องเดินกลับเข้าสู่กระบวนการตรวจคนเข้าเมืองของญี่ปุ่นอีกครั้ง เหมือนกับเพิ่งเดินทางมาถึงประเทศญี่ปุ่น ต้องผ่านการตรวจพาสปอร์ต และไปรอรับกระเป๋าที่สายพาน ซึ่งใช้เวลานานมาก
เมื่อพวกเราได้รับกระเป๋ากันแล้ว กัปตัน นักบินผู้ช่วย และลูกเรือของเที่ยวบินดังกล่าวก็เดินลงมาบริเวณเดียวกัน
ผู้โดยสารจำนวนมากจึงเข้าไปสอบถามว่าเกิดอะไรขึ้น และพวกเราจะต้องทำอย่างไรต่อ
จากที่ผมเห็น ลูกเรือผู้หญิงเดินก้มหน้าเลี่ยงออกไปโดยไม่ได้ให้คำตอบ ส่วนกัปตันและนักบินผู้ช่วยถูกผู้โดยสารจำนวนมากเข้าไปรุมสอบถาม
มีผู้ใหญ่ท่านหนึ่งซึ่งเดินทางมาพร้อมเด็ก ๆ กว่า 100 คน เพื่อเข้าร่วมการแข่งขันหุ่นยนต์ เข้าไปสอบถามกัปตันว่า
“แล้วพวกเราจะทำอย่างไรได้บ้างครับ เพราะมีเด็กเล็กเดินทางมาด้วยจำนวนมาก”
กัปตันกลับนิ่งเงียบอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตอบว่า
“พรุ่งนี้ผมมีงานครับ”
แล้วเดินออกไป
คำถามของผมคือ แล้วผู้โดยสารทุกคนไม่มีงานต้องทำกันเหรอครับ?
ทุกคนต่างก็มีภาระหน้าที่ มีครอบครัว มีตารางงาน และมีเหตุผลที่จำเป็นต้องเดินทางกลับตามกำหนดเหมือนกัน
หลังจากนั้น เหลือเจ้าหน้าที่ชาวญี่ปุ่นอยู่ประมาณ 10 คน เพื่อจัดการกับผู้โดยสารที่ยังตกค้างอยู่ในสนามบิน
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับเป็นการพยายามให้ผู้โดยสารออกจากพื้นที่ มีทั้งการตะคอก การผลักดัน และการบอกให้ทุกคนออกไป
ผู้โดยสารหลายคนพยายามสอบถามว่า
“สรุปแล้วเที่ยวบินของพวกเราจะเป็นอย่างไรต่อ?”
“พวกเราต้องจองตั๋วใหม่เองหรือเปล่า?”
“แล้วตอนนี้พวกเราต้องทำอย่างไร?”
“ทางสายการบินสามารถจัดหาโรงแรมให้พวกเราได้ไหม เพราะมีเด็กเล็กเดินทางมาด้วยกว่า 100 คน?”
แต่คำตอบที่ได้รับคือให้ทุกคนออกไปก่อน โดยแจ้งว่าจะมีขนมและที่นอนให้
ผมจึงถามกลับว่า “ที่นอนที่ว่าคือที่ไหนครับ?”
เพราะตอนนั้นเป็นเวลาหลังเที่ยงคืนแล้ว การหาโรงแรมหรือเช็กอินในญี่ปุ่นเวลานั้นเป็นเรื่องยากมาก โดยเฉพาะถ้าไม่ได้จองล่วงหน้า หลายโรงแรมก็ไม่มีพนักงานให้เช็กอินในช่วงดึก ทำให้พวกเราอาจต้องรอจนถึงเช้า
เจ้าหน้าที่ตอบว่าจะมีถุงนอนกับขนมให้ และให้ทุกคนไปหาที่นอนกันเองบริเวณโซนด้านหน้าใกล้ประตูทางเข้าสนามบิน ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ไม่ได้ปิดให้บริการ
แต่บริเวณนั้นอากาศหนาวมาก
ผมจึงเดินแหวกกลุ่มผู้โดยสารเข้าไปถามเจ้าหน้าที่เป็นภาษาอังกฤษว่า
“If you had kids, or if we were your family, would you let us sleep on the floor in this freezing weather?“







































