alyel

me after saying idc

bana onları geri verin

abbie parmaklarını kopardığı için ellie’nin artık gitar da çalamayacağından joel’in gitarını geride bırakması o kadar dokundu ki…

tlou’in dizisini izleyip joel’in ölümünü bir kez daha görürsem ben

ben bu acıya nasıl dayanıcam

ellie’nin ilk başlarda tepkili olmasını anlayabiliyorm ama üzerinden zaman geçmesine rağmen birazcık bile yumuşamaması onu anlamaması beni en çok üzen şey, garantisi olmayan bir şey için tekrar bir kızını kaybetmek istememesi kadar insani bir şey yok. bu onu iyi ya da kötü yapmaz

tlou part ikiyi bitirince uzun süre ekrana bakakaldım, tarif edemediğim çok ağır bir şey kaldı içimde. duygusal olarak bir daha el süremem galiba oyuna hikayesel olarakta beni o kadar çok rahatsız eden şey var ki… ellie gibi joel’i kaybedip üstüne ortada kalmış gibi hissediyorum

üç yıl sbs’ye girenler ne oluyor, normalde asla büyük yaşlar değil bunlar da zaman çok hızlı geçtiği böyle şeyler yüzünden yaşlı hissediyor insan

bitirmek üzereyim oyunu evet oynarken çok zevk alıyorsun ama çok acı verdi ya, duygusallığım yüzünden bir daha oynayabileceğimi sanmıyorum part ikiyi

oyun o kadar güzel ve büyüleyici duruyor ki çıktığından beri kıskançlıktan yastık kemiriyorum oynayamadığım için

uzay & hasan: unethical #altiüstüistanbul

hasanın kalbi o kadar güzel ki, kendi hatıraları olduğunun farkında olmadan tanımadığı biri olmasına rağmen onun için endişelendiğinden çocuğu rüyasında gördüğünü düşünüyor. sarıp sarmalamak istiyorum onu

hasanın şurda meleğin giyimini asla sorgulamaması, çok komik bir ikili

uzayın hasanı hala düşmanı olarak görmesine rağmen söz konusu babası olduğu için içgüdüsel olarak önüne geçip onu koruması…