Hakan Fidan’ın bu sert çıkışı boşuna değil. Amerika, İsrail’in gazıyla İran bataklığına saplandı. Şimdi İsrail kenara çekilmiş, elini cebine koymuş seyrediyor; Amerika da çamurun içinden paçasını kurtarmaya çalışıyor. Kısacası taşı attı, kolu yorulan başkası oldu. İşin komik tarafı şu: Adamı bataklığa sokan İsrail, faturaya ortak olmaya hiç niyetli değil. Ama Trump da bunu öyle sineye çekecek biri değil. Orta Doğu’da kaideler bellidir; maşayı tutan el yanarsa, adam o maşayı ortadan ikiye kırar. Kimse kimsenin kara kaşına kara gözüne bu kadar masraf çekmez. Washington bugün İran’dan çıkabilmek için taviz üstüne taviz veriyorsa, öbür tarafta da kendisini bu belanın içine çeken İsrail’e hesabı kitliyor. Bunu çıkıp açık açık yapamaz. İsrail’i karşısına alıp meydanda sopa gösteremez. Ne yapıyor? Türkiye’ye, Mısır’a alan açıyor. Siz yürüyün, ben görmedim havasına giriyor. Yani hem nalına vuruyor hem mıhına. Çünkü Amerika şunu çok iyi biliyor: Bu coğrafyanın gerçek sahipleri sahaya indi mi İsrail’in o sınırsız hareket alanı daralır. Hakan Fidan’ın çıkışını da buradan okuyorum. Mesele kuru bir diplomasi raconu değil. Amerika kendi eliyle düştüğü çukurun faturasını, kendisini oraya iten İsrail’e başkasının eliyle ödetmeye çalışıyor. El elin eşeğini türkü çağırarak arar ama mevzu kendi çıkarına dokununca herkesin sesi değişir. Fularımı çıkarıp, halk deyimiyle söyleyeyim: Seni kavgaya sokup sonra köşeden izleyen adamı unutmazsın. Hele bir de sen dayak yerken o karşı kaldırımda çekirdek çitliyorsa, o hesap bir yerde açılır. Amerika’nın yaptığı tam olarak bu.