Medeni Ay retweeted
Geçmişi kirli @fatihaltayli
Serap Çil’e yaşattıklarınızın ardından bütün ülke kendisini tanıdı. Yıllar önce yaşadıklarını, kendisini ifade edemediğini, savunamadığını ve yalnız bırakıldığını anlattı. İddialarına göre, üzerindeki güç ve maddi imkânlar kullanılarak susturulmaya ve korkutulmaya çalışıldı. Kendini ifade edebilmek ve sesini duyurabilmek için yıllarca beklemek zorunda kaldı.
Sen bu ülkede kadına şiddet konusunda ahlak dersi verecek son kişi bile değilsin! Serap Çil’in anlattığı sopa ile şiddet ve sonrasındaki baskı iddiaları hâlâ cevap bekliyor. Kendinden güçsüz bir kadına baskı uygulamak güç değil, korkaklıktır.
14 Ağustos 2024’te Kemal Kılıçdaroğlu’nun paylaşımıyla yeniden gündeme gelen olayda, dönemin FETÖ bağlantılı savcı ve hâkimlerinin rolü, dava dosyalarının akıbeti ve Habertürk yönetiminin olası müdahaleleri açıklığa kavuşturulmalıdır.
Fatih Altaylı’nın FETÖ bağlantıları ve dönemin FETÖ bağlantılı yargı mensuplarıyla ilişkileri de kamuoyunun önünde sorgulanmalıdır.
Yılmaz Güney’i kadına şiddet üzerinden hedef alan Altaylı, bugün Türk sineması tartışması üzerinden Kürtlerin kültürel varlığını görmezden gelen bir yaklaşım sergiliyor. Bu tutum Kürt düşmanlığıdır.
Başkalarını hedef göstererek kendi geçmişinize ilişkin soruları unutturamazsınız
Fatih Altaylı “‘Fransız sineması’ demek ona ne kadar doğru geliyor. Öyle ya Fransa da tek milletten oluşmuyor.
Veya uzağa gitmeyelim, yakından bir örnekverelim.
Yanı başımızda güçlü bir sinema geleneği olan birkomşumuz var. İran.
İran da bildiğimiz üzere Farslar ve Türkler olmaküzere iki kalabalık grubun dışında Kürtler, Lurlar, Beluçlar, Ermeniler ve Gürcülerden oluşan bir millet.
Daha da az sayıda başka etnik gruplar da var.
Ona da ‘İranlı sineması’ demeyi düşünüyor mu Haluk Bilginer!
Yoksa mesele ‘Türk’ kelimesi mi! Rahatsızlık sadece bundan mı!”
Geçmişi kirli @fatihaltayli
Serap Çil’e yaşattıklarınızın ardından bütün ülke kendisini tanıdı. Yıllar önce yaşadıklarını, kendisini ifade edemediğini, savunamadığını ve yalnız bırakıldığını anlattı. İddialarına göre, üzerindeki güç ve maddi imkânlar kullanılarak susturulmaya ve korkutulmaya çalışıldı. Kendini ifade edebilmek ve sesini duyurabilmek için yıllarca beklemek zorunda kaldı.
Sen bu ülkede kadına şiddet konusunda ahlak dersi verecek son kişi bile değilsin! Serap Çil’in anlattığı sopa ile şiddet ve sonrasındaki baskı iddiaları hâlâ cevap bekliyor. Kendinden güçsüz bir kadına baskı uygulamak güç değil, korkaklıktır.
14 Ağustos 2024’te Kemal Kılıçdaroğlu’nun paylaşımıyla yeniden gündeme gelen olayda, dönemin FETÖ bağlantılı savcı ve hâkimlerinin rolü, dava dosyalarının akıbeti ve Habertürk yönetiminin olası müdahaleleri açıklığa kavuşturulmalıdır.
Fatih Altaylı’nın FETÖ bağlantıları ve dönemin FETÖ bağlantılı yargı mensuplarıyla ilişkileri de kamuoyunun önünde sorgulanmalıdır.
Yılmaz Güney’i kadına şiddet üzerinden hedef alan Altaylı, bugün Türk sineması tartışması üzerinden Kürtlerin kültürel varlığını görmezden gelen bir yaklaşım sergiliyor. Bu tutum Kürt düşmanlığıdır.
Başkalarını hedef göstererek kendi geçmişinize ilişkin soruları unutturamazsınız
Fatih Altaylı “‘Fransız sineması’ demek ona ne kadar doğru geliyor. Öyle ya Fransa da tek milletten oluşmuyor.
Veya uzağa gitmeyelim, yakından bir örnekverelim.
Yanı başımızda güçlü bir sinema geleneği olan birkomşumuz var. İran.
İran da bildiğimiz üzere Farslar ve Türkler olmaküzere iki kalabalık grubun dışında Kürtler, Lurlar, Beluçlar, Ermeniler ve Gürcülerden oluşan bir millet.
Daha da az sayıda başka etnik gruplar da var.
Ona da ‘İranlı sineması’ demeyi düşünüyor mu Haluk Bilginer!
Yoksa mesele ‘Türk’ kelimesi mi! Rahatsızlık sadece bundan mı!”
Medeni Ay retweeted
Senin yaptığın filmler, İbrahim Tatlıses’in rakı içip flüt alamadığı sahnelerden pek de farklı değil, Mahsun Bey.
Ek olarak;
- Diyarbakırlı değilsin.
- Yaptığın filmler, katil Türk askerini yücelten sahnelerle dolu.
- Senden bir Ahmet Kaya veya Yılmaz Güney çıkmaz.
- Senden çıksa çıksa İbrahim Tatlıses, Özcan Deniz ya da Alişan çıkar.
İnsanların birbirini anlamaya çalıştığı, birbirinin acısını hissettiği günler maalesef geride kalmış.
Bugün yazılanları okuyorum. İnanın, en çok da kendi topraklarımın insanlarından gelen sözler canımı acıtıyor. İnsan bazen kendisini hiç tanımayanlardan değil, kendisini en iyi anlamasını beklediği insanlardan yara alıyor. Beni sevmeyebilirsiniz, sahiplenmeyebilirsiniz, eleştirebilirsiniz. Ama bir insanı yargılamadan önce nerelerden geldiğini, neler yaşadığını, hangi bedelleri ödediğini de keşke görebilseydiniz.
2016 yılında, Sur olayları sırasında, birçok insanın konuşmaya cesaret edemediği günlerde, çocuklar ve yaşlılar ölüme terk edilmesin diye bir tweet attım. Kıyamet koptu! Dönemin başbakanı konuştu. Gazeteler, televizyonlar, O dönemin bazı medya kalemleri, günlerce beni hedef gösterdi. “Vatan haini”, “terörist” diye manşetler atıldı. Linçin alasını yaşadım.
Ardından dokuz yıl boyunca şirketim kara listeye alındı. Dizi yapmamız engellendi, filmlerimin gösterimine engeller çıkarıldı. 18 yaş sınırlamaları getirildi, sinema salonlarına baskılar yapıldı, açık hava reklamlarım bile yasaklandı. Birçok kapı yüzüme kapandı.
Ahmet Kaya’ya yapılanlarla kendi yaşadıklarımı asla kıyaslamıyorum. Ama aynı zihniyetin linçini ben de yaşadım. Sırf Diyarbakırlı olduğum için yıllarca neler yaşadığımı en iyi ben bilirim.
Birileri “Kürt halkının acılarını anlatıp para kazanıyor” diyor. Birileri “Güneşi Gördüm filmini ona devlet çektirdi” diyor. Birileri de “New York’ta Beş Minare filmini cemaat finanse etti” diye yıllardır aynı yalanları tekrarlıyor.
Benim derdim hiçbir zaman para olmadı. Öyle olsaydı müziğe 17 yıl ara vermez, sahnelerde kalır, dizilerden, reklamlardan para kazanmaya devam ederdim. Ama ben kendi hikâyelerimi, kendi topraklarımın acılarını sinemaya taşımayı seçtim. Kendi imkânlarımla, kimseye minnet etmeden, devletin kapısında yatmadan filmlerimi çektim.
Şunu herkes iyi bilsin: Bana kimsenin film yaptırmaya gücü yetmez!
New York’ta Beş Minare üzerinden iftira atanlara da bir çift sözüm var: Hacı Gümüş karakterini 1998 yılında ben yarattım. Bitlisli bir Kürt, çağdaş bir Müslümandır. Kızı kilisede evlenir, İngilizceyi ana dili gibi konuşur. Markette çalışan sıradan bir adamdır. Hiçbir cemaatle, hiçbir şahısla ilgisi yoktur. Böyle bir karakterden zorla Turancı bir Türk hoca çıkaramazsınız!
Hayatım boyunca ırkçılığa ve ayrımcılığa karşı durdum. Kimsenin adamı olmadım, hiçbir gücün gölgesine sığınmadım. Benim filmlerimin arkasında gizli patronlar aramayın. Benim tek patronum vicdanımdır!
Elbette hatalarım da kusurlarım da olabilir. Filmlerimi, düşüncelerimi eleştirebilirsiniz. Fikre fikirle cevap verene eyvallah! Ama eleştiri başka, iftira ve küfür başkadır!
Yürüdüğüm yolda alnım ak, başım dik. Kralına eyvallahım yok!
Medeni Ay retweeted
TC. DEVLETİ TARAFINDAN HEVBENDÎ’YE KARŞI YAPILAN OPERASYONLARI KINIYORUZ
Bu gece (17 Kasım 2026 sabahı) Diyarbakır merkezli olarak Ankara, Mardin, Batman ve diğer illerde HEVBENDÎ (Kürdistan Ulusal İttifakı) mensuplarına yönelik düzenlenen operasyonu ve gözaltıları şiddetle kınıyoruz.
Geçtiğimiz hafta Diyarbakır’da ilan edilen, Kürt siyasi parti ve oluşumlarının (PSK, PWK, PÊLKURD ve bağımsız şahsiyetlerin) katılımıyla kurulan HEVBENDÎ’ye yönelik bu sabah gerçekleştirilen baskınlar, siyasi faaliyetlerin kriminalize edilmesi ve örgütlenme özgürlüğünün baskı altına alınması anlamına gelmektedir.
Aralarında PSK Genel Başkanı sayın Bayram Bozyel, Genel Başkan Yardımcısı Hasan Dağtekin, Fuat Önen ve diğer isimlerin bulunduğu çok sayıda kişinin gözaltına alınması, demokratik siyaset alanının daraltılmasına yönelik yeni bir adımdır.
Kürt milletinin adalet, özgürlük, ulusal ve demokratik haklar için siyasi fikirleri, ittifakları ve barışçıl örgütlenmeleri “operasyon” konusu yapmak, bir hukuksuzluk, baskı ve susturma politikasıdır.
Gözaltına alınanların derhal serbest bırakılmasını, meşru siyasi faaliyetlerin engellenmemesini talep ediyoruz.
Baskılar ve gözaltılar, meşru siyasi talepleri ve örgütlenmeyi susturamaz.
Bu uygulamaları kabul etmiyor, protesto ediyor ve şiddetle kınıyoruz.
PÎK – Partiya Îslamiya Kurdistan
Genel Başkanı: Hikmet Serbilind
TC. DEVLETİ TARAFINDAN HEVBENDÎ’YE KARŞI YAPILAN OPERASYONLARI KINIYORUZ
Bu gece (17 Kasım 2026 sabahı) Diyarbakır merkezli olarak Ankara, Mardin, Batman ve diğer illerde HEVBENDÎ (Kürdistan Ulusal İttifakı) mensuplarına yönelik düzenlenen operasyonu ve gözaltıları şiddetle kınıyoruz.
Geçtiğimiz hafta Diyarbakır’da ilan edilen, Kürt siyasi parti ve oluşumlarının (PSK, PWK, PÊLKURD ve bağımsız şahsiyetlerin) katılımıyla kurulan HEVBENDÎ’ye yönelik bu sabah gerçekleştirilen baskınlar, siyasi faaliyetlerin kriminalize edilmesi ve örgütlenme özgürlüğünün baskı altına alınması anlamına gelmektedir.
Aralarında PSK Genel Başkanı sayın Bayram Bozyel, Genel Başkan Yardımcısı Hasan Dağtekin, Fuat Önen ve diğer isimlerin bulunduğu çok sayıda kişinin gözaltına alınması, demokratik siyaset alanının daraltılmasına yönelik yeni bir adımdır.
Kürt milletinin adalet, özgürlük, ulusal ve demokratik haklar için siyasi fikirleri, ittifakları ve barışçıl örgütlenmeleri “operasyon” konusu yapmak, bir hukuksuzluk, baskı ve susturma politikasıdır.
Gözaltına alınanların derhal serbest bırakılmasını, meşru siyasi faaliyetlerin engellenmemesini talep ediyoruz.
Baskılar ve gözaltılar, meşru siyasi talepleri ve örgütlenmeyi susturamaz.
Bu uygulamaları kabul etmiyor, protesto ediyor ve şiddetle kınıyoruz.
PÎK – Partiya Îslamiya Kurdistan
Genel Başkanı: Hikmet Serbilind
Medeni Ay retweeted
Özrün Kabahatinden Büyük, Mahsun!
“Abim” diye sevdiğin Ahmet Kaya’ya, o gece yaptığı konuşma için sitem etmişsin. Yeri ve zamanı değilmiş. Daha sakin, daha örtülü, daha usulünce söylemeliymiş.
Peki Mahsun, “Ben Kürtçe bir şarkı söylemek istiyorum” demenin yeri neresiydi? Korkunun, tehdidin, sürgünün, cezaevinin olmadığı o yer neresiydi? Kürt olmanın bedelinin olmadığı bir zaman mı vardı da Ahmet Kaya yanlış zamanı seçmişti?
O yıllarda “Ben Kürdüm” demek, kimi zaman sürgünü, cezaevini, kimi zaman ekmeğinden, itibarından, hayatından olmayı göze almaktı. Korku yalnızca kişisel bir duygu değildi. Kuşaktan kuşağa devredilen bir toplumsal hafızaydı.
1989 yılıydı. İlk kez oy kullanacaktım. Ankara’da, üniversite ikinci sınıf öğrencisiydim. Ablamla Dikmen’de,öğrenci evimizde zor tıp kitaplarının içinde kendimize bir hayat kurmaya çalışıyorduk.
Apartman görevlimiz Mahide vardı. Malatyalı Mahide. Güzel gülüşü
kendine özgü aksanı, sohbetleri hâlâ kulağımda.
Bir gün sordum:
“Mahide, oyunu kime vereceksin?”
Güldü. “Sen kime vereceksin?” dedi.
“Gel, ikimiz de Erdal İnönü’ye verelim.”
Yüzü değişti.
“İnönü mü? Asla!”
“Mahide,” dedim, “Özal bizi daha da yoksullaştıracak.”
Bana baktı.
“Abla, İnönü’ye oy vereceğime canımdan olurum daha iyi. İnönü’nün babasının postallarındaki kan kokusu hâlâ üzerimizde.”
O cümleyi hiç unutmadım.
Bir insanın hafızasında postalların kokusu kaç kuşak kalır Mahsun? Bir devletin unuttuğunu sandığı şey, bir halkın çocuklarına nasıl miras kalır?
Cumhuriyet’in “Kürdüm” demekten korkan çocuklarıydık biz. Her sabah kendi varlığımızı inkâr eden bir andı içmek için hazır ola geçen, kendi sesinden, dilinden, kimliğinden ürkmeyi öğrenen çocuklar.
Ahmet Kaya o gece yalnızca Kürtçe bir şarkı söylemek istediğini söyledi. O kadar.
Ama bazen bir insanın en masum isteği, bir düzenin bütün korkularını açığa çıkarır.
Sen korkmuş olabilirsin Mahsun. Şöhretini, paranı, ekmeğini, itibarını kaybetmekten korkmuş olabilirsin. Korku anlaşılabilir. O yılların korkusu hele, çok iyi anlaşılır.
Ama korkunu Ahmet Kaya’nın cesaretine ölçü yapamazsın.
“Ben korktum. Onun kadar cesur olamadım. Ayağa kalkamadım. O linç karşısında susarak ben de o utancın bir parçası oldum. Bugün mahcubum, pişmanım.”
Deseydin, amenna.
Ama sen hâlâ Ahmet Kaya’nın neyi, nerede, nasıl söylemesi gerektiğini tartışıyorsun.
Oysa mesele onun neden konuştuğu değil, sizin neden sustuğunuzdu.
Aradan bunca yıl geçmiş Mahsun. Ahmet Kaya’nın cesaretini değil, kendi korkunu sorgulaman gerekirken hâlâ ona konuşmanın usulünü öğretiyorsun.
Özrün kabahatinden büyük, Mahsun.Ve üstelik o olaydan sonraki o bir yıl içinde sürgünde kederinden kalbi dayanamadı.
AHMET KAYA, AHMET ABİM…
Ahmet Kaya’nın yaşadığı o karanlık gece ve sonrasında olanlar yıllardır konuşuluyor. Ancak bazı kişilerin görüntüleri bağlamından kopararak gerçek dışı iddiaları sürekli tekrarlaması artık can sıkıcı bir hâl aldı. Eğer bugüne kadar sustuysam, Ahmet abinin hatırası üzerinden tartışmak istemediğim içindir. Ama sustukça yalanların gerçeğin yerini aldığını gördüm. Bu nedenle ilk ve son kez bu açıklamayı yapıyorum.
Ahmet Kaya, bu ülkenin yetiştirdiği en güçlü ve en vicdanlı sanatçılardan biriydi. Onu çok severdim. Ben ona “abi”, o bana “kardeşim” derdi. Bana, “Daha kalıcı ve toplumsal eserler yap Mahsun. Diğerlerine benzeme,” diye öğüt verirdi. O sözlerini hayatım boyunca unutmadım.
1999’daki o kara gece hepimizin yüreğinde derin yaralar açtı. O gece salonda yalnızca sanatçılar yoktu; iş dünyasından, televizyon ve basın camiasından birçok tanınmış isim de oradaydı. Ahmet Kaya’yı protesto eden, ona tepki gösteren sanatçılar da vardı, iş insanları da vardı.
Yanımda Edip Akbayram vardı. Biz Ahmet Kaya’yı ne protesto ettik ne yuhaladık ne de ona çatal bıçak attık. Ahmet abi sahneden indikten sonra salon daha da gerildi. Birileri tepki amacıyla 10. Yıl Marşı’nı çaldı. Ayağa kalkmam Ahmet Kaya’yı protesto etmek için değildi. O yılların Türkiye’sinde 10. Yıl Marşı çalarken ayağa kalkmamak, doğrudan “hainlik”le suçlanmak demekti. Diyarbakırlı biri olarak o salonda ayağa kalkmasaydım başıma neler geleceğini, nasıl bir linçle karşı karşıya kalacağımı bugün bile düşünemiyorum.
Ardından Savaş Ay ve Reha Muhtar, diğer sanatçılarla birlikte sahnede olmam için özellikle sadece benim ismimi defalarca anons etti. Diğer sanatçılarla birlikte sahneye çıkarak “Memleketim” şarkısını söyledik. Bu da Ahmet Kaya’ya karşı hazırlanmış bir protesto değil, programın akışının bir parçasıydı.
O yıllarda yirmili yaşlarımın sonundaydım. Gençtim, tecrübesizdim. O gecenin nelere yol açabileceğini öngöremedim. Bugün geriye dönüp baktığımda keşke hepimiz yaşananlara karşı daha güçlü bir vicdani duruş sergileyebilseydik diyorum. Fakat sessiz kalmış olmam, yapılan saldırının bir parçası olduğum anlamına gelmez.
O olayların ardından Reha Muhtar’ın Show Haber programına çıktım. Ahmet abiyle ilgili düşüncelerimi orada da açıkça dile getirdim. Kürtçe kasetlerin zaten yayımlandığını, Kürtçe şarkı söylemenin serbest olduğunu anlattım. Hatta Reha Muhtar’a, isterse kendisini Kürtçe kasetlerin satıldığı yerlere götürebileceğimi söyledim.
O röportajda Ahmet abinin o gece konuşma şeklini eleştirdim. Ama benim itirazım Ahmet Kaya’nın Kürtçe şarkı söylemesine değil, o gece kullandığı üslubaydı. Çünkü bir insanın kendi ana dilinde şarkı söylemek, klip çekmek ve bunu yayımlamak istemesinden daha doğal ne olabilir? Evet, o gün böyle düşünüyordum ve bunu inkâr etmiyorum. Bir insanın üslubunu eleştirmek başka, ona yapılan linci desteklemek başka bir şeydir. Hiçbir söz, hiçbir üslup, bir insana yapılan saldırıyı haklı çıkaramaz.
O gecenin görüntüleri yıllarca bağlamından koparıldı. Ahmet Kaya’yı seven ben ve bazı sanatçı arkadaşlarım, sanki ona saldırmışız gibi başka bir linçin hedefi hâline getirildik. O geceden sonra Magazin Gazetecileri Derneğinin hiçbir etkinliğine bir daha katılmadım.
Ahmet Kaya’nın bu ülkeden gitmesine neden olanlar, o gece salonda bulunan herkes değildi. Onu manşetlerle hedef hâline getiren bazı karanlık medya odakları, çarpık siyaset, kahpe düzen ve ırkçı linç kültürüydü. Asıl hesaplaşmamız gereken yer burasıdır. Şimdilerde bile bu linç kültüründe değişen bir şey yok…
Sonrasında Ahmet abiyle konuşmak, dertleşmek ve yanında olmak için Almanya’ya gitmek istedim. Ancak o günlerde verdiği bir konserde, “Türklerin İbo’su, Mahsun’u varsa Kürtlerin de Ahmet Kaya’sı var,” dediğini duydum.
İçimde bir şey koptu. Kalbim kırıldı.
Belki o da yaşadıklarının acısıyla, öfkesiyle söylemişti. Fakat ben de o sözlere kırıldım ve gidemedim.
Bugün düşünüyorum da keşke gitseydim. Keşke oturup konuşsaydık. Keşke birbirimizi dinleyebilseydik. Çünkü insan bazen bir kırgınlığın ömür boyu sürecek bir pişmanlığa dönüşebileceğini bilemiyor.
Sonra bir sabah acı haber geldi. Ahmet abi artık yoktu. Paris’e gittim ve mezarının başında gözyaşlarıyla vedalaştım.
Bazı çevreler, Ahmet Kaya sanki o gecenin hemen ardından hayatını kaybetmiş gibi bir algı oluşturdular. Oysa o kara geceden yaklaşık bir yıl dokuz ay sonra vefat etti. Bu süre, yaşadığı acıları ve haksızlıkları elbette azaltmaz. Ama tarihin de gerçeklerin de doğru anlatılması gerekir.
Ahmet abinin bana öğütlediği gibi kalıcı ve toplumsal eserler üretmeye çalıştım. Ürettiğim filmler ve duruşum ortada. Yıllar boyunca onun sözlerini ve bana gösterdiği yolu hiç unutmadım.
Ne zaman bu ülkenin gerçeklerini dile getirsem, başarılarımı küçümsemek ve sözlerimi değersizleştirmek isteyenler aynı iftiraya sarılarak beni Ahmet Kaya üzerinden vurmaya çalıştılar. Özellikle aynı topraklarda büyüdüğüm bazı insanların bana sahip çıkmak yerine, Ahmet Kaya’dan nefret eden ırkçılarla aynı safta yer alması beni hep çok üzdü.
Yıllarca müziğe verdiğim emeği, yaptığım filmleri, anlattığım hikâyeleri eleştirebilirsiniz. Ama yapmadığım bir şeyi yapmışım gibi göstererek beni mahkûm edemezsiniz.
Beni seven, gerçeği bilen herkesten tek ricam şudur: Bundan sonra ne zaman Ahmet Kaya’nın adı kullanılarak bana aynı iftira atılırsa tartışmaya girmeyin; bu açıklamayı paylaşın. Yalanlar tekrar edilerek büyütülüyorsa gerçekler de paylaşılarak yaşatılmalıdır.
Ama herkes şunu bilsin: Ben hiçbir zaman Ahmet Kaya’ya düşman olmadım. Onu protesto etmedim. Ona yapılan saldırının ve linçin hiçbir zaman parçası olmadım. Çünkü Ahmet Kaya benim için yalnızca büyük bir sanatçı değildi. Sevdiğim, saygı duyduğum, sözlerine değer verdiğim bir abimdi. Aramızda kırgınlıklar olmuş olabilir. Söylenemeyen sözler, yapılamayan konuşmalar, yarım kalmış bir abi kardeşlik olabilir. Ama bütün bunlar ona duyduğum sevgiyi hiçbir zaman değiştirmedi.
O benim Ahmet abimdi. Bazı insanlar bu dünyadan gider ama insanın kalbinden hiç gitmez. Ahmet abi de benim kalbimden hiç gitmedi.
Ölüm yıl dönümünde onu sevgiyle, saygıyla, özlemle ve minnetle anıyorum.
Ruhun şad olsun Ahmet abim…
Medeni Ay retweeted
Mahsun, duygusalsın, bilirim. Sözcüklerle de aran iyidir. Hele geçmişi bugünün sözcükleriyle anlatmakta…
Sur olayları sırasında attığın tweet dönemin Başbakanı Ahmet Davutoğlu’na yönelikti. O tweetten kısa bir süre sonra Davutoğlu görevden ayrıldı. Belli ki siyasette değişimin kokusunu iyi alıyorsun. Kim bilir, belki de bilgisini önceden edinmiştin.
Diyelim ki 2016’da Sur’da yaşananları bütün açıklığıyla, bütün cesaretinle eleştirdin. Peki, bir doğru geçmişteki yanlışların hafızasını silmeye yeter mi?
Belki de 2016’da Sur olayları sırasında söylediklerin ve yazdıkların, onlarca yıl önceki yanlışlarının gecikmiş diyetiydi.
Ne dersin Mahsun? İnsan geçmişiyle yüzleşmeden, bugün ödediği bedellerle geçmişin hesabını kapatabilir mi?Filmlerin arkasında patronlar olmadan. o kadar büyük bütçeli filmleri neyle yaptın?sırrını bize de söyler misin?,
İnsanların birbirini anlamaya çalıştığı, birbirinin acısını hissettiği günler maalesef geride kalmış.
Bugün yazılanları okuyorum. İnanın, en çok da kendi topraklarımın insanlarından gelen sözler canımı acıtıyor. İnsan bazen kendisini hiç tanımayanlardan değil, kendisini en iyi anlamasını beklediği insanlardan yara alıyor. Beni sevmeyebilirsiniz, sahiplenmeyebilirsiniz, eleştirebilirsiniz. Ama bir insanı yargılamadan önce nerelerden geldiğini, neler yaşadığını, hangi bedelleri ödediğini de keşke görebilseydiniz.
2016 yılında, Sur olayları sırasında, birçok insanın konuşmaya cesaret edemediği günlerde, çocuklar ve yaşlılar ölüme terk edilmesin diye bir tweet attım. Kıyamet koptu! Dönemin başbakanı konuştu. Gazeteler, televizyonlar, O dönemin bazı medya kalemleri, günlerce beni hedef gösterdi. “Vatan haini”, “terörist” diye manşetler atıldı. Linçin alasını yaşadım.
Ardından dokuz yıl boyunca şirketim kara listeye alındı. Dizi yapmamız engellendi, filmlerimin gösterimine engeller çıkarıldı. 18 yaş sınırlamaları getirildi, sinema salonlarına baskılar yapıldı, açık hava reklamlarım bile yasaklandı. Birçok kapı yüzüme kapandı.
Ahmet Kaya’ya yapılanlarla kendi yaşadıklarımı asla kıyaslamıyorum. Ama aynı zihniyetin linçini ben de yaşadım. Sırf Diyarbakırlı olduğum için yıllarca neler yaşadığımı en iyi ben bilirim.
Birileri “Kürt halkının acılarını anlatıp para kazanıyor” diyor. Birileri “Güneşi Gördüm filmini ona devlet çektirdi” diyor. Birileri de “New York’ta Beş Minare filmini cemaat finanse etti” diye yıllardır aynı yalanları tekrarlıyor.
Benim derdim hiçbir zaman para olmadı. Öyle olsaydı müziğe 17 yıl ara vermez, sahnelerde kalır, dizilerden, reklamlardan para kazanmaya devam ederdim. Ama ben kendi hikâyelerimi, kendi topraklarımın acılarını sinemaya taşımayı seçtim. Kendi imkânlarımla, kimseye minnet etmeden, devletin kapısında yatmadan filmlerimi çektim.
Şunu herkes iyi bilsin: Bana kimsenin film yaptırmaya gücü yetmez!
New York’ta Beş Minare üzerinden iftira atanlara da bir çift sözüm var: Hacı Gümüş karakterini 1998 yılında ben yarattım. Bitlisli bir Kürt, çağdaş bir Müslümandır. Kızı kilisede evlenir, İngilizceyi ana dili gibi konuşur. Markette çalışan sıradan bir adamdır. Hiçbir cemaatle, hiçbir şahısla ilgisi yoktur. Böyle bir karakterden zorla Turancı bir Türk hoca çıkaramazsınız!
Hayatım boyunca ırkçılığa ve ayrımcılığa karşı durdum. Kimsenin adamı olmadım, hiçbir gücün gölgesine sığınmadım. Benim filmlerimin arkasında gizli patronlar aramayın. Benim tek patronum vicdanımdır!
Elbette hatalarım da kusurlarım da olabilir. Filmlerimi, düşüncelerimi eleştirebilirsiniz. Fikre fikirle cevap verene eyvallah! Ama eleştiri başka, iftira ve küfür başkadır!
Yürüdüğüm yolda alnım ak, başım dik. Kralına eyvallahım yok!
Senin yaptığın filmler, İbrahim Tatlıses’in rakı içip flüt alamadığı sahnelerden pek de farklı değil, Mahsun Bey.
Ek olarak;
- Diyarbakırlı değilsin.
- Yaptığın filmler, katil Türk askerini yücelten sahnelerle dolu.
- Senden bir Ahmet Kaya veya Yılmaz Güney çıkmaz.
- Senden çıksa çıksa İbrahim Tatlıses, Özcan Deniz ya da Alişan çıkar.
İnsanların birbirini anlamaya çalıştığı, birbirinin acısını hissettiği günler maalesef geride kalmış.
Bugün yazılanları okuyorum. İnanın, en çok da kendi topraklarımın insanlarından gelen sözler canımı acıtıyor. İnsan bazen kendisini hiç tanımayanlardan değil, kendisini en iyi anlamasını beklediği insanlardan yara alıyor. Beni sevmeyebilirsiniz, sahiplenmeyebilirsiniz, eleştirebilirsiniz. Ama bir insanı yargılamadan önce nerelerden geldiğini, neler yaşadığını, hangi bedelleri ödediğini de keşke görebilseydiniz.
2016 yılında, Sur olayları sırasında, birçok insanın konuşmaya cesaret edemediği günlerde, çocuklar ve yaşlılar ölüme terk edilmesin diye bir tweet attım. Kıyamet koptu! Dönemin başbakanı konuştu. Gazeteler, televizyonlar, O dönemin bazı medya kalemleri, günlerce beni hedef gösterdi. “Vatan haini”, “terörist” diye manşetler atıldı. Linçin alasını yaşadım.
Ardından dokuz yıl boyunca şirketim kara listeye alındı. Dizi yapmamız engellendi, filmlerimin gösterimine engeller çıkarıldı. 18 yaş sınırlamaları getirildi, sinema salonlarına baskılar yapıldı, açık hava reklamlarım bile yasaklandı. Birçok kapı yüzüme kapandı.
Ahmet Kaya’ya yapılanlarla kendi yaşadıklarımı asla kıyaslamıyorum. Ama aynı zihniyetin linçini ben de yaşadım. Sırf Diyarbakırlı olduğum için yıllarca neler yaşadığımı en iyi ben bilirim.
Birileri “Kürt halkının acılarını anlatıp para kazanıyor” diyor. Birileri “Güneşi Gördüm filmini ona devlet çektirdi” diyor. Birileri de “New York’ta Beş Minare filmini cemaat finanse etti” diye yıllardır aynı yalanları tekrarlıyor.
Benim derdim hiçbir zaman para olmadı. Öyle olsaydı müziğe 17 yıl ara vermez, sahnelerde kalır, dizilerden, reklamlardan para kazanmaya devam ederdim. Ama ben kendi hikâyelerimi, kendi topraklarımın acılarını sinemaya taşımayı seçtim. Kendi imkânlarımla, kimseye minnet etmeden, devletin kapısında yatmadan filmlerimi çektim.
Şunu herkes iyi bilsin: Bana kimsenin film yaptırmaya gücü yetmez!
New York’ta Beş Minare üzerinden iftira atanlara da bir çift sözüm var: Hacı Gümüş karakterini 1998 yılında ben yarattım. Bitlisli bir Kürt, çağdaş bir Müslümandır. Kızı kilisede evlenir, İngilizceyi ana dili gibi konuşur. Markette çalışan sıradan bir adamdır. Hiçbir cemaatle, hiçbir şahısla ilgisi yoktur. Böyle bir karakterden zorla Turancı bir Türk hoca çıkaramazsınız!
Hayatım boyunca ırkçılığa ve ayrımcılığa karşı durdum. Kimsenin adamı olmadım, hiçbir gücün gölgesine sığınmadım. Benim filmlerimin arkasında gizli patronlar aramayın. Benim tek patronum vicdanımdır!
Elbette hatalarım da kusurlarım da olabilir. Filmlerimi, düşüncelerimi eleştirebilirsiniz. Fikre fikirle cevap verene eyvallah! Ama eleştiri başka, iftira ve küfür başkadır!
Yürüdüğüm yolda alnım ak, başım dik. Kralına eyvallahım yok!
Medeni Ay retweeted
Cezmi Baskın: “O bölgenin ismi Kürdistan’dır”
Tiyatro ve sinema oyuncusu Cezmi Baskın, 9 Ocak 2013 tarihinde CNN Türk ekranlarında Enver Aysever’in sunduğu Aykırı Sorular programına konuk olmuştu.
Programda anadilde eğitimin Türkiye’de yaşayan bütün halkların hakkı olduğunu dile getiren Baskın, “O bölgenin ismi Kürdistan’dır, oradaki halk da Kürd halkıdır” sözleriyle dikkat çekmişti.
Baskın’ın bu açıklamaları o dönem kamuoyunda dikkat çekmiş ve tartışma yaratmıştı. @enveraysevera
Cezmi Baskın: “O bölgenin ismi Kürdistan’dır”
Tiyatro ve sinema oyuncusu Cezmi Baskın, 9 Ocak 2013 tarihinde CNN Türk ekranlarında Enver Aysever’in sunduğu Aykırı Sorular programına konuk olmuştu.
Programda anadilde eğitimin Türkiye’de yaşayan bütün halkların hakkı olduğunu dile getiren Baskın, “O bölgenin ismi Kürdistan’dır, oradaki halk da Kürd halkıdır” sözleriyle dikkat çekmişti.
Baskın’ın bu açıklamaları o dönem kamuoyunda dikkat çekmiş ve tartışma yaratmıştı. @enveraysevera
Medeni Ay retweeted
PSK Genel Başkanı Bozyel gözaltına alındı mezopotamyaajansi45.com/tum-…
Medeni Ay retweeted
Diyarbakır’da kuruluşu ilan edilen HEVBENDÎ’ye operasyon: 7 kişi gözaltında
ilketv.com.tr/diyarbakirda-k…
Medeni Ay retweeted
Her Dönem Hakikati Konuşan Adam
Mustafa Altıoklar’ın Türkiye’nin sinema meselesi üzerine yaptığı konuşma, yıllar önce Habertürk ekranlarında dile getirdiği sözler aklıma geldi. Buna benzer sözleri çok sevdiğin sanatçılardan olan Cezmi Baskın da dile getirmişti. Kürdistan ismine sahip çıkmıştı.
Altıoklar, 29 Eylül 2011 tarihinde Habertürk’te Balçiçek İlter’in sunduğu Karşı Görüş programında yaptığı açıklamalarda, Türklerle Kürtlerin kaynaşmadığını ifade etmişti. Kürtlerin kendi kaderlerini tayin hakkı bulunduğunu ve ayrılma hakkının da bu kapsamda değerlendirilmesi gerektiğini savunmuştu.
“Kürt olsaydım bağımsızlık için mücadele ederdim” diyen Altıoklar, iki halkın önce ayrılarak daha sonra komşu iki ülke olarak yaşayabileceği bir çözüm modelini dile getirmişti.
Her Dönem Hakikati Konuşan Adam
Mustafa Altıoklar’ın Türkiye’nin sinema meselesi üzerine yaptığı konuşma, yıllar önce Habertürk ekranlarında dile getirdiği sözler aklıma geldi. Buna benzer sözleri çok sevdiğin sanatçılardan olan Cezmi Baskın da dile getirmişti. Kürdistan ismine sahip çıkmıştı.
Altıoklar, 29 Eylül 2011 tarihinde Habertürk’te Balçiçek İlter’in sunduğu Karşı Görüş programında yaptığı açıklamalarda, Türklerle Kürtlerin kaynaşmadığını ifade etmişti. Kürtlerin kendi kaderlerini tayin hakkı bulunduğunu ve ayrılma hakkının da bu kapsamda değerlendirilmesi gerektiğini savunmuştu.
“Kürt olsaydım bağımsızlık için mücadele ederdim” diyen Altıoklar, iki halkın önce ayrılarak daha sonra komşu iki ülke olarak yaşayabileceği bir çözüm modelini dile getirmişti.










