De Koran werd gezongen tijdens de opening van het academiejaar aan de Katholieke Universiteit Leuven, een universiteit met eeuwenoude wortels in de katholieke traditie. Men noemt dit inclusiviteit. Ik noem het culturele zelfverloochening. De Koran is voor moslims het woord van Allah. En in diezelfde Koran staan verzen die geweld tegen ongelovigen voorschrijven of legitimeren. Dat alleen al maakt het ronduit problematisch om zulke teksten als intellectuele of culturele opening van een academische plechtigheid te gebruiken, alsof het om een universeel symbool van tolerantie zou gaan. Een universiteit hoort religieuze teksten niet kritiekloos als symbool van inclusiviteit te presenteren wanneer delen ervan rechtstreeks botsen met de principes van individuele vrijheid, gelijkheid en mensenrechten. En nee, de Katholieke Universiteit Leuven hoeft niet ‘neutraal’ te zijn. Het is een katholieke universiteit. Ze mag katholiek zijn. Ze mag haar christelijke identiteit uitdragen. Daar is niets mis mee. Wat wél beschamend is, is dat een universiteit met zo’n eeuwenoude christelijke geschiedenis haar eigen identiteit steeds verder lijkt te relativeren en vervolgens de Koran als teken van inclusiviteit naar voren schuift. Europa heeft een christelijke culturele erfenis. Die hoeven we niet weg te verstoppen om inclusief te zijn. Tolerantie betekent niet dat je alles kritiekloos moet aanvaarden. Inclusiviteit betekent niet dat je je eigen identiteit moet uitwissen. En respect voor andere religies betekent niet dat je moet zwijgen over ideeën die fundamenteel botsen met onze waarden. Wie voortdurend zijn eigen cultuur relativeert, creëert ruimte voor anderen om haar te veranderen. Dit is geen vooruitgang. Dit is culturele zelfverloochening. @KU_Leuven