ปีที่แล้ว มีร้านเบเกอร์รี่มาเปิด ไม่ไกลจากร้านผม เจ้าของรวยขนาดขับพอร์ช เบเกอรี่ ชิ้นละ 200 และเขาทำการตลาดคือ ใครให้ 5 ดาว ฟรี 1 ชิ้น ภายในสองเดือนแรก มีคนรีวิว 3 พันกว่า และคะแนน 5.0 (ร้านผม 6ปี 200 วิว) แน่นอนว่าร้านเขาดังมาก นทท จากไหนๆ มาต้องมาลอง จนถึงจุดเปลี่ยน.. “ราคา 200 บาท แต่ใช้ครีมเทียม แพงเกินจริง” เป็นข้อความจากรีวิวนึงที่จำมา คือประมาณนี้ ซึ่งจริงๆ ไม่น่าจะมีผลอะไร ถ้าเจ้าของร้านอยู่เฉยๆ แต่ เขาไม่ยอม ไปคอมเม้นต์ตอบ ให้ลบออก ไม่งั้นจะฟ้องเพราะทำให้ร้านเสียหาย พร้อมมีการอัดคลิป ข่มขู่ ลงติ้กต่อก ไม่รู้คนรีวิวเป็นใคร แต่ไม่ธรรมดา วันถัดมาเพจใหญ่ เอาไปแชร์ และเพจอื่นๆ ก็ต่อๆ กันไป ทีสำคัญคือตามกัดไม่ปล่อย จนเป็นเรื่องดัง ที่รู้กันทั่วประเทศ (จากสาเหตุแค่เรื่องครีม) ลูกค้าจากต่อแถว กลายเป็นร้าง ในข้ามคืน มีคนแชร์สภาพร้านลงติ้กต่อกต่อเนื่อง และคอมเม้นต์ ส่วนใหญ่ก็ซ้ำเติม รีวิว 1 ดาว มาแบบรัวๆ จนคะแนนดิ่ง เจ้าของก็พยายามสร้างคอนเท้นต์ ให้คนมาต่อคิวซื้อ ก็มีคนแหกว่า เป็นพนักงาน ยาวไปเรื่อง ความสะอาด และวันหมดอายุ ของวัตถุดิบ ซึ่งหนักเข้าไปอีก สุดท้ายเปลี่ยนชื่อร้าน ก็โดนแหก ซ้ำ จนในที่สุด ต้องปิดร้าน (เพราะเรื่องครีม) เชื่อมั้ยว่า จนถึงตอนนี้ ร้านนั้น ใครมาทำต่อ เจ๊งหมด ร้านปัจจุบัน ถึงกับต้องติดป้ายแนะนำตัว ตอนตกแต่งร้าน ว่าเป็นใคร (เพื่อยืนยันว่าไม่ใช่เจ้าของเดิม) กลับมาที่เพิงเล็กๆ ของผม ใหม่ ดาวิกา, เบียร์ ใบหยก, สามีของ บัวสโรชา, พี่พีทอีทแหลก หรือ เชื่อกูกูแดกมาแล้ว เคยมา และอีกหลากหลายคน ที่ถ้าไม่รู้จักมาก่อน จะไม่รู้เลยว่า เขาคือคนดัง หรือ มหาเศรษฐี ใส่ขาสั้น ลากแตะ แบบธรรมดาๆ พฤติกรรมเลือกไอติม ก้อนละ 20 วิเคราะห์และลุ้นกับรสชาติที่เลือกทั้งๆ ทีซื้อหมดตู้เลยยังได้แบบสบายๆ เรารู้ว่าเราคือใคร แต่ เราไม่มีทางรู้ว่า ลูกค้า คนที่อยู่ข้างหน้าเรา..คือใคร🙂‍↕️