Ahaha dedem her şeyi itiraf etmiş
#SonDakika
🔴Sözcü TV'ye operasyon
Bahçeli: "Sözcü yöneticilerine sormak lazım. Orada her akşam konuşmalarına dikkat etmeden her şeyi konuşan insanlara sormak lazım"
birgun.net/haber/bahceli-den…
1
2
531
Bir başkadır: 2. Sezonun 4 bölümünü izlemek yaklaşık 2.5 saatimizi aldı.
Bir haftadır: Diziyle ilgili analiz-yorum okumaktan gözümüz çıktı, beynimiz yandı.
1
5
670
Bir fon kuruyorsun, içine boktan kağıtlar koyup şişirdikçe şişiriyorsun. Amiyane tabirle Gel gel yapıyorsun. Milletin ağzı sulanıyor, hop balıklama dalıyor. Pusula değil pusu la.
5
447
Götümüzden kavram uydurup gerçekten anlamlı bir şeyler söylüyormuş gibi yapmak, bir başkadır.
Tasarlanmış Doğallık: Sinemada Taklit ve Hakikat
Bir Başkadır dizisinin ikinci sezonunu izledim. İçerik üzerine ayrıca tartışılmalı fakat bu dizi vesilesiyle son zamanlarda giderek yaygınlaşan bir yönetmenlik anlayışına dair eleştirim var.
Bir Başkadır’da her şeyi gerçekçi kılma kaygısıyla gösterilen aşırı çaba, bir noktadan sonra bütün gerçeklik hissini ortadan kaldırıyor. Hayata benzemekle onun hakikatini yakalamanın aynı şey olmadığını bir kez daha görüyoruz.
Dizide doğallığı yakalamak için ayrıntıcılık bir saplantıya dönüşmüş. Karakterlerin konuşmaları, duraksamaları, bakışları, mimikleri, kadraja yerleştirilen ayrıntılar… Gündelik hayatta fark ettiğimiz ama üzerinde durmadığımız bütün o detaylar gözlemlenmiş ve neredeyse bir mühendislik çalışmasıyla oyunculuklara ve mekanlara yerleştirilmiş. Fakat hiçbiri atmosferle kaynaşmamış, aksine hepsi gözümüze giriyor.
Ortaya çıkan şey doğallık olmamış, buram buram tasarlanmış doğallık olmuş. Bir süre sonra karakterlerin yaşadığı hayattan kopup o hayatın ne kadar ustalıkla taklit edilmeye çalışıldığını seyrediyoruz.
Berkun Oya'nın terapi sahnelerindeki oyunculuk performansının da kimilerince Ercan Kesal'ın muhtar performansına benzetilmesi hiç tesadüf değil.
Benzer bir gerçekliğe yaklaşma saplantısını Nuri Bilge Ceylan sinemasında da görüyoruz. Bir Zamanlar Anadolu’da filminde muhtarın evindeki yemek sahnesi bunun çarpıcı bir örneği. Sofradaki davranışlardan diyalogların içeriğine ve ritmine, bakışlardan suskunluklara kadar her ayrıntı, o insanların arasında bulunuyormuşuz duygusunu yaratmak üzere düşünülmüş. Sahne o kadar ustalıkla kurulmuş ki seyircinin zihninde yaşananların anlamından çok, ne kadar gerçekçi göründükleri kalıyor. Oysa gerçeğin başarılı bir taklidi, tek başına sanatsal bir hakikat yaratmaz.
Nuri Bilge Ceylan’ın kamera arkası paylaşımlarında oyuncuların teatral davranışlarına, her jestin belirli bir anlam taşımasına itiraz ettiğini görüyoruz. Evet insanlar gerçek hayatta her hareketini düşünerek yapmaz; duraksar, konuyu dağıtır, anlamsız davranışlarda bulunurlar. Ceylan da oyuncularından bu rastlantısallığı performanslarına katmalarını istiyor.
Fakat sorun tam burada: Hayatın kendiliğindenliğini oluşturan anlamsızlıkları bilinçli olarak ürettiğinizde, kendiliğindenliği değil, onun taklidini üretiyorsunuz.
Oyuncu sadece rol yapmıyor, rol yapmıyormuş gibi de rol yapmak zorunda kalıyor.
Zeki Demirkubuz sinemasında ise farklı bir oyunculuk ve anlatım anlayışıyla karşılaşıyoruz. Masumiyet, Kader, Yazgı gibi filmlerde performanslar kimi zaman son derece teatral ve dramatiktir. Masumiyet filminde Bekir’in uzun konuşmalarını düşünelim. İnsanların çoğu böyle konuşmuyor olsa da biz orada Bekir’in tutkusuna, çaresizliğine, saplantısına inanırız çünkü orada gündelik davranışların kopyasını görmeyiz, insanın yaşadığı çatışmaların sanatsal yorumunu görürüz.
Bu yorum, bizi anlatılan hayattan uzaklaştırmak yerine onun içine çeker. Demirkubuz’da kendimizi olayların geçtiği mekanın içinde, oradaki figüranlardan biri gibi hissederiz. Sanki bir köşede oturmuş, yaşananlara tanıklık ediyoruzdur. Karakterlerin davranışlarında bir doğallık yaratma çabasını hissetmeyiz. Biz orada olmasak da hayat aynı şekilde akıp gidecek gibidir.
Bir Başkadır ve Nuri Bilge Ceylan’da karakterler kamera yokmuş gibi davranırlar. Demirkubuz’da ise seyirci kamera yokmuş gibi hisseder.
Bertolt Brecht’in natüralist tiyatroya yönelik eleştirilerini hatırlatan da bu ayrım. Hayatın kusursuz bir kopyasını sunmak, tek başına sanatsal bir başarı değildir. Sanat hayatı yorumlayıp dönüştürerek başka bir gözle görmemizi sağlar. Sahicilik ile gündelik hayatın kusursuz taklidi farklı şeylerdir. Son derece teatral bir davranış sahici olabilirken, gündelik hayattan kusursuzca kopyalanmış bir davranış bütünüyle yapay görünebilir.
Gerçekliğin taklidi, hakikatin kendisi değildir.
1
8
647
Hakan Köksal retweeted
Güle güle, sarıla sarıla pozlar verin. Sizin çocuklarınız Paris’te, Berlin’de rahat ve özgürce yaşamaya devam eder nasılsa. Türkiye’de sıkışıp kalmış, hayata dair umutları kalmamış çocukları kim takar?
Hakan Köksal retweeted
"Tek bir dünya."
Artık sınırlar yok. Ne bayraklar, ne diller, ne haritalar. Haritalar silindi, yerlerine tek bir coğrafya çizildi. İnsanlar “biz” demeyi unuttu; sadece “tek” kaldı. Bu tek dünya, her şeyi kapsayan, hiçbir şeyin dışarıda bırakılmasına izin vermeyen bir düzenin adıdır. Kaçacak yer yoktur, çünkü bütün dünya tek bir yönetim, tek bir sistem, tek bir gerçekliktir.
"Tek bir yuva."
Bu yuva, etrafı görünmez ama aşılmaz duvarlarla çevrili "akıllı şehirler"dir. Evler sensörlerle denetlenir, caddeler algoritmalarla yürür. Kapılar parmak iziyle, göz bebeğiyle (akıllı çiplerle) ve düşüncenin frekansıyla açılır. Çocuklar doğduklarında dijital bir kimlik numarası alır, ömürleri boyunca o numaranın gölgesinde yaşarlar. Şehirler “güvenli”, “verimli”, “sürdürülebilir” diye övülür. Ama her birinin çevresinde, içeriye giren her adımın kaydedildiği, dışarıya çıkan her bakışın ölçüldüğü bir kafes vardır. Yuva, artık korunma değil; kapatılma demektir.
"Tek bir gökyüzü."
Bu gökyüzü, açık hava hapishanesinin tavanıdır. İnsanlar başlarını kaldırıp aynı bulutlara bakarlar. Fakat o bulutların arkasında ne güneşin özgürlüğü ne yıldızların sonsuzluğu vardır. Gökyüzü, herkesin aynı anda izlendiğini hatırlatan bir ekrandır. Balon uydu gözleri, drone gölgeleri, hava kalitesi sensörleri… Hepsi “tek dünya”nın vatandaşlarının nefesini bile sayar. Gökyüzü mavidir, ama o mavilik, kafesin tavanına boyanmış bir renktir. İnsanlar hâlâ yukarı bakarlar; çünkü başka bakacak yer kalmamıştır.
"Tek bir umut."
Bu umut, kalplerin en derininde, dilin ulaşamadığı bir yerde saklanır. Tek dünya devletinin resmi dilinde “umut” kelimesi yoktur; çünkü umut, düzenin kabul edemeyeceği bir sapmadır. Yine de bazı kalpler, geceleyin, ekranlar kapandıktan sonra, o kelimeyi sessizce taşır: Umut. Bir gün duvarların algoritmalarının bozulacağı, bir gün gökyüzünün gerçekten açık olacağı, bir gün “tek”in parçalanacağı umudu. Bu umut ne bağırılır ne paylaşılır; sadece taşınır. Taşımak bile cesaret ister.
"Tek bir ses."
Bu ses, totaliter, zorba ve dayatmacı bir yönetimin tek ve mutlak sesidir. Eleştiri suçtur, soru isyandır, şüphe hastalık sayılır. İnsanlar konuşmaz; konuşturulur. Düşünceleri, 1984’ün dünyasında olduğu gibi, henüz kelimeye dökülmeden bastırılır. Yüz ifadeleri okunur, kalp atışları ölçülür, göz bebeklerinin genişlemesi bile “düşünce suçu”nun kanıtı olabilir. Tek ses, milyonlarca boğazdan çıkan, aynı cümleleri tekrar ve tekrar eden bir sestir. Başka bir ses yükselirse, o ses “tek”e aykırı sayılır ve yok edilir. İnsanlar sesini çıkaramaz; çünkü ses çıkarmak, varlığını hatırlatmaktır. Kölelik ise, sesin bile unutulduğu yerde başlar.
Ve böylece tek dünya, tek yuva, tek gökyüzü, tek umut ve tek ses altında; insanlar hem var olur hem yok olur. Kalplerinde taşıdıkları o küçük, sessiz umut dışında… Hiçbir şeyleri kalmaz.
İşte,
"Tek bir dünya,
Tek bir yuva,
Tek bir gökyüzü,
Tek bir umut,
Tek bir ses" derken haber verdikleri, tasarlamak istedikleri gelecek budur.
Onlara engel olabilmenin ilk yolu budur:
“Sıfır atık”, “sıfır karbon”, “sürdürülebilir yaşam”, “ortak gelecek” diye süslenen her mottonun, aslında toplumu gönüllü köleliğe razı etmek için tasarlanmış, insani görünümlü bir zincir olduğunu idrak etmek.
Bu cümleler şekerle kaplı kelepçelerdir.
Gülümseme ile sunulan boyun eğmedir.
“Dünyayı kurtarıyoruz” denirken, aslında insanın kendi iradesi kurtarılmaktan alıkonuluyordur.
Tüm bunlar anlaşıldığı anda, rıza yoktur.
Rıza göstermeyenlerin sayısı çoğunluğa ulaştığı anda, o çok arzu ettikleri "Tek Dünya", daha doğmadan çöker.
Çünkü hiçbir kafes, içindeki insanların kapıyı kendilerinin kapatmasını istemediği sürece tamamlanamaz.
Ve hiçbir tek ses, çoğunluğun “hayır” dediği yerde tek kalamaz.
"Tek Dünya"ya HAYIR.
Hakan Köksal retweeted
Fon krizinden ülkenin anası ağlarken, İsrail’e çelik ihraç eden şirketin fabrikasında 18 işçi ölmüşken, Türkiye’de iktidar ve iktidarın kullanışlı zihinlerinin halka tartıştırmak istediği şeyler: 2014 yılından bir Haluk Bilginer videosu ve Greta’nın COP’u ve AKP’yi eleştirmesi
Futbol takımlarının nasıl yabancı kontenjanı varsa, siyasi partilerin de olmalı. Koyacaksın 15- 16 tane Maori'yi meclis grubunun içine, o varankların marankların, mıymıy aile bakanlarının karşısına, yapsınlar şovlarını. Yoksa Sera Kadıgil'le falan bir yere kadar.
Hakan Köksal retweeted
İngiltere tiyatrosu diyelim mi ona? İngiliz tiyatrosu bana doğru gelmiyor. @halukbilginer_


























