Abdul ⌛︎ عبدل

منتقدان چه بدیلی دارند؟ سیاست با احساسات و پیشنهادهای تخیلی پیش نمی‌رود. هیچ جناحی افراد را تصادفی وارد معادلات نمی‌کند. بدون برنامه، تجربه و چهرهٔ شناخته‌شده، هیچ‌کس جدی گرفته نمی‌شود. آیا تا حالا در تاریخ چنین شده که ناگهان کسی از یک قریه بلند شود و نمایندهٔ یک جریان انتخاب شود؟ نخیر این بیشتر شبیه آرزو است تا واقعیت. در دنیای واقعی، تعامل و مذاکره فقط با چهره‌های با نفوذ و شناخته‌شده انجام می‌شود، نه با افراد عادی و ناشناخته بی کس . این یک واقعیت تلخ است، اما نادیده‌گرفتن آن فقط بهای سنگین‌تری دارد. کسانی که شما را به چنین رویاها امیدوار می‌سازند، در حقیقت شما را به یک راه بی‌سرانجام می‌کشانند؛ راهی که در پایان چیزی جز ناامیدی، از دست‌دادن فرصت‌ها و تلف‌شدن عمر به‌جا نمی‌گذارد. پس لطفاً به‌جای قضاوت احساسی، کمی عملی و واقع‌بینانه فکر کنید، و از داشته‌ها و چهره‌های سیاسی‌تان حمایت و قدردانی کنید پیش از آن‌که دیر شود و دیگر چیزی برای حفظ‌کردن باقی نماند

در کابل، در میان بی‌کاری و فروپاشی اقتصاد، طالبان تروریست ساخت‌وساز تا سه‌طبقه را بدون جواز و برنامه رها کرده‌اند؛ یعنی اگر هرکس دکان و آپارتمان بسازد، اقتصاد درست می‌شود. اما این ساختمان‌ها بدون پارکینگ، بدون سرک مناسب، بدون آب، بدون سیستم فاضلاب و و هیچگونه خدمات عمومی ساخته می‌شوند. کابل حتی در گذشته ها هم از کمبود همین امکانات رنج می‌برد که هر روز به ان اضافه میشود! مردم از سر بیچاره گی دنبال ساخت‌وفروش ملک هستند، زمین از یکنفر کمیشن کار های پای لچ و خویشاوندان تروریست زمینه ساخت ساز تعمیر های بدون هیچگونه معیار و باز رسی مهیا میسازند اما هر ساختمان فشار بیشتری به امکانات کوچک و نفوس میلیونی بر شهر می‌اندازد. امروز شاید دیوار بالا برود؛ فردا مردم با بی‌آبی، راه‌بندان، فاضلاب و محله‌هایی بی‌امکانات تنها می‌مانند. این آبادانی نیست؛ سرطانِ شهری است که آرام‌آرام در پیکر کابل پیچکاری میکنند. تروریست های اشغالگر تصمیم می‌گیرند و پول بدست میاورند، اما بهای این بی‌مسئولیتی بی برنامه گی را مردم کابل و نسل‌های بعد می‌پردازند.

راستش، خشم این عرب (هیچ‌کاره) را می‌فهمم. طالبان افغان‌پشتون، با بشکه‌زرد، انتحاری و موتر‌بمب، و با سربریدنِ دختر ۹ ساله و کشتنِ نوزادان و مادران حامله، نام افغان را سال‌ها با این همه صفت گره زدند. بعد هم به اسم اسلام و مسلمانی (نووارد و نوساخته)، درِ مکتب و دانشگاه را به روی دختران بستند، زن را از زندگی عمومی کنار زدند و تعصب خودشان را حکم خدا جا زدند. این هم میراث طالبان، طالب‌پرورها و استفاده‌جوهاست؛ مردم دنیا افغان‌ها را این‌طور می‌بینند!!

دلاور فیضان هم بلاخره حرف دل خود را گفت: اگر جمهوری‌خواهان یا مخالفان طالبان به افغانستان برگردند، خودش را انتحاری میکند. بیایید گفته‌ها و شواهد را جمع کنیم و موضوع را به ادارهٔ مهاجرت امریکا گزارش دهید! لطفاً دست بدست کنید، ترجمه کنید و اصلیت این فحاش را افشا کنید. متشکرم! 🤷🏻

هلکه سب تاتیل ورکه 😁

دوران عطر زدن به جنایت و فروختنش به نام تحلیل سیاسی باید تمام شود!! تشکر از آمو و شبکه‌های تلویزیونی انترنشنل که این موضوع را دنبال می‌کنند آن‌قدر در این مورد بنویسید و روشنگری کنید که لابیگر طالب پیش از سفیدشویی تروریست ها، هفت پشتش در گور هم بگویند اول فکر کن بعد دهان باز کن!

طالب زن را زیر چادری پنهان می‌کند و این خانم با لباس باز تصویر دیگری از زن نشان می‌دهد اما میان این دو تصویر صدای میلیون‌ها زن گم می‌شود زنانی که می‌خواهند فراتر از لباس‌شان دیده شوند و درد و آرزو و حق انتخاب‌شان هم به چشم بیاید جامعه هزار رنگ دارد حیف است همه را پاک کنیم تا فقط سیاهی از نگاه طالب و سفیدی از نگاه این خانم باقی بماند

هشدار جدی به تمام حامیان طالبان و طرفداران تفکر طالبانی! محمد داوود الکوزی در تگزاس امریکا به اتهام تهدید به حملهٔ انتحاری در فضای مجازی اعتراف به جرم کرد و اکنون با مجازات احتمالی تا ۵ سال زندان و ۲۵۰ هزار دالر جریمه روبه‌رو است. فکر نکنید حمایت از تروریزم، تهدید و تبلیغ خشونت طالبان در فضای مجازی همیشه بدون عواقب می‌ماند. بسیاری از شما با دست خودتان در شبکه‌های اجتماعی مدارکی به‌جا گذاشته‌اید که ممکن است روزی علیه‌تان در محکمه استفاده شود. عدالت دیر یا زود دروازهٔ شما را هم خواهد کوبید. آماده و منتظر پاسخ‌گویی باشید!

Taliban are still giving Pakistan the perfect victim card. Taliban get sympathy at home while Pakistan gets international support for fighting terrorism. The funny thing is, when Pakistan was supporting Taliban against a legitimate government, people were fine with it. Now those same people have accepted Taliban rule and are against Pakistan. But if Pakistan supports reasonable people against an illegitimate regime, suddenly everyone has a problem with it? Right now the bigger problem is Taliban, not Pakistan. The solution is in their own hands. Just give up power, go through DDR and DIAG like everyone else did, and let the real people of the country deal with the world and their neighbors.

یکی از بزرگ‌ترین درس‌های این پنج سالِ سیاه برای مردم ما، شناخت جلوه‌های واقعی انسانیت، شخصیت و همدلی بود. این دوران، هموطنان واقعی، باعزت، باشرف، عدالت‌خواه و آزادی‌دوست را از منفعت‌جویان و سودجویان به‌خوبی غربال کرد. خانم لینا روزبه از جمله کسانی است که در این سال‌ها لحظه‌لحظهٔ زندگی و توان خود را صرف مردم و کشورش کرده است. شایسته است که تک‌تک مردم، به‌ویژه بانوان، از تلاش‌ها و زحمات ایشان قدردانی کنند.

پاکستان هنوز فکر می‌کند که می‌تواند با فشار سیاسی و حرف‌های معمول دیپلماتیک، یک گروه شورشی را تحت فشار قرار دهد؛ در حالی که در عمل، هیچ قدرتی برای اقدام علیه گروه‌هایی که «تروریستی» می‌خواند، منتظر توجیه پاکستان نیست. پیام پاکستان به طالبان عملاً این است: «دورانی که شما را صرفاً یک شریک دشوار می‌دانستیم، رو به پایان است. اگر علیه گروه‌هایی که ما تهدید می‌دانیم اقدام نکنید، ما نیز به‌تدریج خود حکومت طالبان را بخشی از مشکل امنیتی خواهیم دانست.»

د منظور پښتین سیاست پیسې کمې شوې — افغان شو پیسې راغلې — پښتون شو مایک مخې ته شو — نشنلېسټ شو پروژه ختمه شوه — بیا مظلوم شو @PTMUK_Official @ManzoorPashteen @PTMglobal

الحمد لله الذي أذهب عنّا البلاء وعافانا. اگر سیاست افغانستان و پاکستان را می‌شناسید، این فقط یک کنفرانس نیست؛ این آغازِ پایان فصل سیاه و جهالت طالبان است. فصلی که این‌بار برای همیشه بسته می‌شود!

پاکستان حمله می‌کند؛ طالبان وعدهٔ «واکنش در وقتش» می‌دهد. بادار می‌زند، غلام اعلامیه می‌خواند؛ مردم خون می‌دهند. جالب است؛ در بیست سال غلامی به پاکستان، برای انتحار و انفجار هیچ‌گاهی منتظر «وقت مناسب» نماندند؛ حتی وقتی بهایش را مردم خودشان می‌پرداختند، از کودک نوزاد تا پیرمردی که توان راه رفتن نداشت قتل کردند.

وقتی پاکستان حمله می‌کند، وظیفهٔ شرعی «امیر خودخوانده» کجا می‌رود؟ اگر فکر میکند طالبان و پاکستان واقعاً دشمن‌اند، به نتیجه نگاه کنید: از جنگ نمایشی و قربانی مردم عام پاکستان چه به‌دست می‌آورد؟ پاکستان می‌تواند خود را قربانی تروریسم معرفی کند، فشار سیاسی و امنیتی بر طالبان را افزایش دهد، مسئلهٔ تروریسم را در برابر امریکا و متحدانش برجسته نگه دارد و نفوذ خود را در معادلات افغانستان حفظ کند. اما اگر هدف واقعاً ضربه‌زدن به حاکمیت طالبان باشد، سؤال این است: چرا در حملات اخیر، شواهد عمومی روشنی از حذف رهبران ارشد یا ضربهٔ تعیین‌کننده به ساختار اصلی قدرت طالبان دیده نمی‌شود؟ طالبان چه به‌دست می‌آورد؟ طالبان با درگیری با پاکستان می‌تواند سابقهٔ وابستگی خود را کمرنگ کند، خود را «مستقل» و «ملی‌گرا» نشان دهد و با استفاده از احمق‌های مفید، این تصویر را در میان مردم تقویت کند. اما اگر پاکستان واقعاً دشمن طالبان است، چرا روابط سیاسی به‌طور جدی کاهش نمی‌یابد، همکاری‌ها متوقف نمی‌شود و رهبری طالبان آشکارا و مستقیم علیه پاکستان موضع نمی‌گیرد؟ اینجاست که سکوت هبت‌الله مهم می‌شود: هبت‌الله آخندزاده خود را «امیرالمؤمنین» می‌خواند و از مردم اطاعت می‌خواهد؛ اما بررسی اظهارات عمومی او این پرسش را ایجاد می‌کند که چرا با وجود حملات پاکستان و قربانیان آن، محکومیت مستقیم و صریح پاکستان از سوی او دیده نمی‌شود. اگر دفاع از مردم وظیفهٔ شرعی حاکم است، چرا «امیرالمؤمنین» در برابر خون همان مردمی که از آنان اطاعت می‌خواهد، خاموش است؟ وظیفهٔ شرعی به رخصتی رفته، یا پاکستان خط سرخی است که هبت‌الله نمی‌خواهد از آن عبور کند؟ پاکستان یا شریعت؟ انتخاب هبت‌الله کدام است؟ پس سؤال اصلی این نیست که تیراندازی و کشته‌شدن واقعی است یا نه؛ سؤال این است که چرا رفتار دو طرف در بعضی موارد با آنچه از دو دشمنِ مصمم برای ضربه‌زدن به یکدیگر انتظار می‌رود فاصله دارد، در حالی که ادامهٔ این تنش می‌تواند برای هر دو طرف منافع سیاسی ایجاد کند؟ دشمنی را فقط با صدای گلوله نسنجید؛ به رفتار، نتیجه و آنچه انجام نمی‌شود هم نگاه کنید.

بازداشت های خانم ها! فرمان های جدید! مسایل قومی را هم احمق های مفید مثل @qarieisa قاری عیسی و شبکه های رسانه تحت کنترول شان انجام میدهد! nitter.cf/AFIntlBrk/status/21052…

آزادی، رهاییِ جان از بندِ «ظلم»هاست.

حملهٔ پاکستان چه شد؟ پاسخ عملی چه بود؟ چرا حملات تکرار می‌شود؟ اعتراض‌ها و نارضایتی‌های محلی چه شد؟ فقر و بیکاری چه شد؟ آموزش دختران چه شد؟ سرکوب و بازداشت‌ها چه شد؟ مشروعیت و پاسخ‌گویی کجاست؟ جنگ فکری طالبان؛ مسئله را حل نکن، موضوع بحث را عوض کن در سیاست انحراف افکار عمومی منحیث یک گروه استخباراتی مامور و یکبار مصرف، طالبان می‌تواند از دو مسیر سود ببرد: اول؛ انحراف عمدی: وقتی یک موضوع برای حاکمیت پرهزینه می‌شود. از حملات پاکستان و سؤال از پاسخ عملی گرفته تا اعتراض و مقاومت مردمی، بحران اقتصادی و مشروعیت. یک بازداشت خبرساز، فرمان جنجالی، محدودیت تازه، «اعتراف»، توهین یا منازعهٔ احساسی می‌تواند موضوع تازه‌ای برای رسانه‌ها بسازد. دوم؛ انحراف طبیعی اما قابل استفاده: طالبان حتی لازم نیست همیشه بحران تازه‌ای بسازد. یک حادثهٔ واقعی اتفاق می‌افتد؛ کافی است دستگاه رسانه‌ای و چلونکی‌ها آن را آن‌قدر برجسته، تکرار و جنجالی کنند که تمام فضای بحث را بگیرد. بعد همان چرخه آغاز می‌شود: یک فرد ناشناخته در چند روز به چهرهٔ اصلی رسانه‌ها تبدیل می‌شود؛ مصاحبه، کلیپ، کامنت، دشنام، اتهام و واکنش پشت سر هم می‌آید و همه دربارهٔ موضوع تازه حرف می‌زنند. در همین سر و صدا، سؤال‌های اصلی آرام‌آرام از میدان بیرون می‌شوند. هر بازداشت یا جنجال را بدون سند نمی‌توان عملیات از پیش طراحی‌شده نامید؛ اما زمان‌بندی را ببینید، ببینید چه کسانی آن را برجسته می‌کنند، چلونکی‌ها چگونه به جان موضوع می‌افتند و مهم‌تر از همه، ببینید هم‌زمان کدام سؤال بزرگ ناپدید می‌شود. جنگ فکری همیشه این نیست که به مردم بگویی چه فکر کنند؛ گاهی کافی است تعیین کنی مردم دربارهٔ چه چیزی فکر کنند. مسئله را حل نکن؛ موضوع بحث را عوض کن. جواب نداری؟ جنجال بساز. اما سؤال اصلی را ما نباید فراموش کنیم.

نشر عکس، انتخاب خودِ زن است؛ نه معیار غیرتِ مرد و نه وسیلهٔ تحقیر او. این نمونه تفکر اوغانیت و اوغانیزیم ذهنیت که زن را ابزار رقابت و شرمنده‌ساختنِ مردان می‌داند! خودت یک زن برای تحقیر یک مرد، عکس خانمش را وسیله می‌سازی؛ با همان ذهنیت اوغانی قبیله و اجدادت که اول بالای خودت استفاده شده و خودت را هم انسانِ حساب نمی‌کند. عکس از عروسیِ اوست؛ رسوایی از طرز فکرِ اوغانه و اوغانیت!

این سادگی و فروتنی خودش حرف می‌زند؛ دست‌ها ساده در کنار بدن، بدون ژستِ امیر و خلیفه، بدون لقب ملا و مولوی و صدای جعلی ملایی؛ فقط یک سرباز. مردم به لقب‌های بزرگ و نمایش نیاز ندارند؛ به کسی نیاز دارند که خودش را بالاتر از مردم نداند و در کنارشان بایستد. عزت را لقب و چوکی نمی‌سازد؛ کردار و نیت انسان می‌سازد! اگر همرای من موافقید، بعد از دیدن فقط همین، تصویر/ویدیوی آقای صالح ریگستانی به او لقب «#سردار_هندوکش» را بدهیم