𝑆. 𝒶𝓊𝓇ℯ𝓊𝓈

#ปลดหน้ากาก ✷ #WhereTheMaskEnds 🎭: เห็นหรือยัง ข้าก็คือเธอคนนั้น 🗡️: ข้ารู้มาตลอดนั่นแหละ 🎭: แต่ท่านไม่เคยเห็นกับตาตัวเองนี่ หากข้ายังเป็นแค่คนรับจ้างเทถังมูลอาจมอยู่ริมถนน ตอนที่ซื่อจื่อขี่ม้าผ่านมา ท่านจะยอมก้มลงมองข้าสักนิดไหมล่ะ? ท่านไม่ทำหรอกใครจะมารักคนแบบนั้นอย่างข้ากัน 🗡️: แล้วถ้าข้าเป็นเพียงผู้ชายธรรมดาๆ ที่แสนจะน่าเบื่อคนหนึ่ง เจ้ายังจะยอมแต่งให้ข้าไหมล่ะ? ข้าคือซื่อจื่อแห่งจวนกั๋วกง ส่วนเจ้าก็คือเจ้าสาวตัวแทนคนนั้น สิ่งที่ข้าประจักษ์แก่สายตา คือเจ้าในวันนี้ เจ้าในยามนี้และวินาทีนี้ อดีตมันอาจจะเลวร้ายขมขื่น ก็ปล่อยให้มันเลวร้ายไปสิ แล้วจะทำไมล่ะ? ข้าต่างหากที่ต้องขอบคุณมัน 🎭: ขอบคุณนางเรื่องอะไรกัน? 🗡️: ขอบคุณที่นางเข้มแข็งดื้อรั้น ขอบคุณที่นางไม่ยอมจำนน ขอบคุณที่นางมีความทะเยอทะยาน ขอบคุณที่นางไม่เคยค้อมหัวให้โชคชะตา ก้าวมาทีละก้าว...จนกระทั่งเดินมาอยู่ข้างกายข้า แม่นางที่ชื่ออาโฉ่วคนนั้น...จะต้องยอดเยี่ยมสักเพียงใดกันนะ งืออซื่อจื่อแสนดีไม่ไหว~ ไม่แปลกใจที่อาเหราจะรักอะ คือเขาน่ารักมาก จะร้องไห้มันมันมีแต่เรื่องซึ้งใจ

#ปลดหน้ากาก ✷ #WhereTheMaskEnds ((เกิดในสลัม... ก็แปลว่าต้องมีชีวิตที่ต่ำต้อยมาตั้งแต่เกิดเลยหรือไง?)) 🎭: พวกเขาดูถูกข้า เหยียดหยามข้า ทำไมสวรรค์ถึงต้องลิขิตให้ข้ามาตกระกำลำบากอยู่ที่นี่ด้วย ทำไมกันล่ะ? 🎭: คนรวยได้กินข้าวปลาอาหารชั้นเลิศ แต่คนจนกลับต้องกินเศษรำเศษข้าว กระเพาะของข้าก็ไม่เหมือนกับพวกเขา... เนื้อสัตว์มันเยิ้มกับสุรารสเลิศพวกนั้น ข้ากลืนมันไม่ลงหรอก สายตาของข้าก็มองไม่เหมือนพวกเขา ตอนที่เห็นนางรำคอยปรนนิบัติให้ความสำราญกับพวกขุนนาง ข้ากลับคิดไปถึงแค่ว่า ครอบครัวของนางขายนางมาได้กี่อีแปะกัน แล้วลูกของนางล่ะ กำลังหิวโซอยู่หรือเปล่า? ส่วนมือของข้า... ท่านดูสิ ลองจับดูสิ... มือของข้าก็ไม่เหมือนของพวกเขา ไม่เหมือนเลยสักนิด ต่อให้ใช้สมุนไพรล้ำค่าบำรุงรักษามันสักแค่ไหน สัมผัสดูแล้วมันก็ยังหยาบกร้านอยู่ดี ทำไมล่ะ... ทำไมถึงต้องทำให้ข้ากลายเป็นคนแบบนี้ด้วย? ข้าไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา แต่ข้าก็ไม่ใช่ชนชั้นสูง พอไปนั่งอยู่ท่ามกลางพวกเขาข้าถึงได้กลายเป็นตัวประหลาดที่ดูแปลกแยกขนาดนี้ พวกเขาหัวเราะเยาะหาว่าข้าบ้า หาว่าข้าโง่... ทั้งที่จริงแล้ว ข้าเองก็ควรจะใช้ชีวิตอย่างสงบสุขและวางตัวสง่าผ่าเผยได้แท้ๆ แต่ทำไมข้าถึงทำไม่ได้ล่ะ... ทำไม? ข้าไม่อยากเป็นใครหน้าไหนทั้งนั้น... ข้าแค่อยากเป็นตัวของตัวเอง เอาดีๆนะเห็นใจเว่ยเหรามากฉากนี้คือเฉลยหมดเลยว่าทำไมตอนอยู่ในงานเลี้ยงเว่ยเหรามีอาการแปลกๆ 😭

🎭: ท่านกล้าดีอย่างไรถึงบุกรุกเข้ามาในยามวิกาล 🗡️: เว่ยจ้งอิ๋งมาได้ แล้วข้ามาไม่ได้หรือไง 🎭: บังอาจ! ...ทหาร! เอาแล้ววตาลู่จั๋วของแม่ไม่ได้มีแค่ 💋เดียวนะทุกคน ขอลาขิตกงนี้ขอรับ #ปลดหน้ากาก ✷ #WhereTheMaskEnds

#ปลดหน้ากาก ✷ #WhereTheMaskEnds 🎭: ซื่อจื่อมาแล้ว... 🎭: ท่านหานเหลียน ข้าต้องการแท่นเหยียบสำหรับขึ้นม้า 🗣️: ท่านหญิง ใช้หลังกระหม่อมเป็นแท่นเหยียบเถิด จะได้ประทับบนหลังม้าได้มั่นคงยิ่งขึ้น เชิญท่านหญิง 🗣️: ท่านหญิง พอใจกับ "ม้าเหยียบมนุษย์" ของข้าหรือไม่? 🎭: เป็นแค่ทาสเลี้ยงม้า ยังจะกล้าทำตัวแปลกๆ อีก 🗣️: หากพูดถึงเรื่องขี่ม้ายิงธนู หานผู้นี้มิกล้าโอ้อวดว่าเป็นที่หนึ่งในใต้หล้า แต่ฝีมือที่มีก็เหลือเฟือที่จะสอนท่านหญิงได้ ขอเพียงท่านหญิงเต็มใจ ข้าก็สามารถ... 🎭: ข้ายังไม่ได้เอ่ยปากถาม เป็นแค่ทาสขี่ม้าตัวเล็กๆ บังอาจสอดปากเชียวหรือ 🗡️: กลับจวน!! จะอยู่ให้คนเขารำคาญทำไมอีก ยังไม่รีบกลับอีก //นั่นไงฉันว่าละ ว่าอาโฉ่วเห็นตาจั๋วมาแอบมองจริงๆด้วย กำลังคิดเลยว่าตอนนี้อาโฉ่วมีแผนอะไรอยู่นะ 😂

🗡️: เรื่องหย่า... 🎭: ลวกโดนตรงไหนหรือเปล่า? 🗡️: ข้าถามเจ้าอยู่นะ ว่าทำไมถึงต้องหย่า? การหย่าร้างสำหรับข้ามันไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่อะไรหรอก แต่เกรงว่าจะทำให้เจ้าต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงมากกว่า เพราะฉะนั้น... เราไม่หย่ากันได้หรือไม่? // ถามจริง!! เดา!! พ่อสายฟ้าฟาดฉันเล่นละครให้เมียเห็นใจหรอ เพื่อให้เมียไม่อย่าหรอ ตลกไปนะ 55555

#ปลดหน้ากาก ✷ #WhereTheMaskEnds ((พ่อคนซื่อกับภรรยาสุดแสบ)) 🗡️: ต่อให้มีคนมาเกลี้ยกล่อมเจ้ามากแค่ไหน เจ้าก็มีสิทธิ์ที่จะไม่ให้อภัยนะ เพราะความทุกข์ทรมานทั้งหมดนี้พวกเขาไม่เคยต้องมาเผชิญด้วยตัวเอง และยิ่งไม่มีสิทธิ์มาชี้นิ้วสั่งสอนเจ้าด้วย... แต่ข้าขอถามเจ้าสักคำเถอะ ตำแหน่งท่านหญิงอู่อัน นี้ล่ะ... 🎭: ไม่ยกให้ใครทั้งนั้น ตำแหน่งนี้ข้าต่อสู้แย่งชิงมาด้วยตัวเอง ต่อให้เป็นใครหน้าไหนข้าก็ไม่ยอมให้หรอก 🗡️: นี่เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย? 🎭: ท่านแม่แท้ๆ ของข้าคือพระสนมลี่เจาอี๋ที่ฮ่องเต้ทรงโปรดปรานที่สุดเชียวนะ งานนี้ข้าจะได้เบ่งบารมี โชว์ความยิ่งใหญ่ให้ดู 🗡️: ร้ายกาจจริงๆ //พ่อลู่จั๋วแอบยิ้มแม่เห็นนะชอบใจใหญ่สาวบอกไม่ยกตำแหน่งท่านหญิงอู่อันให้ใคร พ่อยิ้มเอ็นดูเลย แหมมากอะ 👀