🍁 𒆜Dharsh𒆜 🍁 🎧⚕️

The Living Will: A Simple Guide A Living Will is a legal document that speaks on your behalf when you’re unable to communicate. It clearly states to doctors and loved ones which medical treatments you want—or prefer to decline—during a health crisis. 1. Why It Matters • Guides Your Care: You decide what "quality of life" means to you. • Eases Family Burden: It spares your loved ones from the stress of making tough, high-stakes decisions during emotional times. • Prevents Disagreements: It offers a clear set of instructions, helping avoid conflicts among family members about your care. 2. What It Covers This document only comes into play if you are terminally ill or permanently unconscious. It usually covers: • Life-Prolonging Measures: Your choices regarding ventilators, dialysis, and CPR. • Nutrition: Whether you want artificial feeding tubes or IV fluids if eating becomes impossible. • Comfort Care: Prioritizing pain relief and palliative measures, even if they don’t extend life. • Organ Donation: Your final wishes concerning tissue or organ donation. 3. Living Will vs. Power of Attorney While they’re often grouped together, they serve different purposes: • Living Will: Specifies what treatments you want (the "what"). • Healthcare Power of Attorney: Names the person you trust to make decisions on your behalf (the "who"). 4. How to Make it Official 1. Reflect: Consider your values—whether staying alive at any cost is your primary goal, or if comfort is more important. 2. Document: Fill out your state’s specific form and write down your wishes. 3. Validate: Most states require signatures from witnesses or a notary to make it legally binding. 4. Distribute: Share copies with your primary doctor, hospital, and family members. Avoid just tucking it away in a drawer!

எப்போதோ உதிர்ந்த இலைகளின் வழியே நகரும் காலத்தின் ஓசை கேட்கிறது. முகவரியற்ற முகில்கள் வானில் சிதறுவது போலே, என் நினைவுகளும் கலைகின்றன உன் பெயரின் சுவடு தேடி... காலங்கள் கடந்தும் மாறாத மௌனத்தில் நம் கடந்த கால நிழல்கள் நீள்கின்றன. ஒவ்வொரு மூச்சிலும் எஞ்சியிருக்கிறது உன் குரலின் தூரத்து எதிரொலி. தொலைத்தவை மீட்கப்படுமா என்ற கேள்வியின் நடுவே, புயல் கடந்த மரம் போலத் தனித்து நிற்கிறது என் ஏக்கம் நிறைந்த இதயம். பதில் சொல்லாமல் மௌனிக்கும் வானத்தின் கீழ், காற்றோடு கரைகிறது நம் கதையின் கடைசி வரி! #ShadowMaiden

வானம் கடந்து விண்மீன்கள் பேசும் நள்ளிரவுக் கவிதை! #ShadowMaiden

Quiet thoughts drifting into the evening.

நட்சத்திரங்களை விலை பேசி வாங்க நமக்கு எந்த அவசரமும் இல்லை; வானவில்லின் வண்ணங்களை அள்ளிவந்து வாழ்வை நிரப்ப வேண்டிய தேவையுமில்லை. புயலடிக்கும் கடலின் நடுவே தீவு தேடும் அவசியமில்லை நமக்கு; வானத்து நட்சத்திரங்களை இறக்கி வந்து நகை செய்து பூட்டிக் கொள்ளவும் ஆசையில்லை. கதை புத்தகங்களின் பிரமிக்க வைக்கும் பக்கங்களைப் போல இருக்க வேண்டாம் நம் வாழ்க்கை. எனக்குத் தேவை... யாரும் இல்லாத தனிமை முற்றத்தில் நீயும் நானும் மட்டும் மிச்சமிருக்கும் அந்தப் பெயரிடப்படாத சாதாரண மாலைப் பொழுது! வண்ணத்துப் பூச்சிகளின் வர்ணஜாலத் தேடல்கள் வேண்டாம்; மழை நின்ற பின் இலைகளில் தங்கிவிடும் அந்தத் தனித்த துளியைப் போலப் போதும் நமக்கு இந்த அமைதியான நாட்கள். காலை வெயிலின் வெளிச்சத்தில் மேஜை மீது ஆடிக்கொண்டிருக்கும் தேநீர்க் கோப்பையின் புகை போல நம் மெல்லிய உரையாடல்கள் காற்றோடு கரைந்து போகட்டும். உலகம் தன் வேகத்தில் ஓடட்டும்; பேருந்துகளின் இரைச்சலும் கடிகார முட்களின் ஓட்டமும் நம் வாசலோடு நின்றுவிடட்டும். பெரிய சொத்துக்களின் பட்டியலோ சாதனைகளின் சான்றிதழ்களோ தேவையில்லை; சமையலறையின் ஒரு மூலையில் அவசரமாய் நீட்டிவிட்ட கரண்டியையும் அதை நீ சுவைத்துப் பார்க்கும் சிறு சிரிப்பையும் விடப் பெரிய பொக்கிஷம் எனக்கு ஏது? பேசிக் கொள்ள ஏதுமற்ற தருணங்களில் வீட்டின் சுவர்கள் கூட நம் கதைகளைப் பேசும்; தொலைக்காட்சி வெளிச்சம் மட்டும் முகத்தில் அடிக்க சோபாவில் சாய்ந்து அப்படியே உறங்கிப் போகும் அந்தச் சோம்பல் தோய்ந்த இரவுகள் எந்தத் தேசத்தின் சொர்க்கத்திற்கும் குறைவானதல்ல. பெரிய காவியங்களின் வரிகள் வேண்டாம் சரித்திரத்தில் எஞ்சும் பெயர்களும் தேவையில்லை; எனக்குத் தேவை... உன் மூச்சுக்காற்று படும் தூரத்தில் ஒவ்வொரு நாளும் விழிக்கும் இந்தச் சாதாரண விடியல்! அதிகாலைப் பொழுதின் மெல்லிய வெளிச்சத்தில் உன் தோள் மீது என் கை போட்டபடி இன்னும் கொஞ்சம் தூங்கத் துடிக்கும் அந்தச் சோம்பேறித்தனமான நிமிடங்கள் போதும். "எழும்ப நேரமாகிவிட்டது" என்று சொல்லிவிட்டு, நீ என்னை இன்னும் கொஞ்சம் இறுக அணைத்துக் கொள்ளும் அந்தக் குற்றமுள்ளக் குறும்புக்கு ஈடாக இந்த உலகத்தில் ஏதுமில்லை! இரவின் தனிமையில் எந்தக் கம்பள விரிப்பின் அரவணைப்பும் வேண்டாம்; உன் மார்பில் தலை சாய்த்து, உன் இதயத் துடிப்பின் தாளத்திற்கு ஏற்ப என் கனவுகளைத் தைத்துக் கொள்ளும் அந்தச் சாதாரண இரவுகள்தாம் நான் வாங்கிய காதலின் பெரும் பரிசு! காலம் உறைந்து போகட்டும், உலகம் தன் வழியில் பறக்கட்டும். ஆனாலும், உன் விரல் கோர்த்துக்கொண்டு இதே சாதாரணப் பாதையில் வாழ்நாள் முழுவதும் உன்னோடு நடந்து செல்வதே— என் ஆன்மா கேட்கும் ஒரே வரம்! #ShadowMaiden

புயல் கடந்த கிளைகளிலும் புன்னகையோடு துளிர்க்கிறது ஒரு புதிய இலை. #ShadowMaiden

பேருந்து நிலையப் பெஞ்சில் உட்கார்ந்திருக்கிறது யாரோ தொலைத்துவிட்டுப் போன ஒரு பழைய நினைவூட்டு. வானம் சற்றுமுன் வரை அழுது தீர்த்த சோகம், இப்போது தரையில் தேங்கிய குட்டைகளில் சில்லறை நாணயங்களாய் மின்னுகிறது. நகரத்தின் விளக்கு வெளிச்சம் ஈரச் சாலையில் ஒரு மஞ்சள் ஓவியம் வரைகிறது. சாவகாசமாய் நடந்து போகிறது ஒரு காற்று, ஏதோவொரு தொலைதூரத் தேடலை தன் மடியில் சுமந்து கொண்டு. நாட்காட்டிகள் வேகமாகத் தாவிச் சென்றாலும், சில கணங்கள் மட்டும் கடிகார முட்களில் மாட்டிக்கொண்டு தவிக்கின்றன. சொல்லாமல் போன வார்த்தைகள் இப்போது சன்னல் ஓரம் படியும் பனித்துளிகளாய் உறைந்து கிடக்கின்றன. இந்த இரவின் மௌனம் யாரிடமும் எதையும் புகார் சொல்வதில்லை; ஆனால், அதன் ஆழம் மட்டும் எல்லோரின் இதயத்தையும் லேசாகத் தொட்டுச் செல்கிறது. #ShadowMaiden

கனவுகளின் மிச்சம் கையில் ஏந்தி, கண்மூடிய போதும் விழித்திருக்கின்றன நாளை என்னும் நாளின் சுவடுகள்! ஜன்னல் தொடும் பனித்துளிக்குள் யாரோ சொல்ல மறந்த ரகசியமாய், நெஞ்சின் ஓரத்தில் உறைந்து கிடக்கின்றன உடைபடாத மௌனங்களின் வார்த்தைகள். எங்கோ மிதந்து வரும் மழலைச் சிரிப்பு, காலம் பறித்துச் சென்ற நம் அமைதியை மெல்ல மீட்டுக் கொடுக்க முயல்கிறது! காலம் தன் பாதையில் ஓடட்டும், கடிகார முட்கள் விரையட்டும்; என்றோ ஒரு கணத்தில், நம் அகத்தின் விளக்கு தன் சொந்தப் பிரகாசத்தால் தானாகவே விழித்தெழும்! #ShadowMaiden⁠

பயணங்கள் முடிந்து, பாதை தொலைந்த வெளியில், தனக்கேயான சொந்தத் தீவில் அமர்ந்திருக்கிறது வெறுமை. #ShadowMaiden

யாரோ ஒருவருக்காக ஏங்கும் தூரத்துத் தவிப்பை, மெல்லிய வெளிச்சத்தில் ரகசியமாய் பேசுகின்றன விண்மீன்கள். சொல்ல முடியாத ரகசியங்களை சொந்தம் கொண்டாட யாருமின்றி, வானம் முழுதும் உறைந்து கிடக்கிறது ஒவ்வொரு விண்மீனின் தவிப்பும்! விடியலைத் தேடி நகரும் இரவில் விடைபெறத் தெரியாமல், சுமக்க முடியாத நினைவுகளுடன் விண்கல்லாய் வீழ்கிறதா இந்த ஏக்கம்? காலங்கள் கடந்தும் தொடரும் தேடலில் இருளுக்குள் கரையும் கண்களோடு, வானம் முழுக்கத் தூவிக்கிடக்கிறது தீராத இந்தக் காதல் கவிதை! #ShadowMaiden⁠

எல்லாவற்றிலும் போதும் என்றொரு எல்லை உண்டு போலும்! பந்தங்களின் இறுக்கமான பிடியிலும், பகட்டுகளின் செயற்கையான நிழலிலும், ஓயாமல் ஓடிய கால்களின் மெல்லிய சோர்வில் கேட்கிறது ஒரு மெல்லிய அமைதிக் குரல்... "போதும்..." இனி எனக்காக ஒரு கணமேனும்... புல்லின் நுனியில் தூங்கும் பனித்துளி போன்ற இலகுவான தருணம், சுமைகளற்ற தனித்ததொரு மூச்சுக்காற்று! எல்லாவற்றையும் துறப்பதல்ல... எல்லாவற்றிலிருந்தும் சற்று விலகி, நம்மை நாமே கண்டடையும் அந்த அழகிய கணமே போதும்! #ShadowMaiden⁠

நீ சிந்தும் அந்த ஒற்றைப் புன்னகை என் ஆயுள் ரேகையை மாற்றுகிறது; அது என் கையில் விழும் அந்த நிமிடம் விதியின் பழைய ஏடுகளை மறந்துவிட்டு, காலம் தன் கைகளால் உன் பெயரைச் செதுக்குகிறது. இனி என் ஆயுட்காலம் என்பது நாட்காட்டியின் எண்களல்ல... நீ மலர்ந்து தீரும் உன் புன்னகையின் நீளம் மட்டுமே! #ShadowMaiden⁠

இலை உதிர்கிறது; மரத்தின் கையில் காலம் எழுதிய கடிதம். #ShadowMaiden⁠

நிழல் கூடத் தொடர முடியாத தனிமையில்— நட்சத்திரத்தின் கண்ணீர். #ShadowMaiden

Trust the divine timing. ❤️

நீயின்றி என் மோகத்தையும் தாகத்தையும் எப்படி வெல்வேன் மனு? வெளிச்சம் தூங்கும் நள்ளிரவு நேரத்தில், உன் நிழல் கூட என் மீது படரத் துடிக்கிறேன்; என் விரல்கள் உன் விரல்களைத் தேடி ஏங்க, காற்றும் கூட நம் இடையேயான தூரத்தைக் கிண்டல் செய்கிறது! கடிகார முட்கள் நின்றுபோகும் இரவுகளில், என் தனிமை உன் மூச்சுக்காகக் காத்திருக்கிறது; என் மோகத்தின் நெருப்பு மூடிக்கொண்ட சாம்பலில், உன் ஒரு பார்வை படும்போதே தீப்பற்றிக் கொள்கிறது! தாகம் தீர்க்கக் கைகளில் ஏந்திய நீரும், மோகம் தணிக்க அருகில் இல்லாத நீயும், என்னைச் சுடும் நெருப்பாக மாறும்போது, நான் யாரிடம் போய் முறையிடுவது? இந்தத் தவிப்பை வெல்வது எப்படி சாத்தியம்? இது போரல்ல, உன்னோடு நான் கலக்கும் தவம்; உன்னைத் தோற்கடிக்க நினைக்கும் வினாடியில் கூட, உன் பார்வையில் நான் மீண்டும் தோற்றுப் போகிறேன்! இமைகளும் எதிர்த்து நிற்கத் திணறும் இந்த இரவின் நீண்ட மடியில், என் படுக்கை விரிப்புகள் கூட உன் அருகாமையைத் தேடித் தவிக்கின்றன; பிரிவெனும் தீ என்னை உயிரோடு சுட்டெரித்தாலும், உன் நினைவுகள் தரும் அந்த வெம்மையில் தான் என் உயிரே வாழ்கிறது! காலமெனும் நதியில் நாம் இரு கரைகளில் நின்றாலும், நம் காதலின் ஆழம் நம்மை ஒருநாள் நிச்சயம் இணைக்கும்; அன்று வரை— என் தாகமும், என் மோகமும், என் உயிரின் தவிப்பும் உன் ஒற்றை அணைப்புக்காக மட்டுமே காத்திருக்கும் மனு! #ShadowMaiden⁠

உடல் என்ற எல்லையைத் தாண்டி உயிரின் வேரைத் தேடிப் போகிறேன். அங்கே, எப்போதோ நீயும் நானும் ஒரே நட்சத்திரத் தூசியாய் சேர்ந்து மிதந்ததாய் ஒரு நினைவு. நான் யார் என்று கேட்கும்போதெல்லாம் பதில் உன் கண்ணுக்குள்ளே இருக்கிறது. என் தனிமையின் இருட்டுக் கிணற்றில் நீ இறக்கிய ஒரு துளி வெளிச்சம், அதுதான் என் முழு வானம். காலம் தன்னையே எரித்துக்கொண்டிருக்கும் வெளியில் நம் இரண்டு மூச்சும் ஒரே மூச்சாய் நின்று போகிறது. பெயர் இல்லை, உருவம் இல்லை. நான் உன்னில் கரைகிறேன், நீ என்னில் கரைகிறாய். மீதம் இருப்பது ஒரு பெரிய மௌனம் மட்டும். மரணம் கூட எட்டிப் பார்க்க முடியாத இடம் இது. அங்கே நம் காதல் மட்டும் சாட்சியாய் விழித்திருக்கிறது. எத்தனை ஜென்மம் கடந்து வந்தோமோ தெரியாது. அவை அனைத்தையும் இந்த ஒரு நொடியின் மௌனம் முழுமையாய்ச் சொல்லிவிடுகிறது. #ShadowMaiden⁠

Jaanu ❤️