จบก. • โจ้บองโก้

โน่นนี่นิดหน่อยของเล่ม “GRAVE AND GO โตเกียวกระชับ MYTH” - หนังสือเล่มล่าสุดที่ออกในงานสัปดาห์หนังสือรอบนี้ (23 ตค - 1 พย) ตอนนี้แอบแบ่งซีรีส์งานเขียนกับ Salmon Books เป็น 2 หมวดคือ 1. หนังสือ Myth Universe - เล่าตำนานเป็นเรื่องๆ จบในตอน 2. หนังสือท่องเที่ยวเชิงตำนาน - ที่ผสมบันทึกการเดินทาง ตำนาน ประวัติศาสตร์ เชื่อมโยงเข้าด้วยกัน - ทริปญี่ปุ่นนี้ ต้องบอกว่าไม่ได้คิดจะไปเขียนหนังสือเลย ตั้งใจไปเที่ยวจริงๆ แต่พอเดินทางไป อ่านข้อมูลไป หาที่เที่ยวไป แบบวันต่อวันก็พบว่าเรื่องตำนานญี่ปุ่นมันสนุกมาก หลายเรื่องเราคุ้นๆ มาจากการ์ตูน เกม หนัง ของญี่ปุ่น ที่เอาจากตำนานไปต่อยอดอีกที - อีกอย่างคือในทริป 1 สัปดาห์นี้ เราไปสุสานทุกวันโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่เผอิญที่ที่อยากไปดูมันมีสุสานเป็นแลนด์มาร์กหลักของที่นั่น เช่น วัดเซ็นงาคุจิ ที่มีสุสาน 47 โรนิน วัดไซเน็นจิ ที่มีสุสานนินจาฮัตโตริ หรือวัดโกโทคุจิ ที่มีสุสานของตระกูลอี (Ii) เฉยเลย - กลับมาเลยเอาโครงหนังสือที่ร่างคร่าวๆ เป็นการเรียงตามวันที่เที่ยว และตำนานที่ที่นั้นๆ ไปเสนอทีม Salmon Books ซึ่งก็ตุ๊มๆ ต่อมๆ เพราะโตเกียวนี่แม่งอย่างแมส มันจะมีเที่ยวแนวไหนได้อีกวะ - แต่ก็นี่เลย ขายไอเดียผ่านเพราะกูเที่ยวโตเกียวเชิงสุสาน ไม่น่าจะมีคนเที่ยวกันเยอะแน่นอน (ใครชอบไปสุสานเหมือนกัน แสดงตัวหน่อย) - ทีแรก ตั้งชื่อโปรเจกต์ว่า Tokyo Grave สุสาลเจ้า (สุสาน + ศาลเจ้า) นี่ เล่นคำไปเลย พอเอาไปเสนอ กายกับไหมน่าจะถอนใจ และประทานชื่อ “GRAVE AND GO โตเกียวกระชับ MYTH” กลับมาให้แทน (ซึ่งดีกว่ากันเยอะะะะ กราบส์) - เล่มนี้ทำการบ้านเยอะมาก เพราะออกนอกพื้นที่ที่ข้อมูลในตัวเยอะอย่างเรื่องพุทธๆ ทำให้ต้องหาหนังสืออ่านเสริมเยอะมากทั้งแนวประวัติศาสตร์ ตำนาน พงศาวดาร ทั้งไทยและอังกฤษ หัวบวมกันไป ยิ่งอ่านก็ยิ่งรู้สึกว่าญี่ปุ่นเขาจดกันเก่งจริงๆ เรื่องว่าจริงแค่ไหนก็อีกเรื่องนะ แต่การมีเอกสารเก่าๆ ยุคมากกว่าร้อยปีก่อนให้ได้อ่านประกอบการเขียน ก็ถือว่าเป็นหลักฐานที่ใกล้ยุคนั้นๆ ที่สุดแล้ว - หาอ่านคัมภีร์โคจิกิแปลไทยแทบไม่มี แต่เจอว่ามีที่ห้องสมุด Japan Foundation เลยถลันตัวไปยืมมาอย่างไว เลยเพิ่งรู้ว่าห้องสมุดที่นี่สงบมาก งานเขียนหาอ่านยากของญี่ปุ่นก็เยอะ ไว้จะไปใช้บริการอีก - ตอนทำต้นฉบับกับ บก.ไหม ช่วงแรกทำอย่างลั้นลา หน้า edit เต็มไปด้วย comment “เพิ่มมั้ยพี่โจ้” - “พี่เพิ่มละไหม” อยู่อย่าง เติมไปเติมมา แก้ไปแก้มา โห ไอ่สัส ยาวมากจ้า - กลายเป็นเล่มที่เขียนยาวที่สุดเท่าที่เขียนหนังสือมาแล้ว ด้วยจำนวน 13 บท 320 หน้ากระดาษ ซึ่งตอนแรกจะหนากว่านี้ แต่ราคาจะแพงไปแล้ว เลยตัดรูปประกอบออกไปบางหน้า - ตอนได้อ่านเลย์เอาต์พร้อมภาพประกอบ มันแอบตื้นตันนะ ไหมกับทีม Salmon Books นี่ทำงานกันมาจนเชื่อมจิตละ จังหวะวางภาพประกอบได้ฟีลอย่างที่เราต้องการ อ่านจบเล่มถึงบทส่งท้าย เรารู้สึกว่านี่ไม่ใช่งานของเราแล้ว - หนังสือเล่มนี้กำลังมีชีวิตของตัวเอง เราเป็นแค่สื่อกลางที่เรียบเรียงเรื่องราวที่มีอยู่ให้ร้อยเข้าด้วยกันอย่างแนบสนิท ต้องขอบคุณทีมบุ๊กส์มาก สำหรับงานบรรณาธิการที่ทุ่มเท - พูดแบบเว่อร์ๆ วิญญาณทั้งหลายแห่งโตเกียวอาจอยากให้ผมเล่าเรื่องพวกเขาไว้ในเล่มนี้ก็เป็นได้ ตอนช่วงวันแรกที่ได้เยือนหลุมศพของไทระ มาซาคาโดะ ผมรู้สึกงั้นจริงๆ นะ - สุสานอาจเป็นที่พักสุดท้ายของผู้ตาย แต่อาจเป็นที่ระลึกถึงของคนเป็น สำหรับผม สุสานในเล่มนี้มีความหมายกว้างถึงการเป็นเจติยสถานระลึกถึงใครบางคน อะไรบางอย่าง หรือคุณค่าบางสิ่ง - เล่ามายืดยาว เอาเป็นว่าใครสนใจ ตำนานญี่ปุ่น หรือการเที่ยวเชิงเรื่องเล่า “GRAVE AND GO โตเกียวกระชับ MYTH“ น่าจะเหมาะกับคุณ หรือหากใครเคยอ่าน ”BUDDHIST HOLY DAY หนีตามพระพุทธเจ้า” และ “SEE LANKA เอวังที่ลังกา“ ก็น่าจะจูนกันได้ไม่ยากเลย - พบกันที่บูท Salmon Books L49 ในงานสัปดาห์หนังสือที่ศูนย์สิริกิติ์ครับ (หนังสือจะมาไม่ทันวันแรกนะครับ แง เดือดเกิน แต่น่าจะมาทันวันที่ 25 ตค ที่ผมไปแจกลายเซ็นวันแรกครับ) ป.ล. แอบซาวนด์เสียงได้ไหม ว่าถ้าอยากลองจัดทริปญี่ปุ่นโตเกียว-คามาคุระ-นิกโก้ ตามรอยตำนานในเล่มนี้ จะมีใครสนใจไปด้วยกันบ้างมั้ย

สังคายนาเชื่อถือได้นะครับ เคยจัดรายการเล่าเรื่องนี้ไว้ครับ youtube.com/watch?v=ZHeD37S5… ส่วนพระพุทธเจ้ามีจริงไหม ก็ต้องบอกว่ามีคนขุดพบกระดูกในผอบร่วมยุคพุทธกาลครับ จารึกว่าเป็นกระดูกของพระศากยมุณี (บุดด้า) ในเชิงโบราณคดีก็เรียกว่ามีอยู่จริงครับ กระดูกนี้แบ่งส่วนหนึ่งจัดแสดงไว้ที่พิพิธภัณฑ์ในนิวเดลี อีกส่วนหนึ่งถูกแบ่งมาบรรจุที่เจดีย์วัดภูเขาทองครับ

บุดด้าบอกว่ากายและใจคนเราประกอบด้วยขันธ์ 5 ครับ คือรูป (ร่างกาย - รวมกันจากธาตุ 4) เวทนา (ความรู้สึก สุข ทุกข์ เฉยๆ) สัญญา (ความจำได้) สังขาร (ความปรุงแต่ง) วิญญาณ (ประสาทสัมผัส) เช่นเดียวกับสรรพสิ่งต่างๆ ก็มาจากขันธ์เช่นกัน และล้วนมีปฏิสัมพันธ์กัน เอื้อให้แต่ละสิ่งเกิดขึ้นขึ้นต่อเนื่องเป็นปัจจัยแก่กัน แล้วตัวตนเราอยู่ที่ตรงไหน และยังค้นพบว่าเมื่อมีปัจจัยเอื้อให้แต่ละอย่างเกิดแล้ว ก็ยังมีปัจจัยเอื้อให้แต่ละอย่างดับลงด้วย และมีเพียงกำหนดรู้ให้เห็นความดับเท่านั้น ที่จะทำให้เกิดการดับที่แท้จริง aka นิพพาน ทั้งหมดนี้ บุดด้าค้นพบเองครับ คนเขาเลยยกย่องให้ว่าบุดด้าตรัสรู้ คือรู้ด้วยตัวเอง ไม่มีใครมาสอน

ถ้าใครเคยสวดพาหุง บทที่พระพุทธเจ้ากำราบพกาพรหม คือการบอกว่าแม้มหาพรหมผู้ยิ่งใหญ่ มีชีวิตอยู่เป็นแสนล้านปี สุดท้ายเมื่อหมดอายุขัยที่ยาวนาน ก็ต้องตายมาเกิดเวียนว่ายอยู่ในสังสารวัฏนี้อยู่ดี ฉะนั้น พุทธไม่ได้บอกว่าไม่มีเทวดา หรือพรหม หรือเทพ แต่ปฏิเสธการเป็นเทพผู้สร้างของเทวดานั้นๆ

ยิ่งทำรายการไป ก็ยิ่งรู้สึกว่าเราช่างรู้อะไรน้อยมากๆ ไปเรื่อยๆ 555