Zeynep Merdan

Üçüncü kitabım çıktı 🦅🪶 Kız çocuklarına... Bu çağın en kritik meselelerinden; Feminizm ve güncel kadın meseleleri eleştirel bir bakışla artık okura emanet. Erkek okurlar ayrıca önyargısız bir dikkatle :) Emeği geçen herkese şükranla. Şifâ, çare ve keşiflere vesile olsun.

Şems'e atfedilen "Sevmeyince yük olur karınca, sevince filler karınca" sözü her şey için geçerli. Gerçekten istemediği küçücük şeyler için sayısız mazeret, engel icat eden insanın; içten içe arzuladığı meşakkatli şeyler için dört nala koşması... Eylem, en esaslı sözü insanın.

"Hikâyesi olan başarı" bu. Bu çağ sonucu ödüllendiren bir çağ. Sürece göre değil sonuca, skora, puana, sıralamaya göre başarıyı değerliyor. Oysa herkes eşit şart ve avantajlarla başlamıyor. O yüzden "süreç başarısı" ve "sonuç başarı"sı var. Ve tıpkı bu ağaç gibi... Hikâyesi olan, filmi, romanı olan, sanata dönüşen eşsiz, estetik ve efsane başarılar hep süreç başarısından çıkıyor.

Harika bir sekans. Tipik bir "itibarperest & statüsever evliliği" Hayriye hanım, edebiyatımızda bir erkeği yalnızca prestij, itibar, maddi & mevkî gücüyle değerleyen ve ancak bu şekilde sevebilen(!) statüsever kadın tipinin nefis bir temsili. Hayriye Hanım'ı, Güven Hokna'dan daha iyi oynayacak biri olamazdı. Klişe bir romantik ve itibarperest Ali Rıza'nın ben sana mecburum hamlesini "Ben de sana mecburum çünkü senden iyi bir seçeneğim yok" çağrışımıyla cevaplıyor ölümüne rasyonel, pragmatik ve ironik kavrayışıyla :) Romantik olamamak bile değil bu; romantizm bir his taklidi olarak bile yok hayatında. Eşiyle tesis edebildiği duygusal yakınlık ve romantik alan da tıpkı dans figürleri gibi öğrenilmiş ve taklit edilmiş jestlerden ibaret. (Sevgililer gününde kırmızı gül almak gibi...) Nokta atış bir tencere kapak çifti.

Sadece bu olay değil. Bu olaylar milat olsun. Bu artık Kamu Hakkı meselesi. Böyle bir memuriyet olamaz. Kamu kurumlarına, belediyelere sınavsız, KPSS'siz, liyakatsiz giren kim varsa TEK TEK tespit edilip işten çıkarılmalı. Yerine sınavla, puanla, şeffaf ve ölçülebilir mekanizmalarla, CV'sine uygun personel istihdam edilmeli. Bu ülkede milyonlarca vasıflı işsiz var. Bu insanlar varken; devletin kurumları bu torpilli asalaklardan tamamen temizlenmeli.

Sadece bu kişiler değil. Kamu hakkına giren herkes... Bu ülkede yaklaşık 3 milyon işsiz, yaklaşık 9 milyon asgari ücret ve altında geçinen ve evi olmayan milyonlarca insan var. Onca maaşa, servete, güce rağmen milyonlarca gariban insanın hakkını hileyle, açgözlülükle ve network gücüyle gasp eden KİM VARSA İSTİSNASIZ HERKESİN bedelini ödemesi gerek.

Kişiler, ideolojileri ve yaşam tarzları fark etmiyor. "Kamu hakkı"na girmediği müddetçe insanların özel hayatlarındaki çarpık ilişkiler sırf magazinel açıdan bol tık alıyor diye böylesine çarşaf çarşaf, pespaye bir üslupla ifşa edilmemeli. Kimse melek değil, herkesin günahı var. Bu tip olayların tek haber değeri kamu hakkı ve asimetrik ilişkiler yüzünden sektörde hakkı yenen, mobbinge uğrayan ve hak ettiği yerde olamayan insanlar açısından haberleştirilmeli. Gerisi her gün milyonlarcası işlenen çarpık ilişkiler, hatalar, günahlar ve zaaflardan ibaret. Onun da hükmü Allah ve kişiler arasında. Dünyada onca kritik gündem varken kamu gündemi yatak odası gündemi seviyesizliğindeki olaylarla meşgul edilmemeli.

Kalbî güm güm attıran bir keşf. Dünyanın en güzel haberi an itibari ile. Hazinelerin en zarifi. Yüzyıllar sonra gün yüzüne çıkan antik şaheserler gibi. Uyuyan güzelliğin yüzyıllar sonra uyanışı... Bazı şeyler asla tesadüf değildir. Asırlardır kendini gizleyen bu 9 şiir neden şimdi, böylesi bir yüzyılda örtüsünü açtı? Yunus Emre insaniyetin kalbî. Kimbilir Yunus'un ölümsüz ruhu kalbimize neyi fısıldamak için geldi?

"Birinin kalbine girebilme gücü" en estetik güç. Dostluk, sevgi, aşk, kardeşlik her tür kalbî için fark etmiyor. Ne yaparsan yap, hileyle, güçle, zorla, ayartmayla, stratejiyle, hesapla kitapla, dedikoduyla, zanla... Hiçbir şekilde satın alınamayaak muazzam bir güç var: Sevdirme gücü. "Ve Allah onların kalplerinin arasını sevgi ile birleştirdi. Yoksa yeryüzünde ne varsa hepsini harcasaydın yine de onların kalplerini birleştiremezdin" (Enfal, 63) ayeti ne çarpıcı. Kalbimize sevdirilen birini ve sevgisini ondan başka söküp alabilecek hiçbir güç, hiçbir insan ve müdahalesi yok. İnsanların kalbine yapılan her tür müdahale bomboş bir çırpınıştan ibaret bu yüzden.

Bugün 16 yıllık blogum Ruh Müzem'e döndüm. 19-20 yaşında, yazabileceğim hiçbir mecra yokken; X, instagram hiçbiri yokken, tek bir okurum, takipçim, etkileşimim yokken, mahzun bir tutkuyla yazdığım yere, en eski sokağıma geri döndüm. zeynepmerdan.blogspot.com/20…

Bir erkeği en çok kadın tercihi erkeği ele veriyor. Kadınların erkek tercihi için de geçerli. İnsan seçtigi şeydir çünkü. Kim kimi, nasıl bir insanı, ne tarz bir ruhu, enerjisi ve meziyetleri olanı birilerini seçmiş? Yaşamına, ömrüne eşlik etmek için nasıl birini tercih etmiş hepsinde öyle büyük cevaplar var ki. Biyografisini, varlığını, karakterini bilmesem de duru, sessiz bir özgüveni ve kendine has bir enerjisi var kadının ilk bakışta bile. Kimseye değil kendine benziyor... Birileri sırf bir davette kıyafet tercihi ve görüntüsü yüzünden harcayıp topa tutmuş ama ancak fark edebilecek bir nazarın klas bulabileceği çok otantik bir varlık enerjisi var kadının. Mehmet Günsür fazlasıyla seçici biri çok belli.

"Aşağılama etkileşimi" var. Ragebait (öfke yemi) içerikleri gibi aşağılama etkileşimi peyda oldu. Yemek ve Moda programları paçozluğunda bir aşağılama modası var sosyal medyada. Her konuda, her kulvarda, herkese. Sırf giyim ve eş tercihi yüzünden bir oyuncuya gelen yorumlardaki aşağılama hırsına(!) bakın mesela. Bilhassa ergenler ve 30-40-50 yaşa gelmiş, bir baltaya sap olamamış, ismi, cismi, doğru düzgün tek bir üretimi, yaşadığı hayata katma değeri olmayan insanlar iyi kötü bir şey üreten insanları sinik, gizli, puslu ve asimetrik bir pozisyonda aşağılayarak kendilerini aldıkları etkileşim oranı ve süresince değerli hissediyorlar. Kendileri bu hayatta ne yapmışlar, ne başarmışlar zavallı bir soru işareti. Aşağılama hırsı şiddetince ifşa ettikleri tek şey de olamama hıncı. Arkalarında bıraktıkları tek şey de 15 saatlik ekran süresi. Ne müstahak bir öz-ceza.

Lüks bir dert. Çünkü ünlü birinin çocuğu olarak doğmak esasında 10-0 önde başlamak. Ünlülük klasmanına göre değişmekle ve kendi içinde psikolojik yük ve zorluklar içermesiyle birlikte; zenginlik, refah, network gücü, nitelikli eğitim şansı, hayat seçme konforu gibi çok hayati avantajlar da sunuyor. Hele de soykırım, savaş, kitlesel ve korkunç aile travmalarının içine doğan, temel insanı gereksinimlerinden bile yoksun milyonlarca çocuğun doğduğu bu dünyada. Bu 10-0'luk avantaja rağmen 1-0 diyor. Çünkü kıyas öznesi kendinden şanslı olan insanlar. Çünkü başlangıç noktamızın dezavantajlı olduğu yanılgısı bize kendimizi daha başarılıymış gibi hissettiriyor.

"Manevi borçlanma" da var. Sevmediğiniz insanlara kendi eliniz, emeğiniz ve enerjinizle lütuf yağdırmanın biricik yolu: Onun hakkına girmek. İftira, dedikodu, itibar suikastı ve hatta küçücük bir zan. Çünkü birinin ufacık olsun hakkına girdikçe "manevi olarak o kişiye borçlanırsınız" Bir tür ters karma. Hakkına girdikçe, hakkına girdiğiniz konularda lütuf yağmasına vesile olursunuz sevmediklerinize. Enerjinizle beslersiniz o kişileri. Yahut siz eksilirsiniz ve o borcu kuruşu kuruşuna sizden tahsil eder ilahi adalet. Er ya da geç. Ne muhteşem ve estetik bir ceza. Kötülüğün kendi kendine kestiği müthiş bir öz-ceza. Sırf şu yüzden hayatta en korktuğum şey sevmediğim birine borçlanmak.