6B 6E 64

Jak przypuszczam, - krótkoterminowo: pretekst do zaostrzenia środków bezpieczeństwa, czyli więcej kamer, AI do monitoringu ulic, rozszerzenie uprawnień policji, cyfrowy nadzór itd - średnioterminowo: dalsza cyfryzacja edukacji i tożsamości, osłabienie lokalnych i narodowych struktur oporu, ułatwienie narzucanie rozwiązań unijnych pod hasłem "bezpieczeństwa" - długoterminowo: kształtowanie pokolenia mniej zdolnego do oporu narodowego, bo kolejne fale protestów służą do stopniowego wdrażania elementów NWO To jest w kółko ten sam schemat: problem-reakcja-rozwiązanie

Pan @wolski_jaros i jego przewrotka - bierze liczby z systemów odszkodowawczych i dużych badań kohortowych, a potem przedstawia je tak jakby to był dowód, że „prawie nikt nie ma NOP-ów”. To tak nie działa. Przede wszystkim system odszkodowań nie równa się rzeczywistej częstości NOP-ów! Nawet jeśli przyjąć 205 na 167 mln dawek, to nadal jest to tylko to co przeszło przez filtr systemu. Nie jest to miara wszystkich poważnych reakcji, które wystąpiły. To teraz o systemie odszkodowawczym w USA, o którym Pan Wolski nie poinformuje, bo albo nie wie, albo zburzyłoby piękny obrazek, który namalował. Amerykański system VICP (Vaccine Injury Compensation Program) to nie jest zwykły sąd cywilny, a specjalny program federalny (tzw „vaccine court”) stworzony w 1986 r., żeby chronić producentów przed falą pozwów, zaraz po tym jak w latach '80 w USA poszły fale pozwów przeciwko producentom szczepionki DTP (krztusiec). Kilka firm wycofało się z rynku, bo koszty ubezpieczeń i procesów stały się nie do udźwignięcia. Kongres zareagował National Childhood Vaccine Injury Act z 1986 roku i na jego mocy powstał VICP. Powstał przede wszystkim dlatego, że firmy farmaceutyczne i rząd obawiali się załamania rynku szczepionek. Kompensacja dla ofiar była elementem kompromisu, a nie głównym celem. Dlatego jest skonstruowany tak, by nie było łatwo uzyskać odszkodowanie– i to nie jest przypadek. Co z tego wynika dla ofiar? System jest celowo trudniejszy niż klasyczny proces cywilny: 1. trzeba przejść przez formalne kryteria - tabela urazów albo pełny dowód przyczynowości. I tu w przypadku HPV mamy schody, bo większość zgłaszanych problemów po Gardasilu (POTS, przedwczesna niewydolność jajników, wiele zespołów autoimmunologicznych) nie jest w tabeli urazów. Trzeba więc pełnego udowodnienia przyczynowości, co wymaga drogich ekspertów, bardzo dobrej dokumentacji medycznej i wykluczenia innych przyczyn. 2. terminy przedawnienia są krótkie, procedura trwa miesiące lub lata, wiele osób rezygnuje po drodze. 3. rząd (HHS) broni interesu funduszu i często kwestionuje związek przyczynowy, 4. wiele wypłat to ugody bez przyznania, że szczepionka spowodowała szkodę, 5. producent prawie nigdy nie staje przed zwykłą ławą przysięgłych. Dla firm to bardzo korzystny układ: płacą tylko akcyzę, a odpowiedzialność cywilna jest w praktyce zablokowana. A dlaczego jest praktycznie zablokowana? Z powodu preemption tj. pierwszeństwo prawa federalnego. To jedna z najskuteczniejszych barier, która odcina ofiarom drogę do zwykłego sądu cywilnego przeciwko producentowi szczepionki. W prawie amerykańskim obowiązuje zasada, że jeśli Kongres lub federalny regulator (FDA) uregulował daną dziedzinę w sposób wyczerpujący, to prawo stanowe nie może stawiać producentowi ostrzejszych wymagań. Innymi słowy: skoro federalny organ zatwierdził szczepionkę i jej ulotkę, to stanowy sąd nie może orzec że firma powinna była ostrzec mocniej, zaprojektować produkt inaczej albo dodać dodatkowe informacje. I to właśnie była bariera w wielkiej sprawie zbiorowej Gardasilu (MDL 3036) - sędzia federalny oddalił większość roszczeń właśnie na podstawie preemption. Powodowie twierdzili m.in., że Merck powinien był ostrzec przed ryzykiem POTS, przedwczesnej niewydolności jajników czy zaburzeń autoimmunologicznych. Sąd uznał, że skoro FDA zaakceptowała etykietę, to nie ma podstaw do odpowiedzialności na gruncie prawa stanowego. Efekt był taki, że nawet osoby, które miały mocną dokumentację medyczną i ekspertów, traciły sprawę na etapie prawnym- zanim w ogóle doszło do pełnego badania związku przyczynowego przed ławą przysięgłych. Preemption to nie jest drobna formalność. To systemowa ściana, choć często firmy farmaceutyczne wolą zapłacić, żeby zamknąć temat, niż ryzykować, że w którejś sprawie preemption się nie utrzyma albo że ława przysięgłych zobaczy konkretną pacjentkę, szczególnie przy medialnych sprawach. Zaś ofiary są "zmuszone" do ugód bez orzeczenia o winie – i dlatego liczba wypłaconych odszkodowań jest tak niska w porównaniu z liczbą zgłaszanych problemów. Podsumowując, Pan Wolski w dyskusji z dr @PiotrWitczak_ miesza błąd w cytowaniu badania, utożsamia odszkodowania z częstością NOP-ów i bawi się w ad personam. Nie serwuje Wam krytyki, serwuje narrację.