Mateusz Ochman

⚠️ Rzadko piszę takie rzeczy. Ale proszę — przeczytaj do końca. Po lekturze — będę wdzięczny o komentarz/podanie dalej. Tutaj znacie mnie pewnie z teleturniejów, z piłki, z seriali. Zawodowo od lat pracuję w reklamie, social mediach, fundraisingu. Internet to moje główne narzędzie pracy. Dosłownie — z tego żyję. 21 stycznia Facebook zawiesił moje konto. Czternaście lat obecności. Wymazane. Bez ostrzeżenia, bez wyjaśnienia, bez rozmowy z kimkolwiek żywym. Dostałem jedną rzecz: przycisk „Odwołaj się" w mailu. Żadnych szczegółów — od czego się odwołuję, co konkretnie naruszyłem, który post, które słowo. Kliknąłem, bo myślałem, że to przeniesie mnie do jakiegoś formularza, do strony z wyjaśnieniami. Nie. To BYŁ cały proces odwołania. Jedno kliknięcie. Koniec. Dwa dni później: konto wyłączone. Dopiero potem zacząłem rozumieć, o co mogło chodzić. Inny admin strony, którą prowadziłem w ramach współpracy, powiedział mi, że Facebook usunął im post z maja 2023 roku — wrzucony przeze mnie — i nałożył restrykcje na fanpage. Powód? „Promowanie niewolnictwa, handlu ludźmi i wykorzystywania". Gdyby nie kontakt z tym drugim adminem, to do teraz nie wiedziałbym za to mnie zniszczyli. Zrobiliśmy śledztwo. Bo oczywiście Facebook nie pokazał adminom tego posta. Tak, pisaliśmy o handlu ludźmi. O niewolnictwie. O wykorzystywaniu. Pisaliśmy, bo to POTĘPIALIŚMY. Statystyki, demaskowanie, nagłaśnianie. Był wtedy głośny film „Dźwięk wolności" z Jimem Caviezelem — cały internet o tym dyskutował. My też. Algorytm przeczytał słowa kluczowe i uznał, że promujemy handel ludźmi. Tak. Tekst krytykujący niewolnictwo został oflagowany jako promocja niewolnictwa. Panel admina mówi wprost: „oflagowane przez technologię". Nie przez człowieka. Nikt tego nie przeczytał. Nikt nie sprawdził kontekstu. Maszyna zobaczyła słowa, wydała wyrok. A ja za ten wyrok zapłaciłem wszystkim co miałem na FB. Prywatne konto — wymazane. Czternaście lat rozmów na Messengerze — niedostępne. Kontakty, archiwa, wspomnienia — przepadły. Próbowałem pobrać dane, jak sugerowali. Nie zadziałało. Ale to jest prywata. Gorzej z tym, co zawodowe. Straciłem dostęp do kont firmowych, fanpage'ów, kont reklamowych, które prowadziłem profesjonalnie. Pierwsze zlecenie już odpadło. Nie mogę pracować. Nie mogę nawet założyć nowego konta, bo Facebook natychmiast zabawi się w szeryfa i zbanuje za „omijanie blokady". Rozumiecie? Jedno kliknięcie algorytmu — i człowiek traci narzędzie pracy. Bez sądu. Bez procesu. Bez możliwości obrony. Szukaliśmy kontaktu z Metą. Czterdzieści minut. Ja i organizacja, z którą współpracowałem. Telefony, formularze, ślepe uliczki. W końcu dotarliśmy do żywego człowieka w Meta Business Support. Pani przeanalizowała sprawę. Przyznała, że to błąd. Złożyła wniosek wyżej o zdjęcie restrykcji. I wtedy usłyszałem coś, co mnie zamroziło. Meta Support działa tylko dla firm. Nie dla ludzi. Nie dla użytkowników prywatnych. Nawet jeśli Twoje prywatne - siłą rzeczy (Facebook już dawno zwalczył tzw. fejk konta)- konto jest administratorem stron firmowych. Nawet jeśli przez to konto prowadzisz działalność zawodową. Nawet jeśli Meta właśnie sama przyznała, że popełniła błąd. W Polsce osoby prywatne dostają formularze i automaty. Tyle. Kontakt z człowiekiem to fikcja. Musiałem liczyć na to, że firma, z którą współpracowałem, otworzy mi drzwi, których ja sam nie miałem prawa otworzyć. Pani z Mety przesłała mojemu byłemu zleceniodawcy dwa formularze „dla cywili". Wypełniłem jeden, bo drugi niezbyt się dało w mojej sytuacji. Po kilku dniach sprawę zamknięto. Bez odpowiedzi, bez odniesienia się do czegokolwiek. Po prostu — zamknięto. I jeszcze jedno: te formularze są praktycznie nie do znalezienia. Dostałem do nich linki tylko dlatego, że pracowniczka Mety je przekazała. Przeciętny użytkownik nie ma szans do nich dotrzeć. Minęły terminy. Restrykcje na fanpage'u, z tego co wiem, formalnie nadal wiszą. Ale wszystko wskazuje, że zostaną zdjęte — bo nawet Meta potwierdziła, że to pomyłka systemu. Moje konto? Nadal nie istnieje. Wchodzę w formalne procedury: @UOKiKgovPL , @UODOgov_pl. Będę informował, co z tego wyniknie. Ale piszę to przede wszystkim dlatego, że to nie jest tylko moja historia. To jest systemowy problem: jedna korporacja może jednym kliknięciem odciąć Cię od pracy, kontaktów i czternastoletniej historii — bez procesu, bez odwołania, bez odpowiedzialności. Algorytm nie czyta kontekstu. Algorytm nie rozumie ironii, krytyki, publicystyki. Algorytm widzi słowo i strzela. Jeśli pracujesz w internecie, jeśli budujesz markę, prowadzisz firmę, tworzysz treści — to może spotkać Ciebie jutro. Nie musisz nic złamać. Wystarczy, że napiszesz o czymś złym — a maszyna uzna, że to popierasz. Jeśli miałeś podobne doświadczenie albo masz merytoryczne sugestie — odezwij się. A jeśli możesz — podaj dalej. Im więcej ludzi to zobaczy, tym trudniej będzie to ignorować. Dziś ja. Jutro Ty.