امروز یک قدم بزرگ به سمت بومر شدن در من برداشته شد و تمایل عجیبی به: «زنگ زدن برای حال پرسیدن» در خودم احساس کردم. در کل به یاد شما هستم آقای بوناونتورا.
از نظر جایگاه احساسی و منطق برنامهریزی تو همون مود خامنهای هستم که همزمان با نوشتن فتوای حرمت سلاح هستهای روزی سه بار به شهید جاویدنام دکتر فریدون عباسی زنگ میزد.
تابحال یکبار هم نشده انسانی رو ببینم که مهر و درد میهن در دل نداشته باشه و چند ده رذیلت عجیب و غریب اخلاقی رو هم دنبال این موضوع به دوش نکشه. در انواع ارتباط انسانی و غیرانسانی با این موضوع غافلگیر شدم همیشه.
تنها دلیل آخوند نشدنم اینه که عمامهی سفید بهم نمیاد و نمیذارن سیاه بپیچم. وگرنه هیچ زیستی بجز زیست در حوزه و هیچ مدیومی بجز «منبر» برای من مناسب نیست.
بنده تقریباً در زندگیم از چیزی نترسیدم و بزرگترین مشکل بخشی از اطرافیانم صرفا کلهخراب بودن من بوده همیشه. اما از این آدم بدون هیچ دلیلی مثل چی میترسم و هر بار پیام میده تنم میلرزه.