hayat beni vazgeçme ustasına çevirdi dostlar. herkesten ve her şeyden vazgeçmek, benim için rutin bir eylem haline geldi. sabahın erken saatleri ya da akşam, kalabalıkta veya yalnızken fark etmeksizin vazgeçiyorum. bazen muhatabın gözüne soka soka bazen de haberi olmadan.
kıytırık bi belge aldım takdim törenindeki fotomu da wp durumuna attım, bizim köylüler artık önemli biri olduğumu zannediyorlar, iyi oldu bu gerekliydi, yüzümüz yumuşak diye elimize değnek verip sığırın önüne gönderiyordu ibneler
biri üç aydır oyun oynuyor, bunu anladığımı bilmeden oynamaya devam ediyor. galiba anlarsam acemi davranıp tepki vereceğimi zannediyor. adamın biri 40 sene sonra intikamını almış ama yine de acele ettim demiş. hele sen de biraz daha oyna bakalım.
beni hiç çekinmeden ailenin içine sokabilirdin, aile büyüklerin çay içip kek yerken kolumdan tutup gönül rahatlığıyla salondaki halının üzerine fırlatabilirdin beni, ben böyle temiz bir adamdım işte...
perşembe sabahı birbirinden habersiz iki kişi hayranlıkla(?) iltifat etti, 20 dk sonra oturduğum yerde sırtım tutuldu, nefes alamadım o an, bu yüzden şimdi sol tarafıma yakı vurmak zorunda kaldım. hikayemin adı: nazar
yine kimsenin birbirini dinlemediği misafirlikteyim, biri yapay zekanın bizi ele geçireceğini söylüyor, diğeri umreye gtmiş kutsal toprakları anlatıyor, biri rüyasını anlatıyor, hiçbir şey anlamayan iki kişi var, ben ve 3 yaşında ki çocuk.
bugün bi date çıksaydım ya paso dert anlatarak karşımdakine hasta imajı verirdim ya da öpüşürdüm o kadar dengesiz bir gün iyi ki date yok kendimi rezil edecek yaşı geçtim çünkü