How to reply to Turkish accounts when they claim Greek islands - and Cyprus - because they are “close to Turkey” or “once Ottoman”: Turkey was home to Greek civilization for roughly three millennia and the heartland of the Greek-speaking Byzantine Empire for over a thousand years. If “near our coast” and “the Ottomans had it” make Greek islands Turkish, then a millennium of Greek Anatolia makes Turkey Greek. They invented the method. They can own it too!

Husi yetkiliden Türkiye'ye küstah tehdit: ''Demir yumrukla vururuz'' buff.ly/Hb9Lss5

Yüksek kazançlı fonlara “haram mı, helal mi?” diye sormadan paraları yatırırken; o hissenin o denli artmasının hayatın olağan akışına aykırı olup olmadığını hesap etmeden eldekini avuçtakini o hisseye basarken aklına düşürmediğin “hak, hukuk, adalet” üçgenini paran eriyince hatırına getiremezsin. 🖊 @kilicarslan_is ysafak.com/4857097/p/x

Çok doğru bir yorum. Bu dünyanın ritüelleri var. Yok ben bunlara uymayacağım bildiğimi yapacağım diyemezseniz. Derseniz de size ona göre muamele ederler. Asıl yapmanız gerekeni yapamazsınız.

Frak giymek niye aşağılık bir şeymiş gibi davranılıyor ki? Yıllarca bu ülkenin meclis başkanları oturum yönetirken giydi. Onu da geçtim günlük hayatta toplumumuzun giydiği hiçbir kıyafet kültürel veya yöresel değil. Yazık…

Μπλε πατρίδα Γιόκ !!! ξεχάστε τον τουρκικό αναθεωρητισμό και τα νέα οθωμανικά μεγαλεία ! Η Τουρκία φοβάται την Ελλάδα δείχνει κατώτερη των περιστάσεων με της καθημερινές δηλώσεις έτσι αντιλαμβάνεται η Ελλάδα τα μηνύματα από την Τουρκία. τουρκικά τηλεοπτικά πάνελ κατακλείζονται από αναλύσεις καθημερινά απειλώντας θα πάρουν την Θεσσαλονίκη την Θράκη και το Καστελλόριζο. αυτά λένε οι Τούρκοι καθημερινά και έχουν το θράσος για αξιώσεις της περί αποστρατιωτικοποίησης των ελληνικών νησιών και στέλνουν κομάντος ταξιαρχίες στον Έβρο στην Σάμος την Σμύρνη και έχουν σε όλο το μήκος στα Μικρασιατικά παράλια την Τουρκική Στρατιά που έχει αυξηθεί. Τουρκία Η παρατεταμένη οικονομική κρίση, ο πληθωρισμός και η ανάγκη για ξένες επενδύσεις αναγκάζουν την Άγκυρα να επιδιώκει ομαλότερες σχέσεις με τη Δύση, την Ελλάδα, την Κύπρο και τις χώρες του Κόλπου. Διπλωματικής απομόνωσης: Η πολιτική των προηγούμενων ετών φέρνει την Τουρκία αντιμέτωπη με ισχυρές συμμαχίες στην περιοχή (π.χ. σχήματα συνεργασίας Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ-Αιγύπτου) που δεν μπορεί να χωνέψει. Ο Τούρκος υπουργός εξωτερικών Χακάν Φιντάν σε δηλώσεις του από το Αζερβαϊτζάν χαρακτήρισε ρητά τη στρατιωτική παρουσία σε συγκεκριμένα νησιά του Αιγαίου ως απειλή για την Τουρκία καλώντας την Αθήνα να τηρήσει τις διεθνείς συνθήκες. Η Ασπίδα του Αχιλλέα θα έχει αυτόν τον σκοπό να προστατεύσει όλα τα Ελληνικά νησιά του Αιγαίου από μια τουρκική απειλή ή εισβολή μέσα στην ελληνική επικράτεια. Η Αθήνα απορρίπτει κατηγορηματικά τις τουρκικές αιτιάσεις, χαρακτηρίζοντάς τις ως ανυπόστατες. Το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών, επικαλούμενο τη σύμβαση του Μοντρέ για τη Λήμνο και τη Σαμοθράκη, καθώς και το δικαίωμα αυτοάμυνας του καταστατικού χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, υπογραμμίζει ότι η αμυντική διάταξη της χώρας δεν αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης. Έντονη είναι και η τουρκική ρητορική περί θεωρίες συνωμοσίας για Ισραηλινή εμπλοκή και αποσταθεροποίηση της Τουρκίας. Η ελληνική διπλωματία εμμένει στην ανάγκη διατήρησης της θετικής ατμόσφαιρας στον διμερή διάλογο, χωρίς όμως να υποχωρεί σε ζητήματα εθνικής κυριαρχίας.

Turkey's 51st commando brigade is in Sókia 🇬🇷 Athens is watching. Greece is ready to defend the Aegean.

Kim olduğunu bilen bilir, Prof. Jiang Xueqin; Yaşadığımız şey 3. Dünya Savaşı değil. Küresel düzenin yalnızca el değiştirmesini de yaşamıyoruz. 20 yıl içerisinde medeniyetin kendisinin çöküşünü yaşayacağız, ABD'nin finansal altyapısını hedef alabilecek 'yeni bir 11 Eylül' de yaşanabilir”…

Sair alternatifler: 1. Yesyeni Parti 2. Özyeni Parti 3. Özyesyeni Parti 4. Enyeni Parti 5. Enyeninin yesyenisi Partisi 6. Cillop Parti 7. En Cillop Parti 8. SHZ (Sınırsız Haz ve Zevk) Partisi 9. AASTH (Abaza Arsızların, Sınır Tanımaz Hazların) Partisi 10. ÇPAN (Çılgın Partilerin, Azmış Nefislerin) Partisi Komik değil aslında. Hicab duyulacak bir sefilliğe isim arıyoruz.

"Yepyeni" parti adı Yeni Partiyle ilgili karışıklıkları önleyebilir.

İlahi Deutsche Welle! Alman yayın kuruluşu Deutsche Welle’nin Türkiye söz konusu olduğunda devreye giren hayli ilginç bir editoryal refleksi var. DW Türkçe’nin son paylaşımındaki soru şöyleydi: “Türkiye neden Suriye liderinin peşinde?” Ardından Dışişleri Bakanı Hakan Fidan’ın sürekli Şam ile temas halinde olduğu belirtiliyor; Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron’un Suriye liderini ziyaret eden ilk Batılı lider olduğu hatırlatılıyor ve herkesin 200 milyar dolarlık yeniden inşa pastasından pay almaya çalıştığı ileri sürülüyordu. İnsan şaşırıyor Türkiye’nin Suriye ile ilgilenmesini şaşırtıcı, hatta kuşkulu bir faaliyete dönüştüren bu soruyu insan okuyunca ister istemez duruyor. Türkiye, Danimarka değil. Suriye’de yaşanan iç savaşın güvenlik, ekonomi, göç ve terör bakımından en ağır sonuçlarını üstlenen ülkelerin başında geliyor. Türkiye ile Suriye arasında tam 911 kilometrelik kara sınırı bulunuyor. Savaşın çeşitli dönemlerinde milyonlarca Suriyeli Türkiye’ye sığındı. Türkiye’nin şehirleri, kamu hizmetleri, ekonomisi ve toplumsal dengeleri bu büyük insani hareketlilikten doğrudan etkilendi. Sınırın öte tarafındaki her askeri ve siyasi gelişme Türkiye’nin günlük hayatına yansıdı. DEAŞ’ın saldırıları, PKK/YPG yapılanması, düzensiz göç, sınır güvenliği ve ekonomik yük Ankara açısından soyut dış politika başlıkları değildi. Bunların her biri Türkiye’nin doğrudan milli güvenlik meselesiydi. Böyle bir ülkenin Şam’daki yönetimle yakından temas kurmasından daha doğal ne olabilir? Asıl soru “Türkiye neden Suriye liderinin peşinde?” değil, “Türkiye Suriye’nin geleceğiyle ilgilenmezse kim ilgilenecek?” olmalıydı. Fransa ilgilenince diplomasi, Türkiye ilgilenince “pasta” DW’nin kullandığı çerçevedeki temel sorun burada ortaya çıkıyor. Fransa Cumhurbaşkanı Macron Suriye lideriyle görüştüğünde bu, Avrupa’nın diplomatik açılımı olarak sunuluyor. Almanya, Suriye’nin istikrarına ve yeniden inşasına katkı vermek istediğinde meşru bir dış politika hamlesinden söz ediliyor. Alman şirketleri için uygun yatırım ortamı oluşturulmasının önemi bizzat Berlin tarafından dile getiriliyor. Merz'in açıklamaları Nitekim Almanya Başbakanı Friedrich Merz, 30 Mart 2026’da Suriye Cumhurbaşkanı Ahmed eş-Şara’yı Berlin’de ağırladı. Alman hükimeti, Suriye’de siyasi istikrar ve ekonomik büyümenin yeniden inşa için gerekli olduğunu; Alman şirketleri açısından güvenli bir yatırım ortamının kurulmasını destekleyeceğini açıkladı. Almanya ayrıca Suriye Recovery Trust Fund’ın en büyük destekçisi olduğunu belirtiyor. Bunlar Berlin açısından anlaşılabilir tercihlerdir. Almanya’nın istikrarlı bir Suriye istemesi son derece doğaldır. Çünkü Almanya da bir milyondan fazla Suriyeliye ev sahipliği yaptı ve göç meselesinin iç siyasetteki ağır sonuçlarını yaşadı. Fakat aynı hak Türkiye’ye neden tanınmıyor? Almanya’nın Suriye’nin yeniden inşasında rol araması “istikrara katkı”, Fransa’nın temasları “diplomatik açılım”, Türkiye’nin girişimleri ise “200 milyar dolarlık pastanın peşine düşmek” olarak çerçeveleniyorsa burada gazetecilikten çok seçici bir bakış sorunu vardır. Türkiye’nin ticari çıkarlarının bulunması elbette mümkündür. Devletlerin dış politikası yalnızca romantik ideallerle yürütülmez. Fransa’nın, Almanya’nın, ABD’nin veya Körfez ülkelerinin ekonomik beklentileri ne kadar meşruysa Türkiye’ninki de o kadar meşrudur. Türkiye eleştirilebilir; mesele aynı ölçüyü kullanmak Türkiye’nin dış politikası elbette eleştirilebilir. Ankara’nın Suriye politikasında geçmişten bugüne aldığı kararlar sorgulanabilir. Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın tercihleri, Dışişleri Bakanı Hakan Fidan’ın yürüttüğü diplomasi ve sahadaki askeri uygulamalar gazeteciliğin doğal inceleme alanlarıdır. Fakat eleştiri ile peşin hüküm aynı şey değildir. Türkiye hakkında yapılacak her habere kuşkucu bir başlık yerleştirmek, Ankara’nın her girişiminin arkasında karanlık bir niyet aramak ve Türkiye’nin meşru güvenlik kaygılarını tali ayrıntı gibi görmek objektif gazetecilik sayılamaz. Sorun Erdoğan’ın eleştirilmesi değil; Erdoğan karşıtlığının zamanla Türkiye’yi anlamanın önüne geçmesidir. Alman basınının etkili bir bölümünde uzun süredir bu ayrımın giderek silikleştiğini görüyoruz. Cumhurbaşkanı Erdoğan’a duyulan siyasi tepki, zaman zaman Türkiye’nin bütün dış politika hamlelerini sakat veya gayrimeşru gösteren otomatik bir filtreye dönüşüyor. Oysa Erdoğan’a karşı olmak, Türkiye’nin coğrafyasını değiştirmiyor. Türkiye’nin Suriye ile 911 kilometrelik sınırını ortadan kaldırmıyor. Milyonlarca sığınmacı için üstlendiği yükü silmiyor. Terör saldırılarında kaybedilen insanların acısını ve sınır kentlerinin yaşadığı ekonomik-toplumsal sarsıntıyı hükümsüz kılmıyor. Berlin’in aynaya bakma zamanı Alman medyası Türkiye’nin dış politika tercihlerini sorgularken Berlin’in vahim stratejik hatalarına aynı ısrarla bakıyor mu? Almanya hala bir dizi sektörde Türkiye'ye açık ve örtülü ambargo uyguluyor. Bununla birlikte Almanya'nın güncel silah satışlarında hangi çifte standartları uyguladığı bugün net görülüyor! Almanya yıllarca Rusya ile kurduğu enerji ilişkisinin jeopolitik tehlikelerine ilişkin uyarıları küçümsedi. Nord Stream projelerini ekonomik rasyonaliteyle savundu; Moskova’ya bağımlı hale gelindiği yönündeki itirazları abartılı buldu. 2019’da dönemin Dışişleri Bakanı Heiko Maas, Nord Stream 2’nin Almanya’yı Rusya’ya bağımlı hale getirmeyeceğini açıkça söylüyordu. Ukrayna savaşından sonra aynı Alman devletinin Dışişleri Bakanı Annalena Baerbock ise Baltık ülkelerinin uyarılarını hatırlatarak çok net bir itirafta bulundu: “Onlar haklıydı, biz haksızdık.” Almanya’nın savunma politikasındaki uzun süreli ihmaller de ortada. Alman Federal Meclisi Savunma Komiserliği raporları, “Zeitenwende” ilanına rağmen orduda personel, mühimmat, teçhizat, altyapı ve dijitalleşme sorunlarının sürdüğünü kayda geçiriyor. Elbette Alman basını içinde bu yanlışları eleştiren ciddi gazeteciler ve yayınlar var. Hepsini aynı kefeye koymak asla istemem. Ancak Türkiye’ye ders vermeye son derece hevesli olan kimi yayınların, kendi ülkelerinin stratejik körlüklerini değerlendirirken aynı keskinliği sergilemediği de açık. Türkiye’nin her adımını otoriterlik, yayılmacılık veya ekonomik fırsatçılık merceğinden okumak kolaydır. Zor olan, Türkiye’nin bulunduğu coğrafyayı ve karşı karşıya kaldığı gerçek tehditleri anlamaya çalışmaktır. DW kimin sesi? Deutsche Welle sıradan bir özel medya kuruluşu değil. Alman federal bütçesinden finanse edilen ve Almanya’nın dünyaya yönelik yayın kuruluşu olarak görev yapan bir yapı. Alman hükümeti de DW’yi açıkça “Almanya’nın dünyadaki medya elçisi” olarak tanımlıyor. Bu durum DW’nin her haberinin Berlin tarafından dikte edildiği anlamına gelmez. Kurumun editoryal bağımsızlığı vardır ve olmalıdır. Ancak kamu kaynaklarıyla dünyaya seslenen böyle bir yayın kuruluşunun sorumluluğu, yerel siyasi önyargıları farklı dillere tercüme etmek değil; olayları bağlamı içinde, aynı gazetecilik ölçüsünü bütün ülkelere uygulayarak aktarmaktır. DW’nin Türkiye yayınlarında ihtiyaç duyduğu şey daha az eleştiri değildir. Daha fazla bağlam, daha fazla ölçü ve daha fazla tutarlılıktır. Türkiye’nin Suriye politikasını sorgulayın. Ankara’nın hedeflerini, yöntemlerini ve çelişkilerini araştırın. Fakat Paris’in ve Berlin’in yaptığına diplomasi, Ankara’nın yaptığına “pasta takibi” diyerek başlamayın. Coğrafyanın yükünü Türkiye taşıyacak, milyonlarca sığınmacıya Türkiye ev sahipliği yapacak, terör tehdidiyle Türkiye mücadele edecek; fakat Suriye’nin geleceği konuşulurken Ankara’nın masadaki yeri sorgulanacak… İlahi DW! Türkiye Suriye liderinin “peşinde” değil. Türkiye, kendi sınırının, güvenliğinin, ekonomisinin ve geleceğinin peşinde. @dw_turkce

"İddiamız Türkiye’de seçmenin bir ‘arayış’ içinde olduğu, ama iktidarı değiştirmek için önüne bir alternatif konulamadığıdır. İçinde yaşadığı toplumla barışık, doğup büyüdüğü, ayağını bastığı toprağın hakkını hukukunu dışarıya karşı yüksek sesle savunabilen bir sol Türkiye’nin ekmek gibi su gibi ihtiyacıdır." notbir.com.tr/yazar/gurkan-z…

sen ilk defa benim paylaşımımı anlayacak seviyeye ulaştığın için kendini kutlayabilirsin

Some African tribes have a custom to allow visitors to sleep with their wife Get back to me when you can accept this 😁😁😁😏 cultural practices doesn’t make them acceptable ….regardless of how long the tradition has been practiced