Min retweeted
บางครั้งสิ่งที่ทำให้เราใจอ่อนไม่ใช่ตัวคนที่กลับมา แต่อาจเป็นความทรงจำดีๆ ความผูกพัน
ที่เคยมีร่วมกัน
แต่ต้องแยกให้ออกว่า เราคิดถึงเขาจริงๆ หรือแค่คิดถึงช่วงเวลาที่เคยมีความสุขกับเขา
การกลับไปหาแฟนเก่าไม่ใช่เรื่องผิดฺ…
และการให้อภัยก็ไม่ใช่เรื่องผิดเช่นกัน คนเราสามารถเปลี่ยนแปลงและเรียนรู้จากความผิดพลาดได้
แต่การกลับมาครั้งนี้ควรมีมากกว่าแค่คำว่า “คิดถึง” เพราะความสัมพันธ์ที่เคยจบลงด้วยความเสียใจ จำเป็นต้องมีความชัดเจน ความรับผิดชอบ และการกระทำที่พิสูจน์ได้ว่าบางอย่างเปลี่ยนไปจริงๆ
สุดท้ายแล้ว เราไม่จำเป็นต้องเกลียดคนที่เคยทำให้เราเสียใจ แต่เราก็ไม่จำเป็นต้องกลับไปอยู่ในจุดที่เคยทำให้ตัวเองเจ็บปวดอีก🥺
“รักตัวเองไม่เจ็บเลยสักวัน” เป็นประโยคคลาสิกที่ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี ก็ยังใช้ได้เสมอ โดยเฉพาะกับเรื่องความรัก
3 วันก่อนถูกบอกเลิก Emma ยังถ่ายรูปคู่กับแฟนอย่างมีความสุขอยู่เลย แต่จู่ๆ ผู้ชายก็ส่งข้อความมาบอกว่าเขาไปต่อกับความสัมพันธ์นี้ไม่ไหวแล้ว และขอให้เธอโชคดี
Emma เสียใจหนักมาก เธอเลือกตัดการติดต่อกับเขาทั้งหมด ช่วงแรกๆ ร้องไห้แทบทุกวัน ผ่านไป 1 สัปดาห์ 1 เดือน 3 เดือน 1 ปี จน 1 ปีครึ่ง เธอค่อยๆ กลับมายิ้ม กลับมาใช้ชีวิตและมีความสุขกับตัวเองได้อีกครั้ง
แต่หลังจากนั้น ผู้ชายคนเดิมก็กลับมา! เริ่มจากขอ follow IG แล้วอีก 3 วันต่อมาก็ส่งข้อความมาถามสารทุกข์สุกดิบ ก่อนจะชวนเธอไปดื่มกาแฟด้วยกัน
ลองนึกภาพว่าคนที่เราเคยรักมาก คนที่เคยทำให้เราเสียใจจนแทบพัง กลับมาหาเราอีกครั้งในวันที่เราเพิ่งจะมีความสุขได้โดยไม่มีเขา
เราเชื่อว่าถ้าเป็นหลายคนก็คงใจอ่อน โดยเฉพาะคนที่ยังรัก และยังแอบหวังอยู่ลึกๆ ว่าสักวันเขาจะกลับมา บางคนอาจตั้งตารอโอกาสนี้ทุกวันด้วยซ้ำ
แต่ Emma เลือกบล็อกเขา และเดินหน้าต่อ
เราไม่ได้คิดว่าการกลับไปคบแฟนเก่าเป็นเรื่องผิดนะ บางคู่กลับมาคบกันแล้วมีความสุขกว่าเดิมก็มี แต่ส่วนตัวเราเชื่อว่า ถ้าใครเลือกหันหลังให้เราไปแล้วครั้งหนึ่ง ก็ไม่มีอะไรรับประกันว่าเขาจะไม่ทำแบบเดิมอีก และไม่รู้เหมือนกันว่าครั้งต่อไปเราจะต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนกว่าจะกลับมายิ้มได้
บางทีการรักตัวเองก็ไม่ใช่การรอให้คนที่เราเคยรักกลับมาเลือกเราอีกครั้ง แต่เป็นการรู้ว่าเมื่อเขากลับมา เราไม่จำเป็นต้องเลือกเขาแล้วก็ได้
Love yourself enough to choose yourself. ❤️
มีคนถามเธอว่า "ถ้าอยากแต่งงานกับเธอ ต้องเตรียมสินสอดเท่าไหร่?"
เพียงคำตอบเดียวก็ทำให้เธอโด่งดังไปทั่วจีน เพราะเธอไม่เคยอายเลยที่พ่อของเธอเป็นเพียง รปภ. 🥹
แต่ถ้าคุณรู้ว่าหลังจากมีชื่อเสียงแล้ว เธอทำอะไรให้บ้านเกิดบ้าง… คุณอาจจะยิ่งรักผู้หญิงคนนี้
เธอชื่อ "อาจื่อ" เกิดในชนบทของมณฑลเสฉวน
อายุเพียงสองขวบกว่า พ่อแม่ก็หย่าร้างกัน
สมัยเรียน เธอมักถูกเพื่อนกลั่นแกล้ง หนังสือถูกฉีก สมุดการบ้านถูกโยนทิ้ง
พอขึ้น ม.5 เธอตัดสินใจลาออกจากโรงเรียน ออกมาทำงานตามร้านอาหารและร้านอินเทอร์เน็ต ดิ้นรนใช้ชีวิตไปทีละวัน
ต่อมาเธอแต่งงาน คิดว่าในที่สุดชีวิตก็มีใครสักคนให้พึ่งพิง
แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นการถูกสามีทำร้ายและหักหลัง แม้แต่เงินดาวน์บ้าน 100,000 หยวนที่เธอเก็บหอมรอมริบมาอย่างยากลำบาก ก็สูญไปจนหมด
เธอตัดสินใจเดินออกจากชีวิตคู่ครั้งนั้น แล้วเริ่มต้นใหม่จากศูนย์อีกครั้ง
หลังจากนั้น คำตอบเรื่องสินสอดในคลิปนี้ทำให้เธอโด่งดังเพียงชั่วข้ามคืน ผู้ติดตามพุ่งขึ้นกว่า 4 ล้านคน รายได้ก็เริ่มหลั่งไหลเข้ามา
แต่กระแสไม่ได้อยู่กับใครตลอดไป
เมื่อเธอเริ่มถ่ายคลิปทำอาหารให้พ่อและผู้สูงอายุในหมู่บ้าน ยอดวิวก็ลดลงเรื่อยๆ
แทนที่จะหันกลับไปทำคอนเทนต์เรียกกระแส เธอกลับเลือกที่จะไลฟ์ช่วยผู้สูงอายุบนภูเขาขายผลผลิตทางการเกษตร
แม้รายได้จะน้อยลง แต่เธอบอกว่าตัวเองกลับสบายใจขึ้นมาก
ช่วงเทศกาลไหว้บ๊ะจ่าง ปี 2025 เธอกลับบ้านเกิดเพื่อแจกบ๊ะจ่างให้ผู้สูงอายุในหมู่บ้าน
ระหว่างเดินทางกลับในตอนกลางคืน ถนนในหมู่บ้านมืดสนิท เธอก้าวพลาดจนเกือบตกจากคันนา
วินาทีนั้นเธอฉุกคิดขึ้นมาว่า…
คนหนุ่มสาวในหมู่บ้านต่างออกไปทำงานต่างถิ่นกันหมด เมื่อฟ้ามืด ที่นี่ก็เหลือเพียงคนแก่กับเด็ก
ถ้าวันหนึ่งฉันมีกำลังมากพอ ฉันจะติดไฟถนนให้หมู่บ้านนี้ให้ได้
เดือนมกราคม 2026 เธอทำตามความตั้งใจนั้นได้สำเร็จ
เธอควักเงินตัวเองซื้อไฟถนน 70 ต้นให้บ้านเกิด พร้อมโพสต์คลิปว่า
"ในหมู่บ้านมีแต่คนแก่ ขาดคนหนุ่มสาวมาช่วยติดตั้งไฟ พอติดเสร็จแล้ว จะจัดงานเลี้ยงล้มหมูให้กินกันนะ"
เธอคิดว่าอย่างมากคงมีคนมาสักพันคน
แต่วันนั้นกลับมีผู้คนเดินทางมากว่า 8,700 คน!
บางคนขับรถมาไกลจากส่านซีและซินเจียง บางคนขนน้ำดื่มและผลไม้มาเป็นลังๆ
แฟนคลับคนหนึ่งถึงขั้นนำหมูมาให้ทั้งตัว
วันนั้นเธอปิดระบบรับของขวัญในไลฟ์ พร้อมบอกว่าสิ่งที่ทำทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่ได้ทำเพื่อเงิน
หลังจากติดตั้งไฟถนนเรียบร้อยแล้ว พ่อของเธอที่เลิกงานตอนสามทุ่ม ก็ไม่ต้องเดินคลำทางกลับบ้านท่ามกลางความมืดอีกต่อไป
ผู้หญิงคนหนึ่งที่เคยถูกกลั่นแกล้ง ถูกทำร้าย และถูกหลอก
กลับไม่ได้กลายเป็นคนที่เกลียดชังโลกใบนี้
เธอเลือกที่จะเปลี่ยนความเจ็บปวดทั้งหมดที่เคยผ่านมา ให้กลายเป็นแสงสว่างที่ส่องทางกลับบ้านให้คนอื่น 🥹
แล้วคุณล่ะ คิดว่า "สินสอด" ที่แท้จริงของผู้หญิงคนหนึ่งคืออะไร?
Min retweeted
มึง มือกลองพี่เสก กลายเป็นไวรัลแล้ว ตีไประแวงไป เด่นกว่าพี่เสกอีก สายตาพี่แก เลิ่กลั่กมากเลย กูชอบมากจริงๆ 55555555555
#loso30th
#30ปีโลโซนานเท่าไหร่ก็รอ
Min retweeted
ม.4 เคยไปทำจิตอาสาที่บ้านเด็กกำพร้า ครูห้ามเพื่อนกอดหรืออุ้มน้องเด็ดขาด ถ้าทำกิจกรรมต้องทำแบบกลุ่มนันทนาการเท่านั้น ตอนนั้นก็ไม่เข้าใจกันว่าทำไม และตอนกลับน้องๆมาบ๊ายบายตรงรั้วแบบเกาะรั้วยื่นแขนออกมา เพื่อนก็ถ่ายรูปกัน ครูสั่งให้ลบทันทีเพราะน้องไม่ใช่ human zoo
Min retweeted
แต่นี่ชอบเวลาพี่บิ๊นท์เป็นเจ้เป็นพี่สาวมาก พี่แบมบอกหิว ชีเลยถามว่าอยากกินอะไรเดี๋ยวซื้อไปฝาก น้องอยากกินอะไรที่นี่มีหมด พี่แบมเลยบอกว่าเอาที่เจ้กิน ชีพี่บิ๊นท์ก็แบบเอาจริงใช่มั้ย กินให้หมดนะ ฟีลพี่สาวที่ซื้อให้ได้ แต่แกต้องกินให้หมด ไม่ให้เฉ่งเป็นวันอะ น่ารักเนอะ
Min retweeted
นี่เคยโดนเพื่อนไม่คบเพราะได้ข้าวมาละกินเลย ปกติไม่เคยกินข้าวรวมกับที่บ้านทั้งชีวิต นั่งกินคนเดียวตลอด เลยไม่รู้ว่าต้องรอคนอื่นนั่งพร้อมหน้าก่อนค่อยกิน เศร้าเลย😭😭
Min retweeted
สายป่านเป็นสตรอเบอรี่ชีสเค้กได้ไม่กี่สัปดาห์ก็ไปงานแสดงหนังเลย แล้วช่วงนั้นตอนนี่เด็ก นางคือตัวแม่จอเงินเลยนะ ถ้าชายคือมาริโอ้ ฝั่งหญิงคือสายป่าน แต่นางก็ไม่มีแฟนคลับจากจอเงิน แบบคนอื่นๆ เพราะนางแสดงแต่เงิน ระยะยาวก็เลยไม่ดีกับนาง
รูป2คือปกฟิคได้เลยอะ
พี่บิ๊นท์ชุดดำควรเป็นมรดกโลกอ่ะ แม่งโคตรสวย 😭🫵🏻
PNB 1ST FANMEET IN MACAU
#PuinoonBintMacauFanmeeting
#bintsireethorn
12
Min retweeted
ชั้นไม่เคยเห็นพี่บิ๊นท์เสียอาการขนาดนี้มาก่อนเลยอ่ะะ ซ้อทำตัวไม่ถุกเลย ((เป็นแล้วๆๆ)) ปอนอมายยิ้มเป้ย ๆ ไม่หยุดเลย ชอบใจอ้ะดิ เหมือนได้ขอสาวแต่งงานมั้ยลูกก😣😣😣😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭 เขินอ่ะ
#puinoonbint
Min retweeted
ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ แต่เคยเจอสถานการณ์คล้ายๆกันมาก่อน
ก่อนอื่นเลย
1. สายการบินรู้อยู่แล้วว่า สนามบินจะปิด 23.00 (ที่ญี่ปุ่น หลายสนามบินปิดเวลานี้)
2. เทคนิคแจ้งดีเลย์ไปเรื่อยๆ (เพื่อเซฟความเสียหายให้สายการบินเอง) อาจจะพอถูไถไปได้ ถ้าสนามบินเปิดทั้งคืน หรือมีโรงแรมในสนามบิน/ติดสนามบิน แต่สนามบินนี่มันมีช่วงปิดทำการและไม่มีอะไรให้ไปนอนพักดีๆได้เลย
3. แจ้งแคนเซิลเลย สายการบินจะเสียหายเยอะ (ค่าสล็อต ค่าปรับการจัดการเที่ยวบิน) พวกโลวคอร์สเลยชอบใช้วิธีดีเลย์ไปเรื่อยๆก่อนค่อยแจ้งยกเลิก เสียเงินอยู่ดี แต่ไม่ต้องดีลกับความวุ่นวายที่กราวด์
4. ถ้าแจ้งแคนเซิลเลยในเวลา 19.00-22.30 ผู้โดยสารอาจจะโวยวายทันที และสถานการณ์บานปลาย เพราะยังอยู่ในเวลาทำการ แต่ถ้าแจ้งตอนสนามบินปิด เหมือนได้มัดมือชกผู้โดยสาร ให้เจ้าหน้าที่สนามบินไปจัดการต่อเอาเอง
5. ไม่มีจนท.สายการบินมาดูแลผู้โดยสาร ซึ่งเต็มลำ ไม่ใช่แค่ไม่กี่สิบคน
6. มีปัญหาทีหลัง ก็มาไล่เคลียร์เป็นเคสๆไป ใครหลักฐานครบก็ได้รีฟันด์ ได้ต่อรอง ใครหลักฐานไม่ครบ ไม่เข้าเงื่อนไข สายการบินก็รอดไป ไม่ต้องรับผิดชอบอะไร
7. ส่วนใหญ่ ลูกค้าโมโห จนขี้เกียจตามเรื่อง
8. มักถูกแจ้งให้ได้รับการเยียวยาเป็น เลื่อนเที่ยวบิน+แต้มเข้าบัญชี ซึ่งสายการบินแทบไม่ต้องเสียอะไร เพราะลูกค้าน้อยมากที่จะหาตารางใหม่ได้ลงตัวกับเงื่อนไขสายการบิน
เหตุผลที่เราบอกลา low cost ถาวร ถ้าไฟล์ทยาวกว่า 2 ชม. 😊 มีปัญหาไรมา การบริการหลังการขายคือ บัดซบสุดๆ
ประสบการณ์ที่ผมและผู้โดยสารอีกหลายร้อยชีวิตได้รับจากสายการบิน AirAsia X @airasia @airasiaTH
รอบนี้ผมเดินทางมาประเทศญี่ปุ่นเพื่อทำงานแฟนไซน์ที่โตเกียว รวมถึงงานอื่น ๆ และอยู่เที่ยวต่อกับครอบครัว โดยมีทั้งคุณพ่อ คุณแม่ และทีมงานเดินทางมาด้วยกัน
เที่ยวบินขากลับของผมมีกำหนด Boarding เวลา 19.45 น.
ผมนั่งรออยู่บริเวณหน้าเกทจนถึงเวลา 20.30 น. ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะเข้าใจว่าเที่ยวบินอาจจะดีเลย์เล็กน้อย ซึ่งเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ตามปกติ
จนกระทั่งเวลา 21.00 น. มีประกาศแจ้งว่าเครื่องบินมีปัญหาทางเทคนิค จำเป็นต้องให้ทีมช่างเข้าซ่อมแซม และจะแจ้งเรื่องการขึ้นเครื่องอีกครั้งในเวลา 22.00 น.
พอถึงเวลา 22.00 น. ก็มีประกาศให้รอต่อจนถึง 23.00 น.
และเมื่อถึงเวลา 23.00 น. สายการบินก็ประกาศยกเลิกเที่ยวบิน (Flight Cancelled) พร้อมแจ้งให้ผู้โดยสารทุกคนออกจากพื้นที่โดยเร็ว เนื่องจากสนามบินกำลังจะปิดให้บริการ
ตอนนั้นทุกคนยืนงงอยู่บริเวณหน้าเกท เพราะไม่มีใครทราบเลยว่าต้องทำอย่างไรต่อ ต้องไปรับกระเป๋าที่ไหน หรือสายการบินจะมีมาตรการช่วยเหลือผู้โดยสารอย่างไร
ผมจึงเดินเข้าไปสอบถามพนักงานบริเวณเคาน์เตอร์ว่า
“แล้วพวกเราต้องทำอย่างไรต่อครับ? ต้องไปรับกระเป๋าที่ไหน?”
พนักงานตอบกลับมาว่าไม่รู้ แต่ขอให้พวกเราออกจากพื้นที่ก่อน พร้อมอธิบายว่าเครื่องบินไม่สามารถซ่อมแซมได้ เนื่องจากอะไหล่จะมาถึงในช่วงเช้าของวันถัดไป
สิ่งที่ผมสงสัยมากคือ ถ้าทางสายการบินทราบอยู่แล้วว่าไม่มีอะไหล่ และไม่สามารถซ่อมเครื่องบินให้เสร็จได้ในคืนนั้น ทำไมถึงต้องรอจนถึงเวลา 23.00 น. จึงประกาศยกเลิกเที่ยวบิน?
ถ้าทางสายการบินสามารถแจ้งให้เร็วกว่านี้ เช่น ตั้งแต่เวลา 20.00 น. ผู้โดยสารทุกคนก็ยังพอมีเวลาเดินทางด้วยรถไฟเพื่อออกไปหาโรงแรม หรือจัดการเรื่องที่พักของตัวเองได้ทัน
แต่การประกาศยกเลิกเที่ยวบินในเวลาที่ดึกขนาดนั้น ทำให้ทุกคนแทบไม่มีทางเลือกเหลืออยู่เลย
ผมจึงถามพนักงานต่อว่า แล้วพวกเราต้องออกไปทางไหน แต่พนักงานกลับเดินหลบเลี่ยงไปโดยไม่ได้ให้คำตอบที่ชัดเจน
เมื่อผู้โดยสารจำนวนมากยังคงยืนอยู่บริเวณหน้าเกท เพราะไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อ ก็มีการปิดไฟและประกาศให้ทุกคนออกจากพื้นที่
หลังจากนั้นผู้โดยสารทุกคนต้องเดินกลับเข้าสู่กระบวนการตรวจคนเข้าเมืองของญี่ปุ่นอีกครั้ง เหมือนกับเพิ่งเดินทางมาถึงประเทศญี่ปุ่น ต้องผ่านการตรวจพาสปอร์ต และไปรอรับกระเป๋าที่สายพาน ซึ่งใช้เวลานานมาก
เมื่อพวกเราได้รับกระเป๋ากันแล้ว กัปตัน นักบินผู้ช่วย และลูกเรือของเที่ยวบินดังกล่าวก็เดินลงมาบริเวณเดียวกัน
ผู้โดยสารจำนวนมากจึงเข้าไปสอบถามว่าเกิดอะไรขึ้น และพวกเราจะต้องทำอย่างไรต่อ
จากที่ผมเห็น ลูกเรือผู้หญิงเดินก้มหน้าเลี่ยงออกไปโดยไม่ได้ให้คำตอบ ส่วนกัปตันและนักบินผู้ช่วยถูกผู้โดยสารจำนวนมากเข้าไปรุมสอบถาม
มีผู้ใหญ่ท่านหนึ่งซึ่งเดินทางมาพร้อมเด็ก ๆ กว่า 100 คน เพื่อเข้าร่วมการแข่งขันหุ่นยนต์ เข้าไปสอบถามกัปตันว่า
“แล้วพวกเราจะทำอย่างไรได้บ้างครับ เพราะมีเด็กเล็กเดินทางมาด้วยจำนวนมาก”
กัปตันกลับนิ่งเงียบอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตอบว่า
“พรุ่งนี้ผมมีงานครับ”
แล้วเดินออกไป
คำถามของผมคือ แล้วผู้โดยสารทุกคนไม่มีงานต้องทำกันเหรอครับ?
ทุกคนต่างก็มีภาระหน้าที่ มีครอบครัว มีตารางงาน และมีเหตุผลที่จำเป็นต้องเดินทางกลับตามกำหนดเหมือนกัน
หลังจากนั้น เหลือเจ้าหน้าที่ชาวญี่ปุ่นอยู่ประมาณ 10 คน เพื่อจัดการกับผู้โดยสารที่ยังตกค้างอยู่ในสนามบิน
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับเป็นการพยายามให้ผู้โดยสารออกจากพื้นที่ มีทั้งการตะคอก การผลักดัน และการบอกให้ทุกคนออกไป
ผู้โดยสารหลายคนพยายามสอบถามว่า
“สรุปแล้วเที่ยวบินของพวกเราจะเป็นอย่างไรต่อ?”
“พวกเราต้องจองตั๋วใหม่เองหรือเปล่า?”
“แล้วตอนนี้พวกเราต้องทำอย่างไร?”
“ทางสายการบินสามารถจัดหาโรงแรมให้พวกเราได้ไหม เพราะมีเด็กเล็กเดินทางมาด้วยกว่า 100 คน?”
แต่คำตอบที่ได้รับคือให้ทุกคนออกไปก่อน โดยแจ้งว่าจะมีขนมและที่นอนให้
ผมจึงถามกลับว่า “ที่นอนที่ว่าคือที่ไหนครับ?”
เพราะตอนนั้นเป็นเวลาหลังเที่ยงคืนแล้ว การหาโรงแรมหรือเช็กอินในญี่ปุ่นเวลานั้นเป็นเรื่องยากมาก โดยเฉพาะถ้าไม่ได้จองล่วงหน้า หลายโรงแรมก็ไม่มีพนักงานให้เช็กอินในช่วงดึก ทำให้พวกเราอาจต้องรอจนถึงเช้า
เจ้าหน้าที่ตอบว่าจะมีถุงนอนกับขนมให้ และให้ทุกคนไปหาที่นอนกันเองบริเวณโซนด้านหน้าใกล้ประตูทางเข้าสนามบิน ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ไม่ได้ปิดให้บริการ
แต่บริเวณนั้นอากาศหนาวมาก
ผมจึงเดินแหวกกลุ่มผู้โดยสารเข้าไปถามเจ้าหน้าที่เป็นภาษาอังกฤษว่า
“If you had kids, or if we were your family, would you let us sleep on the floor in this freezing weather?“
Min retweeted
𓂃 ࣪ 𝘳𝘢𝘬 𝚙’𝘣𝘪𝘯𝘵 🪽་༘
────୨ৎ────
𝘵𝘩𝘢𝘯𝘬 𝘺𝘰𝘶 𝘧𝘰𝘳 𝘦𝘷𝘦𝘳𝘺𝘵𝘩𝘪𝘯𝘨 ,
⋆. ˚ 𝘥 𝘫𝘢𝘪 𝘵𝘦𝘦 𝘥𝘢𝘪 𝘳𝘢𝘬 𝘯𝘢 ˚⊱🪷⊰˚
── .✦ #บะบิ๊นท์หมุอุ้ด #BintSireethorn


























































