جامعهای که شهروندش برای حفظ دندانهایش ناچار نیست میان درمان و اجاره خانه یکی را انتخاب کند، جامعهای است که حکومتش بخشی از وظیفه خود را درست انجام داده است.
یکی از عمیقترین و ماندگارترین خسارتهای تمامیتخواهی که تجربه سقوط روح انسانی را به بالاترین مراحل میرسانند این است که زندگی را چنان پست میکنند که بهرهمندی از پیشپا افتادهترین حقوق و پیشنیازهای زندگی عادی در نظر افراد به یک موهبت و شانس ویژه تعبیر میشود. از طرف دیگر افرادی که به راحتی فقط میتوانستند در شرایط دیگری نه همکار سرکوب شوند نه مجری آن به ناگاه تبدیل به ابزارهای شر میشوند. زندگی عادی در عهد چنین تمامیتخواهیهایی نمیتواند وجود داشته باشد.
شاوشَنک retweeted
یکی از خانوادههای شریف بازماندهی انقلاب شیر و خورشید در داخل ایران که عزیزشون رو در دیماه از دست دادهن، حالا علاوه بر تحمل داغ طاقتفرسای از دست دادن فرزندشون، با مشکلات جدی در تأمین هزینههای درمان و مخارج زندگی هم دستوپنجه نرم میکنن.
این خانواده پس از اطلاع از این امکان و به درخواست خودشون، این لینک گوفاندمی رو بهعنوان راهی برای دریافت کمکهای مالی و جلب مشارکت هموطنان معرفی و تأیید کردن. ما هم پس از بررسی هویت و شرایط خانواده، از صحت این درخواست مطمئن شدیم.
پیش از این هم دستکم دو خانوادهی دادخواه دیگه این مسیر رو برای دریافت کمک تأیید کرده بودن و کمکهای جمعآوریشده از طریق همین گوفاندمی به دستشون در داخل رسیده. لینک مربوط به دریافت این کمکها رو هم در ادامه میتونید ببینید.
کمکهایی که تا امروز از این طریق جمعآوری شده، نقش مؤثری در تأمین نیازهای این خانوادهها داشته؛ اما با توجه به حجم مشکلات، هنوز کافی نیست.
ممنون میشم اگر در توانتون هست، دستی به این خانوادههای عزیز که به گردن همهی ما حق دارند برسونید و با بازنشر این لینک، کمک کنید به دست افراد بیشتری برسه.
gofund.me/3c3242a34
انسان موجودی اجتماعی است. برای یک موجود اجتماعی، نیاز به ارتباط با دیگران، احساس دیدهشدن، تعلق خاطر و بودن در جمع جزو تجملات نیستند و از اساسیترین پیشنیازهای سلامت روان یک فرد به شمار میروند. وقتی هزینه ابتداییترین شکلهای انسان بودن به شدت بالا میرود، ما دبگر در مورد فروپاشی اقتصادی و سیاسی حرف نمیزنیم، در مورد فروپاشی زیرساختهای اجتماع بودن یک جامعه حرف میزنیم. اگر جامعه اتمیزه شده باشد و هر فرد فقط یک فرد بدون امکان شروع ارتباط با دیگری باشد یا نه بهتر بگوییم با امکان شروع ارتباط اما پرهزینه و سخت، دیگر آن جامعه به کلی در فرسایش عمیق است. در لبه فروپاشی است. این وضعیت به شدت خطرناک است. افرادی که در این محیط برای مدت طولانی قرار میگیرند کم کم عادت میکنند که انزوا، کم حرفی، عدم ارتباط با دیگری به اجزایی از زندگیشان تبدیل میشود و یکهو به خودشان میآیند و میبینند که این نشانههای یک جامعه تحت فشار در حال شکل دادن شخصیتشان است. نمیدانم، اما به زور هم که شده است اجازه ندهید این انزوا به زندگیتان چیره شود، تلاش زیادی میطلبد اما همین حالا هم چیزی برای از دست دادن برایمان باقی نگذاشتهاند، همراهی نکنید. یک جامعه باید اجتماعی بماند، باید افرادش یکدیگر را دوست داشته باشند یا حداقل به چشم دشمن به یکدیگر نگاه نکنند. ایران، وطن ارزشمندی است، امیدوارم بعد از من و ما هم همچنان وطن کسانی باشد که دوست داشته باشند در آن به عنوان یک کل، زندگی کنند و همدیگر را دوست داشته باشند.
شاوشَنک retweeted
هر لحظه میشمارد، میپرسد هر نفس را
«نگْرفته خونت آیا دامان هیچکس را؟»
انداخت با سلاحش، خود را به جوخهی دار
سرباز بود و آن شب سر باز زد ز کشتار
آن موج بازمیگشت، یک تن نمانده غایب
تا جسم دختری را پس گیرد از اجانب
با نامِ مستعارش، سرداده بانگِ عصیان:
«من مفت جان ندادم، هرگز نمردم ارزان»
زنده نگاه دارش! گرچه به رغمِ پیکار
هم ریخت نوشدارو.. هم کشته شد پرستار
زنده نگاه دارش! بر شاخههای بیبرگ
او بر فراز تاریخ.. رفته فراتر از مرگ
نور حماسهاش را در دیدگان نگه دار
از «چشم» عقده دارند پس ماندههای قاجار
او خُرد کرده آنشب دیدِ ستمگری را
تصویر ِ دوربین ِ پشتِ کلانتری را
فوجِ چکاوکان را از تیررس رهانده
آنگاه خصمی از بام آن ماشه را چکانده
جز وصفِ روی ماهش، از او نشان چه داری؟
_”عطری که میپَرد از پیراهنِ «بهار»ی “
برگشت و .. خانه ناگاه از شانههاش دریافت
او را شکسته عهدش، وقتی «کمیل» را یافت…
خون میدمد بر آتش، دی میچکد از آبان
پرهای سینهسرخ است هر گوشه از خیابان..
امید باور به پیروزی نیست، امتناع از باور به شکست است. آنچه که تجربه میکنید، یک جنگ است. نباید اجازه داد پیروزی آنها در ناامیدی تو باشد، لشکری روبرویت ایستاده است. هم میکشد، هم به بند میکشد، هم بر مرگت میرقصد و هم بر حقیقت آنچه که بر سرت میآورد خاک میپاشد و پنهانش میکند. پیش از تو و به سان تو و شاید صدها بار بدتر تو بسیاری به این گونه زیستهاند و به پایان راه رسیدهاند بدون آنکه حقیقت آنچه که بر سرشان آمد به چشم بیاید. اما ناامیدی جنایت است، همراهی است، همراهی با آنکه میخواهد تو را به باور ابدی بودن شرایط موجود و قدرت بیپایان خود برساند. نیست، نه قدرت او ابدی است، نه سیاهی روزگار تو. هر کدام از شما به صرف وجود داشتن در این زمان، حامل زایش و امکان آغاز چیز تازهای هستید و هیچ کس و هیچ شرایطی نمیتواند این را تغییر دهد. قرار نیست حتما فردا پیروز شوی، فقط اجازه نمیدهی برای فردایت هم از امروز تصمیم بگیرند. بگذار تلاششان را بکنند، تو فقط یک بار باید پیروز شوی.
اشتازی از همه چیز زندگی شما خبر داشت. مثلا اشتازی دقیقا میدانست، این زن سر میز شام در مورد چه چیزی با همسر و سه فرزندش حرف زده است. در رختخواب با شوهرش چه کارهایی انجام داده است. دیروز در خانه به انجام چه چیزی فکر میکرده است. چرا؟ چون خبرچینی که از این زن برای رژیم جاسوسی میکرد، دقیقا همان شوهرش بود. ورا لنگسفیلد Vera Lengsfeld را در حالی بازداشت کردند که عملا حتی یک فعال سیاسی جدی هم به شمار نمیآمد، فقط میخواست آزادی بیان افکارش را داشته باشد. یک بار در یک اعتراض خیابانی روی پلاکاردی جمله اول قانون اساسی کشور را نوشته بود: «هر شهروندی حق دارد آزادانه افکارش را بیان کند.» این حرکت در حکومتی که کمونیستها برای آلمان ساخته بودند، یک جرم بزرگ و نابخشودنی بود. او را بازداشت کردند و به زندان بدنام اشتازی هوهنشونهاوزن Hohenschoenhausen بردند. جایی که او به انواع مختلف شکنجه میشد تا علیه خود اعتراف کند. این روزها این زندان به موزه تبدیل شده است و تقریبا دستنخورده باقی مانده است زیرا سقوط آلمان شرقی چنان عجیب بود که ماموران فرصت نکرده بودند خیلی دست به از بین بردن اسناد بزنند. بعدها در سال ۱۹۹۱ او موفق شد پرونده خود در بایگانی اشتازی را مطالعه کند و مشخص شد که خبرچینی که با اسم رمز «دونالد» شناخته میشد و مسئولیت جاسوسی از او را به عهده داشت، در واقع شوهر او بود.
۳۷ سال پیش در این روز دیوار برلین فرو ریخت، بزرگترین و پرجمعیتترین زندان روباز جهان همراه با یکی از پیچیدهترین نیروهای امنیتی و پلیس مخفی برای جاسوسی از شهروندان. در دوران حکومت نازیها در آلمان به ازای هر ۲ هزار شهروند یک مامور گشتاپو و خبرچین وجود داشت در حالی که در دوران حکومت کمونیستها به ازای هر ۶۳ شهروند یک مامور اشتازی و خبرچین وجود داشت. زنی به اسم ورا لنگسفیلد یکی از قربانیان این رژیم میگفت: «در آلمان شرقی اصلا زندانی سیاسی وجود نداشت، چون همه مجرم بودند. اگر به قانون رژیم رجوع کنید میبینید که هر چیزی جرم به حساب میآمد. شما هیچ حقوقی از خودتان نداشتید. حتی چاپ شعرتان، چاپ کتابتان، چاپ روزنامه، تشکیل یک گروه معدنی، اعتراض خیابانی و به طور کلی همه چیز، همه چیز در اختیار حکومت بود. نه فقط انجام یک کار جرم بود، که حتی فکر کردن به انجام یک کار هم در واقع جرم بود و به راحتی شما را به جرم فکر کردن به انجام کاری در مخالفت با رژیم دستگیر، شکنجه و زندانی میکردند.»
۳۷ سال پیش در این روز دیوار برلین فرو ریخت، بزرگترین و پرجمعیتترین زندان روباز جهان همراه با یکی از پیچیدهترین نیروهای امنیتی و پلیس مخفی برای جاسوسی از شهروندان. در دوران حکومت نازیها در آلمان به ازای هر ۲ هزار شهروند یک مامور گشتاپو و خبرچین وجود داشت در حالی که در دوران حکومت کمونیستها به ازای هر ۶۳ شهروند یک مامور اشتازی و خبرچین وجود داشت. زنی به اسم ورا لنگسفیلد یکی از قربانیان این رژیم میگفت: «در آلمان شرقی اصلا زندانی سیاسی وجود نداشت، چون همه مجرم بودند. اگر به قانون رژیم رجوع کنید میبینید که هر چیزی جرم به حساب میآمد. شما هیچ حقوقی از خودتان نداشتید. حتی چاپ شعرتان، چاپ کتابتان، چاپ روزنامه، تشکیل یک گروه معدنی، اعتراض خیابانی و به طور کلی همه چیز، همه چیز در اختیار حکومت بود. نه فقط انجام یک کار جرم بود، که حتی فکر کردن به انجام یک کار هم در واقع جرم بود و به راحتی شما را به جرم فکر کردن به انجام کاری در مخالفت با رژیم دستگیر، شکنجه و زندانی میکردند.»
این رنج ناشی از محرومیت عمدی از چیزی که ابدا دستنیافتنی و غیرمعمول نیست، وجود آدم را از درون میخورد، میجود و تف میکند. این فاصله مابین آن چیزی که میتواند باشد، پتانسیلش وجود دارد و آن چیزی که هست، میبینیم و تجربه میکنیم دردناک است. آدم میبیند آرزوهایش عجیب و غریب نیست، رفاهی که میخواهد افسانهای نیست، توهمات میداسی ندارد فقط میخواهد یک روزش بدون حادثه باشد، بتواند در باب آیندهاش برنامهریزی کند و امکان یک زندگی معمولی برایش فراهم شود. این یک فاصله سیاسی نیست، این شکاف عمیقی در روح آدمی است و چیزی که دردناکش میکند آگاهی از امکان وجود دیگری است. اگر آدم به این باور برسد که خب جهان دیگری وجود ندارد، شاید بتواند با جهان موجودش کنار بیاید اما وقتی آن امکان دیگر، غیرمعمول و دستنیافتنی نیست دیگر ماجرا فرق میکند. آدم نباید برای یک زندگی معمولی مجبور به مبارزهای غیرمعمولی باشد.
یکی از خطرناکترین پیامدهای زندگی زیر سایه بحرانهای طولانیمدت، افسردگی در سطح وسیعی از یک جامعه است. آدم کم کم به چیزی عادت میکند که در شرایط عادی اصلا نباید قابل تحمل باشد. افسردگی شاید نه به آن معنای بالینی کلمه، ولی خب نشانههای مشترک زیادی دارد. اضطراب دائمی، بیحوصلگی، بیبرنامگی، خستگی و فرسودگی تا دلت بخواهد. وقتی توانایی خوشحال شدن از تو گرفته شده باشد، دیگر برایت افتادن یک برگ و سقوط یک کهکشان هردو به یک اندازه بیاهمیتاند.
یکی از خطرناکترین پیامدهای زندگی زیر سایه بحرانهای طولانیمدت، افسردگی در سطح وسیعی از یک جامعه است. آدم کم کم به چیزی عادت میکند که در شرایط عادی اصلا نباید قابل تحمل باشد. افسردگی شاید نه به آن معنای بالینی کلمه، ولی خب نشانههای مشترک زیادی دارد. اضطراب دائمی، بیحوصلگی، بیبرنامگی، خستگی و فرسودگی تا دلت بخواهد. وقتی توانایی خوشحال شدن از تو گرفته شده باشد، دیگر برایت افتادن یک برگ و سقوط یک کهکشان هردو به یک اندازه بیاهمیتاند.
زمانهی سختی بود و زندگیای سختتر. شاید چنان شرایطی را برایت میسازند که در وطن خود چنان غریبهای که غریب در وطن بیگانه نه، اما از این خاک عزیز و هموطن بودن با چنین مردمی مفتخر بودم.
اوایل جنگ اوکراین، سفیر بلاروس در اوکراین جمع کرده بود که زمینی از مرز خارج شود. سرگی داینکو، رییس نیروهای مرزبانی اوکراین دستور داده بود ۳۰ سکه نقره در کیسهای بگذارند و به او بدهند. این قیمتی بود که یهودا، عیسی را به رومیها فروخت. صحنه غریبی بود.
روز به روز پیدا کردن دلیلی برای خوشحالی سختتر میشود. یکی از ویرانگرترین پیامدهای زندگی زیر سایه تمامیتخواهیها این است که زندگی عادی را هم به یک امتیاز ویژه و کالای لوکس تبدیل میکنند. اگر کوچکترین آرزوها برای آدم تلاشی فراانسانی میطلبد دیگر چه میماند. داشتن یکی زندگی عادی برای شهروندان نباید فرصت استثنایی و امتیازی غیرطبیعی باشد، اگر هست یعنی آن جامعه به عنوان یک کل در حال فرسایش است. مسئله فقط گذران امروز و فردا نیست، زمان به هر حال میگذرد اما اگر امکان برنامهریزی گرفته شود و افق پیشرو مدام کوتاه و کوتاهتر شود دیگر حتی امید داشتن هم پرهزینه است.
نوامبر سال ۱۹۴۳ دقیقا در همین روزها، نازیها تصمیم گرفتند که به طور کلی از شر هرچه یهودی باقی مانده در منطقه لوبلین Lublin لهستان است خلاص شوند، یعنی تیرباران ۴۲ هزار نفر در طی دو روز عملیات festival harvest یا جشن برداشت محصول. آن هم نه یهودیانی که در گتو و منطقه شهری بوده باشند، نه، همگی تا همان لحظه در اردوگاهها جان کنده بودند. آنچه که در اردوگاه مایدانک Majdanek اتفاق افتاد یک تراژدی به تمام معنا بود. چند روز قبل، مسئولان اردوگاه چندصد زندانی یهودی را انتخاب کردند و به آنها گفته شد که برای دفاع از اردوگاه باید خندق بکنیم. خندقهایی به طول عموما ۱۰۰ متر تا ۳ متر عمق. روز موعود حدودا ۱۸ هزار زندانی یهودی مجبور شدند همه وسایلشان را تحویل دهند و بعد گروه گروه به این خندقها آورده شدند و یکی یکی به آنها شلیک شد. قتل عام گروه اول که تمام میشد، گروه بعدی را میآوردند و روی همان جنازههای قبلی به آنها شلیک میکردند. در تمام این مدت، بلندگوها و خودروهایی که روی آنها سیستم پخش صدا نصب شده بود موسیقی رقص، والس و مارش نظامی را با صدای بلند پخش میکردند تا صدای تیرباران یهودیان را خفه کند. این اردوگاه اتاقهای گاز هم داشت اما تصمیم گرفته بودند که برای تسریع کار با گلوله کار آنها را یکسره کنند. به جز یهودیان، در این اردوگاه زندانیان دیگری هم وجود داشت که نازیها برای آنکه شاهد کشتار نباشند، آنها را در سولهها حبس کردند. از بین همان زندانیان یهودی هم یک ۳۰۰ نفری زندانی زن را زنده نگه داشتند تا ترتیب همان وسائلی که به جا مانده بود را بدهند، همه این زنها بعدا به آشوویتس فرستاده شدند تا کشته شوند. یک تعدادی در همان حدود ۳۰۰ زندانی یهودی مرد را هم موقتا زنده نگه داشتند تا جنازهها را بسوزانند و بعد به همانها هم شلیک شد. همزمان در طی همین عملیات منطقه لوبلین و در دو اردوگاه تراوینکی Trawniki و پونیاتووا Poniatowa به ترتیب حدودا ۱۰ هزار یهودی و ۱۴ هزار یهودی دیگر هم قتل عام شدند. چرا در این تاریخ تصمیم گرفته شد؟
خب عملیات راینهارد، یا اگر به طور خلاصه بخواهیم بگوییم عملیات پاکسازی لهستان از یهودیها دیگر در این لحظات به آخر راه رسیده بود. چیزی در حدود ۱.۵ تا ۲ میلیون یهودی تا آن لحظه قتل عام شده بودند. رفته رفته آمار شورش زندانیهایی که چیزی برای از دست دادن نداشتند، هرچند به قول هانا آرنت از ابتدا هم چیزی برای از دست دادن نداشتند، در اردوگاهها بالا و بالاتر رفته بود. آوریل همان سال ۱۹۴۳، میشود حدودا عید سال ۱۳۲۲ شمسی خودمان، قیام گتوی ورشو اتفاق افتاده بود که فکر کنم تازگیها در موردش نوشتم. بعد از آن در تربلینکا هم شورش شد و بعد در سوبیبور که تعدادی زندانی هم موفق شدند فرار کنند. همه اینها با یکدیگر دلیلی شد تا نوامبر لوبلین به جد در دستور کار قرار بگیرد.
دولت جدید مجارستان به رهبری پیتر مایر قصد کرده است که اسامی خبرچینان و کسانی که در دوران حکومت کمونیستها برای حکومت از دیگران جاسوسی میکردند را علنی کند. علنی کند یعنی آنلاین با قابلیت جستجو در اختیار همگان قرار بگیرد. میگویند در این پروندهها حدودا اسم ۶۰ هزار نفر وجود دارد که حدودا ۱۰ درصدشان هنوز در قید حیات هستند.








