Mo retweeted
نسخه جدید اپلیکیشن چشم عقاب منتشر شد. ارسال پیام به ایران توسط کیآرکدهای روی کانال ماهواره ای ما در زمان قطعی اینترنت.
چطور کار میکند:
۱. عزیزتان در ایران، تا اینترنت دارد، اپ چشم عقاب را نصب میکند، «پیام خانواده» را روشن میکند و کد اختصاصیاش را برای شما در خارج از کشور میفرستد.
۲. شما در صفحهٔ oghab.app/family کد را وارد میکنید و پیام کوتاهتان را مینویسید. پیام همانجا در مرورگر خودتان رمزگذاری میشود.
۳. پیام از راه ماهواره روی تلویزیون پخش میشود. عزیزتان گوشی را به سمت تلویزیون میگیرد و بدون اینترنت پیام را باز میکند. هیچ گوشی دیگری نمیتواند آن را بخواند.
فرستادن پیام فعلاً متوقف است و با قطع اینترنت در ایران باز میشود. اما مهم است که هماکنون اینترنت در دسترسه! اپ را نصب بشه و کد با شما در خارج از کشور به اشتراک گذاشته بشه.
دانلود: oghab.app
گوگلپلی: play.google.com/store/apps/d…
پلیس نمیتونه گوشی گم شده رو ردیابی کنه نه اینکه نمیخواد. گوشی زمانی ردیابی میشه که باهاش به یه شماره دیگه زنگ بزنن. بعد، از طریق IMEI که به دکل مخابرات وصل شده، محدوده تقریبی گوشی رو حدس میزنن. ولی پلیس احتمالا بتونه از کسی که بهش زنگ زدن دزد رو پیدا کنه.
همکارم گوشیش رو گم کرده بود و نمیدونست از جیبش تو راه افتاده یا چی. گفتم پلیس نمیتونه ردشو بزنه؟ گفت پلیس گفته اگه دزدیده شده باشه ردشو میزنیم وگرنه نه. منم کاملا عادی گفتم خب برو بگو دزد دزدیده. گفت خب ندزدیده. باز ریلکس گفتم آره ولی بگو دزدیدن که پیداش کنن. بعدا میگی خب دزده/
1
120
دورکاری فقط ایشون: رئیسجمهور 93ساله کامرون قراره هفته دیگه به کامرون سفر کنه. بعد از دوهفته سفرکاری به کامرون، برمیگرده خونهش که ژنو سوئیس هست.
این چیزا واسه بقیه جوک هست. واسه ما خاطرهست.
احمدشاه اونقدر فرنگ رو دوس داشت که کلاً شاه بودن رو بیخیال شد.
یه دفعه سیرابی بار بذاری که مجبور بشه بخاطر بوی مطبوعش نه تنها خونه بلکه محله رو هم عوض کنه، دیگه از این نامههای محترمانه واسه کسی نمینویسه!
بهش بدی میگه: در آشپزخانه جای یخچال نیست، گرمای اجاقگاز به موتور یخچال فشار میآورد.
3
169
توی یه سایت مشتری کار میکردم که یه همکار بدبو داشتن. مدیرعامل شرکت به یه بازیگر پول داده بود که توی مترو بهش بگه: خیلی بو میدی، همکارات چی از دستت میکشن!؟
بعد از این اتفاق دیگه بو بد نمیداد.
Mo retweeted
CNN and Narges Mohammadi look, at first glance, like a respectable pairing: a famous network, a Nobel laureate, a grim prison story. Convenient. Almost hygienic. In practice they are doing the Islamic Republic a favor it could not buy.
They are helping whitewash the murder of tens of thousands of Iranians last January.
Talk long enough about the mistreatment of a handful of political prisoners, Miss Mohammadi included, and the world is invited to a smaller crime. A nasty regime, yes. A few sadistic wardens. Maybe a dozen intelligence officers who overdid it. Change the staff, issue a statement, and the file can be closed. That is the point of the exercise. A couple of mistreated prisoners can be “fixed.” A massacre cannot.
What actually happened is not a staffing problem. Facing tens of millions of citizens who came out peacefully in more than a hundred cities and asked for the regime’s removal, the Islamic Republic chose to kill tens of thousands, jail thousands more, and start hanging people by the hundreds. A system that answers a nationwide demand for its own end with industrial slaughter is not waiting for a better prison warden. It is not reformable.
The trick is old and effective. Let a few “safe” opposition figures speak, preferably about what was done to them. The camera stays in the cell. The mass graves stay off-screen. The global public is fed a usable story: cruelty, but containable cruelty. Meanwhile the useless narrative flourishes: if only the right officials were moved, if only the right prisoners were released, the Islamic Republic might still be a partner.
The same method is not reserved for foreign audiences, and it is not limited to human rights. As an Iranian economist, I have watched, for decades, other Iranian economists fight ferocious battles over exchange rates, subsidies, and five-year plans while tiptoeing around the only fact that matters. The Islamic Republic is not a badly managed developing state. It is uninterested in a prosperous country. Outstanding human talent and natural resources have been sitting in front of it for nearly half a century. The debates produced confusion, not growth, and they wrecked the public’s trust in economists. When you argue about the plumbing while refusing to name the arsonist, you eventually look like part of the fire.
Do not play along. Name the January massacre first, every time: the cities, the scale, the executions that followed. Refuse the swap that turns a national massacre into a prisoner-welfare story. Treat “reform” talk as the regime’s preferred anesthetic, not a policy option. Economists should put the political constraint in the first sentence, not the footnote: this system does not maximize Iranian welfare; it maximizes its own survival and uses up Iran’s resources for its ideological goals. Keep the demand where the streets put it: removal, not a kinder cell block. The distraction works only if we keep starring in it.
من یه مدت سبیل گذاشتم، دیدم همکارهای هندی توی شرکت خیلی بهم احترام میذارن. بعد یکیشون اعتراف کرد که شبیه پلیسهای هندی شدم واسه همین هندیها توی شرکت ازم میترسن.
کار کردن باهاشون خیلی لذت بخش بود. منتهی منزل زیاد خوشش نمیومد و مجبور شدم از پلیس هند استعفا بدم.
This quoted post is unavailable.
این ریپو یک هوش مصنوعی هست که میتونه نقش یک مشاور ارشد که از هاروارد مدرک مدیریت کسب و کار داره را بازی کنه.
ظاهراْ وارد مرحله بعدی بازی شدیم.
اونایی که میخواستن مهندس نرم افزار رو حذف کنن حالا موقعیت شغلی خودشون داره به خطر میوفته😀
github.com/SenteLabsAI/OpenE…
3
196
Mo retweeted
Replying to @S_Eslamibidgoli
هیچی؛ شهرِ یاران بود و خاکِ مهربانان این دیار، اما خود شجر هم آخرش فهمیده بود که مهربانی کِی سر آمد؟ شهریاران را چه شد؟ نیمقرن پیش وقتی تقاضا کرد تفنگش رو بهش بدند تا راه «اندیشه»های «پاک»پویان بجوید، شهریار ایران هم رفت.
حالا شجر رفته؛ تق «اندیشه»های ناپاک پویانها هم در رفته. و شهریار ایران برخواهدگشت.
سال ۸۷ هم که بذرپاش مدیرعامل بود سایپا، یه بخشنامه به شرکتهای زیرمجموعه درباره حمایت از زنان در سایپا فرستاده بود که اولش همه بهبه و چهچه زدن ولی نهایتاً هم به ضرر خانمهای شاغل در سایپا میشد و هم خانمهایی که میخواستن استخدام بشن. چون شرکتها دنبال دردسر نبودن.
This quoted post is unavailable.
3
298
توی «وصایای امام» یه جا به «لاتاری» اشاره میکنه. اون آخوندی که توی دانشگاه به ما درس میداد، معنی این کلمه رو نمیدونست. گفت: این کلمه «تالار» بود اشتباه چاپی شده.
یکی از بچهها بهش گفت: حاج آقا دستخط امام هم اشتباه دسخطی هست!
پینوشت: کتاب وصایا شامل دستخط خود خمینی هم بود.





















