از صحبت کردن راجب موضوعات جدی متنفرم. به نظر من انسان باید چرت‌وپرت بگه. کل روز، یه بند چرت‌وپرت بگه. باید صبح بیدار شه، زنشو ببوسه و چرت‌وپرت بگه تا شب.
دلتونو به این اخبار سامانه بارشی جدید و این چرت و پرتا خوش نکنید. هواشناسی تلوزیون از وسطای شهریوره هرهفته میگه هفته بعد قرار جر بخورید از برف و بارون. ریدم تو اون هواشناسی کردنتون.
سختیش اینجاست که باید بپذیری در واقع اصلا مهم نیست کی بهت زخم زده. اصلا مهم نیست کجا چاقو رو توی تنت فرو کرده. مهم نیست که تو انتظارش رو نداشتی. تو باید ازش مراقبت کنی. باید "خودت" به تنهایی خوبش کنی. چون اون زخم توئه و حالا دیگه جزئی از توئه.
یکی از نشونه‌های بزرگ شدن اینه که میفهمی اینکه وقتی بچه بودی و بیشتر از سنت میفهمیدی خفن نبوده، درسته که بقیه بخاطرش بهت افتخار میکردن ولی چیز خوب و سالمی نبوده و برای همینه الان در بزرگسالی داری به نابودی میری.
عشق واقعی فقط دوست داشتنِ قسمت‌های قشنگِ یه آدم نیست. باید ظرفیت دیدنِ بخش‌های سخت‌تر و پیچیده‌ترش رو هم داشته باشی. وگرنه تا وقتی همه‌چیز خوبه، می‌مونی؛ اما به محض اینکه حالِ طرف بد بشه، اخلاقش به‌هم بریزه، زندگی سخت بشه یا تغییر کنه، نمی‌دونی با اون رابطه چه‌کار کنی.
هیچ بنی‌بشری روی این کره خاکی نیست که دلش، شب ها یا توی خلوتش نشکسته باشه. اونایی هم که ژست بیخیالی می‌گیرن، فقط فیلتر روی احساساتشون گذاشتن یا سیستم دفاعی سرکوب‌شون خیلی فعاله. شکستن یک تجربه مشترک انسانیه. پس اگه یوقت‌هایی حس کردی فرو ریختی،تو فقط داری انسان بودنو تجربه می‌کنی.
