Pinned Tweet
🎙4. POD-CAST YAYINDA❗️
youtu.be/T93JSVraHLQ
Değerli Müslümanlar!
Şirkin mâhiyetine dair “Mâturîdî Kelâm Ehline Göre Şirkin Mâhiyeti Ve Müşriklerin Şirke Düşme Sebebi” başlıklı serimizin 2. bölümünü Allâh’ın izniyle yayınladık.
Bu bölümde, Mâturîdî/Hanefî alimlerinden; Ebû Şekûr es-Sâlimî, Ebû Mu’în en-Nesefî ve Ebû Hafs en-Nesefî’nin sözlerini inceledik.
Ayrıca akîde ilminin önemi ve âlimlerin akîde ilmindeki yeri ile alakalı önemli ve tehlikeli bazı meselere değindik. Şirkin mâhiyeti ile alakalı meselelerde söylenen yalanlara işaret ettik.
Allâh'tan bu amelimizi kabul etmesini, sizlere ve bizlere hayırlı ve faydalı kılmasını niyaz ediyoruz.
İsâbet ettiklerimiz için Allâh’a hamd ediyor, hata ettiklerimiz için yine Allâh’tan mağfiret diliyoruz.
Merhumun durumundan, burada (Sakarya'da) yattığından; bir kaç gün önce @RcalZeyd28403 hocanın vesilesi ile haberdar oldum.
Ziyaretine gitmeye, duasını almaya niyetlendim ama hak vâki oldu...
Hocanın evimin çok yakınındaki hastanede yattığını da vefatından sonra öğrenince daha çok üzüldüm.
Daha erken tanısaydım, bu kadar hayırla anıldığını bilseydim sıksık ziyaretine giderdim.
Nasip değilmiş. Belki de hak etmedik...
Kendisi hakkında hayırlı pek çok şahitlik duydum. Ömrünü ilimle, ilim öğretmekle, hayırlı bir ömür geçirmiş.
Allâh ondan kabûl etsin.
Kendisi ile yaşıt olmam sebebiyle hayatına ve vefatına ibretle bakıyorum.
Acaba diyorum hayatta olan, yaşayan kim ben miyim o mu?
Ömrümüzü neyle geçirdik? Neyin mücadelesini verdik?
Yıllardır güncel mesele tartışmalarıyla tekfirleşmelerle, benlik davalarıyla, şucu bucu diye kutuplaşmalarla, o bunu dedi şu bunu söyledi dedikodularıyla, nefsanî ihtiraslarla vs. vs... ifrar ve tefrit arasında gidip gelerek ömrümüzü de bir birimizi de yedik bitirdik.
Ne doğru düzgün öğrenebildik ne de öğretebildik. Öyle olduğumuzu sadece zannettik...
O yüzden ibret alın müslümanlar!
Kim hayatta, kim mematta!?
Asıl hayatı yaşayan, yaşatan ve bu hal üzere (inşallah) kavuşan birine görmek istiyorsanız Abdulhamid Hoca kardeşimize bakınız!
Bir de kendimize bakalım, mukayese yapalım...
Adam en hayırlı olanı anıyor, en hayırlı olanda onu kullar arasında hayırla andırıyor.
Herkes ona buna kulp takmayı, kendini aklamayı bıraksın da nasıl anıldığına/anılacağına bir baksın!
Allâh ona rahmetiyle ve mağfiretiyle muamele etsin. Kalan ömrümüzü de geçen ömrümüzden hayırlı ve bereketli eylesin...
Abdülhamid Hoca daha on yaşındayken ilim tahsil etmek için Ürdün’e gitmişti. Oradaki talebeliğinin ardından Konya’daki bir medresede tahsilini ikmal edip mezun olmuştu. Ardından kendi medresesini açmış, okumaya ve okutmaya devam etmişti.
Biz medresesine geldiğimizde Süyûtî’yi onun yanında okumuştuk. Sırf biz en iyi şekilde eğitim alabilelim diye medreseye Arap âlimler getirmiş, hep destekçimiz olmuştu. Üzerimde emeği çoktur.
Aklımızda hep güzel ahlakı, ilme düşkünlüğü ve davasına olan muhabbetiyle kalacak. Rabbim onu Firdevs’inde ağırlasın, ona rahmet etsin, onu şehitlerinden saysın. Biz ona şahidiz…
İnnâ lillâhi ve innâ ileyhi râci'un
el-Ğafûr ve er-Rahîm olan Allâh ona rahmetiyle ve mağfiretiyle muamele etsin. Hastalığı boyunca çektiği sıkıntılarla derecesini yükseltsin. Ailesine, sevdiklerine sabırlar versin ve onları tekrar cennette bir araya getirsin.
Allâme Şeyh Süleyman bin Abdullah Âlu'ş-Şeyh "Teysîru’l-Azîzi’l-Hamîd" (s. 181) adlı eserinde şöyle demiştir:
"Bu durum açıkça ortaya çıktığına göre bil ki; âlimler, duanın iki çeşidinden (ibâdet ve istek duasından) herhangi bir şeyi Allah’tan başkasına yönelten kimsenin müşrik olduğu hususunda icmâ etmişlerdir.
Bu kimse 'Lâ ilâhe illallah Muhammedun Rasûlullâh' dese, namaz kılsa ve oruç tutsa dahi durum böyledir. Zira şehadeteyni telaffuz etmekle birlikte İslam’ın şartı, yalnızca Allah’a ibadet edilmesidir.
Kim şehadeteyni getirir fakat Allah’tan başkasına ibadet ederse, onu lafzen telaffuz etmiş olsa bile hakikatte şehadeteyn getirmiş olmaz. Tıpkı 'Lâ ilâhe illallah' dedikleri halde müşrik olan Yahudiler gibidir.
Manasıyla amel etmeksizin ve ona itikat etmeksizin şehadeteyni (sadece) telaffuz etmek, icmâen İslam’da yeterli değildir."
9
385
Mucâhid İdrîsî retweeted
Değerli abilerim, kardeşlerim. Abdülhamid hocamızın durumu ağır.
Özellikle ailesi müslümanların çokça dua etmelerini taleb ediyor. Hocamıza dualarımızı eksik etmeyelim.
Eş şafi olan Allah ona hastalıktan hiç bir eser bırakmayacak şekilde şifa versin. Amin
Mucâhid İdrîsî retweeted
1. Vehhabi kılık kıyafeti diye tam olarak Rasulullah sav ve ashabının kılık kıyafetini tarif ediyorsun.
2. Müslüman müslümana davet etmez diyorsun. Yıllar yılıdır. Bu kokuşmuş sisteme davet ettinmi. Yoksa ehveni şerreyn adı altında insanları tağuti sisteme oy vermeye mi davet ettin ?
Müslüman müslümana davet etmez diyorsun yıllardır selefileri davet ettin yoksa onları müslüman görmüyor muydun.
3. Sen ehli hadis imamlarını itikad bilmeyen, kelamdan anlamayan diyen bir cehmi sin. Senin bütün itikad esasların kevseriye bağlı. Sırf inancına aykırı geldiği için imam Abdullah bin Ahmede bidatçı sapkın biri. İmamların imamı olan Muhammed bin İshak ibni huzeymeye akaid alanında ehil değildi diyen birisin.
Tabi senin gibi köşe yazarı birini de allameyi cihan bilen bir topluluk olduğu için borazanı eline aldın.
Dervişe sormuşlar deve türkü söylermi diye, dinleyen eşşek bulursa gazel bile okur demiş.
Evet beyler taze bilgi geldi toplanın!
Ebubekir Sifil bey gibi giyinmeyen, kendi gibi düşünmeyen, paçasını ve sakalını kendisi gibi uzatmayan herkes "Vehhabî" olabilirmiş.
O yüzden giyiminize, düşüncenize, sakalınızın ve paçanızın ölçüsüne dikkat edin.
Bi de takke takın...
Allâh Cehm b. Safvan'a ve akidesini yayanlara lanet etsin!
Amr b. Luhay İbrahim Aleyhisselam'ın dinine putperestliği soktu, Cehm b. Safvân'da bunu meşrulaştırmanın yolunu (!) buldu!
"Kalbinizde Allâh'ı râb/ilah olarak bildiğiniz sürece puta secde de etsen, kurban da kessen, Kur'an'ı pisliğe de atsan dinden çıkmazsınız!" teorisini uydurdu, bir çokları da ona uydu.
Allâh'ın isim ve sıfatlarını ta'til ettiği gibi ibâdeti de, şirki/küfrü de ta'til etti, Tevhîd'i kadük hâle getirdi.
İbn Teymiyye'nin reddiye yaptığı el-Bekrî 'den tutun da Necdî ulemanın ve sâir ulemanın kendisine reddiyeler yaptığı Davud b. Cercîs el-İrâkî'ye ve ülkemizdeki Cübbeli Ahmet'e kadar bir çok Kubûrî onun izinden gitti.
Bir de "selefî maskeli" Hâtim el-Avnî'ler, Hâlid el-Bahmeyd gibileri de içimizden türedi.
Sosyal medyada ki çeri çöpü saymıyorum bile...
Hepsi Cehm b. Safvan'ın borazanıdır,
Sesleri farklı da olsa muradları aynıdır.
Bu çağları aşan, insanları hak yoldan saptıran, Tevhîd'in içini boşaltan bir fitnedir.
Bu fitneye karşı duranlara, reddiye sunanlara, çalışma yapanlara selam olsun...
Son dönem Hanefî ulemâsından Mahmûd Şükrî el-Âlûsî’nin, bugün Hâtim el-Avnî gibi "Selefî Maskeli Kubûrî"lerin peşinden gittiği Davûd b. Cercîs el-İrâkî’ye yaptığı reddiyesinde şu dediklerine bakar mısınız?👇
[el-Irâkî, Rubûbiyyet Tevhidi ile Ulûhiyyet Tevhidini Ayırmıyor]
(Davud b. Cercîs) el-İrâkî dedi ki:
İkinci Şüphe: Onların (vehhabîlerin) şöyle demeleridir: Rasûlullâh ﷺ’in kendilerine gönderildiği müşrikler, rubûbiyyet tevhidini ikrar etmekteydiler; onlar sadece ibadette şirk koşuyorlardı. Bu da nebilere ve sâlihleri seslenmeleriydi!
(Mahmûd Şükrî el-Âlûsî diyor ki:) Sonra, bu şüpheye katıksız bir saçmalık olduğu yönünde cevap vermiştir ve verdiği cevabın özeti; Rasûlullâh ﷺ’in kendilerine gönderildiği müşriklerin rubûbiyyet tevhidini ikrâr ettikleri inkâr etmektir.
Birincisi: (Kendisine) muhalif olanlardan hiçbiri, bunu söyleyen kişinin zikrettiği yönü ile delil getirmemiştir. Delilin doğruluğunu farz ve kabul etsek bile, getirdiği yönlerin hiçbiri (iddiasını) kurtarmaz; zira o, rubûbiyyet tevhidi ile ulûhiyyet tevhidini birbirinden ayırmamış, körü körüne iş yapmıştır...
Eğer bunu açarsak, bunun fesadı ve bâtıl olduğu çocuk yaştaki öğrenciler için dahi açıkça anlaşılır.
Deriz ki; Tevfik Allah'tandır ve tahkik dizginleri O'nun elindedir:
Rubûbiyyet tevhidi; bütün kâfirlerin ikrâr ettiği şeydir. Bu hususta onlardan hiçbiri –Seneviyye (Dualistler) ile Mecûsîlerin bir kısmı hariç– muhalefet etmemiştir.
Küfür ve şirk fırkalarından geri kalanına gelince; onlar şu hususta ittifak etmişlerdir: Âlemin yaratıcısı, rızık vericisi, işlerinin tedarikçisi, menfaat vericisi, zarar vericisi ve sığınanı bir tanedir. Ondan başka rab, ondan başka yaratıcı, ondan başka rızık verici, ondan başka idare ede), ondan başka menfaat veren veya zarar veren, ondan başka sığınılacak yoktur.
[Bu sözleri sadece Âlûsî söylememiştir. Daha fazlası için bakınız:
nitter.cf/mucahedem/status/20785…]
Nitekim Subhanehu ve Teâlâ şöyle buyurmuştur:
“Andolsun ki onlara: ‘Gökleri ve yeri kim yarattı?’ diye sorsan, mutlaka ‘Allah'tır’ diyecekler.” (Lokman: 25)
“De ki: ‘Eğer biliyorsanız, yer ve onda bulunanlar kime aittir?’ Onlar ‘Allah'ındır’ diyecekler. De ki: ‘Hiç düşünmüyor musunuz?’” (Mü'minûn: 84-85)
“De ki: ‘Size gökten ve yerden rızık veren kimdir? Kulak ve gözlerin maliki kimdir? Ölüden diriyi çıkaran, diriden de ölü çıkaran kimdir? İşleri idare eden kimdir?’ Onlar ‘Allah'tır’ diyecekler. De ki: ‘O halde (O'na karşı gelmekten) sakınmıyor musunuz?’” (Yunus: 31)
(...)
Ulûhiyyet Tevhîd’ine gelince: O da ibâdetin, Vâhid ve Samed olan Allâh’a tek kılınmasıdır. Çünkü "el-İlâh"; kendisiyle ibâdet kastedilen, mükelleflerin üzerine vacip olan hususlarla muamele olunan kimsedir. Bu da Hak İlâh’ı, yerin ve göklerin İlâhına has ibadetlerden olan muâmelelerin bütün yönlerinde O’nunla tek kılmaktır.
Nitekim Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur:
“Ben cinleri ve insanları ancak bana ibadet/kul kullansınlar diye yarattım” (Zâriyât: 56)
“Andolsun ki biz her ümmete, "Allah'a ibadet edin ve tağuttan kaçının" diye (tebliğ etmesi için) bir resul göndermişizdir” (Nahl: 36)
“Rabbin, sadece kendisine ibadet etmenizi emretti.” (İsrâ: 23)
Kur'an, buna benzer ayetlerle dolup taşmaktadır [bilakis indirilenlerin hepsi bunun içindir].
Şüphe yok ki, kim Allâh Subhânehu ve Teâlâ’dan başkasına ibadet ederse, o kimse başkasını hak olan ilâhîliğinde Allah'a şerik/ortak kılmıştır. Kişi bunu ister ilâh olarak isimlendirsin ister isimlendirmesin fark etmez…
[Fethu’l-Mennân Tetimmetu Minhâci’t-Te’sîs, Reddu Sulhi’l-İhvân]
Son dönem Hanefî ulemâsından Mahmûd Şükrî el-Âlûsî’nin, bugün Hâtim el-Avnî gibi "Selefî Maskeli Kubûrî"lerin peşinden gittiği Davûd b. Cercîs el-İrâkî’ye yaptığı reddiyesinde şu dediklerine bakar mısınız?👇
[el-Irâkî, Rubûbiyyet Tevhidi ile Ulûhiyyet Tevhidini Ayırmıyor]
(Davud b. Cercîs) el-İrâkî dedi ki:
İkinci Şüphe: Onların (vehhabîlerin) şöyle demeleridir: Rasûlullâh ﷺ’in kendilerine gönderildiği müşrikler, rubûbiyyet tevhidini ikrar etmekteydiler; onlar sadece ibadette şirk koşuyorlardı. Bu da nebilere ve sâlihleri seslenmeleriydi!
(Mahmûd Şükrî el-Âlûsî diyor ki:) Sonra, bu şüpheye katıksız bir saçmalık olduğu yönünde cevap vermiştir ve verdiği cevabın özeti; Rasûlullâh ﷺ’in kendilerine gönderildiği müşriklerin rubûbiyyet tevhidini ikrâr ettikleri inkâr etmektir.
Birincisi: (Kendisine) muhalif olanlardan hiçbiri, bunu söyleyen kişinin zikrettiği yönü ile delil getirmemiştir. Delilin doğruluğunu farz ve kabul etsek bile, getirdiği yönlerin hiçbiri (iddiasını) kurtarmaz; zira o, rubûbiyyet tevhidi ile ulûhiyyet tevhidini birbirinden ayırmamış, körü körüne iş yapmıştır...
Eğer bunu açarsak, bunun fesadı ve bâtıl olduğu çocuk yaştaki öğrenciler için dahi açıkça anlaşılır.
Deriz ki; Tevfik Allah'tandır ve tahkik dizginleri O'nun elindedir:
Rubûbiyyet tevhidi; bütün kâfirlerin ikrâr ettiği şeydir. Bu hususta onlardan hiçbiri –Seneviyye (Dualistler) ile Mecûsîlerin bir kısmı hariç– muhalefet etmemiştir.
Küfür ve şirk fırkalarından geri kalanına gelince; onlar şu hususta ittifak etmişlerdir: Âlemin yaratıcısı, rızık vericisi, işlerinin tedarikçisi, menfaat vericisi, zarar vericisi ve sığınanı bir tanedir. Ondan başka rab, ondan başka yaratıcı, ondan başka rızık verici, ondan başka idare ede), ondan başka menfaat veren veya zarar veren, ondan başka sığınılacak yoktur.
[Bu sözleri sadece Âlûsî söylememiştir. Daha fazlası için bakınız:
nitter.cf/mucahedem/status/20785…]
Nitekim Subhanehu ve Teâlâ şöyle buyurmuştur:
“Andolsun ki onlara: ‘Gökleri ve yeri kim yarattı?’ diye sorsan, mutlaka ‘Allah'tır’ diyecekler.” (Lokman: 25)
“De ki: ‘Eğer biliyorsanız, yer ve onda bulunanlar kime aittir?’ Onlar ‘Allah'ındır’ diyecekler. De ki: ‘Hiç düşünmüyor musunuz?’” (Mü'minûn: 84-85)
“De ki: ‘Size gökten ve yerden rızık veren kimdir? Kulak ve gözlerin maliki kimdir? Ölüden diriyi çıkaran, diriden de ölü çıkaran kimdir? İşleri idare eden kimdir?’ Onlar ‘Allah'tır’ diyecekler. De ki: ‘O halde (O'na karşı gelmekten) sakınmıyor musunuz?’” (Yunus: 31)
(...)
Ulûhiyyet Tevhîd’ine gelince: O da ibâdetin, Vâhid ve Samed olan Allâh’a tek kılınmasıdır. Çünkü "el-İlâh"; kendisiyle ibâdet kastedilen, mükelleflerin üzerine vacip olan hususlarla muamele olunan kimsedir. Bu da Hak İlâh’ı, yerin ve göklerin İlâhına has ibadetlerden olan muâmelelerin bütün yönlerinde O’nunla tek kılmaktır.
Nitekim Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur:
“Ben cinleri ve insanları ancak bana ibadet/kul kullansınlar diye yarattım” (Zâriyât: 56)
“Andolsun ki biz her ümmete, "Allah'a ibadet edin ve tağuttan kaçının" diye (tebliğ etmesi için) bir resul göndermişizdir” (Nahl: 36)
“Rabbin, sadece kendisine ibadet etmenizi emretti.” (İsrâ: 23)
Kur'an, buna benzer ayetlerle dolup taşmaktadır [bilakis indirilenlerin hepsi bunun içindir].
Şüphe yok ki, kim Allâh Subhânehu ve Teâlâ’dan başkasına ibadet ederse, o kimse başkasını hak olan ilâhîliğinde Allah'a şerik/ortak kılmıştır. Kişi bunu ister ilâh olarak isimlendirsin ister isimlendirmesin fark etmez…
[Fethu’l-Mennân Tetimmetu Minhâci’t-Te’sîs, Reddu Sulhi’l-İhvân]
Şeyhu’l-İslâm İbn Teymiyye’nin ashabından sayılan İbn Ubeydân el-Hanbelî [Ö. 734] (rahimehumallâh) şirk hakkında sorulan soruya verdiği cevapta der ki:
“(...) Bu durum anlaşıldıysa şirk iki türlüdür: Sahibini küfre sokan şirk ve neredeyse hiç kimsenin kendisinden kurtulamadığı gizli şirk.
Şirkin ilk çeşidine gelince, bu da ulûhiyyette şirk ve rubûbiyyette şirktir.
Ulûhiyyette şirke gelince; bu kişinin Allah’a, ibâdetinde, sevgisinde, korkusunda, ümidinde veya O’na yönelişinde (inabesinde) bir denk edinmesidir.
İşte bu, Allah’ın ancak kendisinden tevbe edilmesi hâlinde bağışlayacağı şirktir.
Rasûlullâh ﷺ’ın Arap müşrikleriyle savaştığı şirk de budur. Çünkü onlar ilahlıkta (ulûhiyyette) Allah’a şirk koşmuşlardı.
Nitekim Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur:
“İnsanlardan kimi de Allah’tan başkasını O’na denkler edinir ve onları Allah’ı sever gibi sever. İmân edenlerin Allah’a olan sevgisi ise çok daha kuvvetlidir.” (Bakara: 165)
(…)
Rubûbiyyete gelince, onlar (Rasûlullâh ﷺ’ın kendileri ile savaştığı Arap müşrikler) bunu zaten KABUL EDİYORLARDI. Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur:
"Andolsun, onlara gökleri ve yeri kimin yarattığını sorsan mutlaka “Allah” derler." (Lokmân: 25)
Onlardan HİÇBİRİ, putların yağmuru yağdırdığına, âlemi rızıklandırdığına ve alemin işlerini yönettiğine ASLA i’tikâd etmezdi.
Onların şirki, daha önce belirttiğimiz gibi, Allah’tan başka varlıkları O’na denk edinmeleri ve onları Allah’ı sever gibi sevmeleriydi. Bu anlam, Allah’tan başka bir şeyi Allah’ı sever gibi seven kimsenin şirke düşmüş olduğunu gösterir.
Bunun benzeri, Allah Teâlâ’nın şu sözüdür: “Biz, apaçık bir sapıklık içindeymişiz! Çünkü sizi âlemlerin Rabbiyle bir tutuyorduk.” (Şuarâ, 97-98)
Aynı şekilde kim Allah’tan korktuğu gibi bir başkasından korkarsa veya Allah’tan ümit ettiği gibi bir başkasından ümit ederse ve buna benzer durumlar da böyledir..."
ÖNEMLİ BİR TENBİH:
Bu sözler neredeyse Şeyh Muhammed b. Abdulvehhâb'ın risâlelerinde geçen sözleriyle hemen hemen aynıdır.
Şeyh zaten; bu konularda ne İbn Teymiyye'den, ne İbn Kayyım'dan ne de kendisinden naklettiğimiz İbn Ubeydân'dan farklı bir şey söylememiştir.
Allâh'a hamd olsun...
"Zat ile Tevessül" ile alakalı Kâsânî'den önce bunları Ebû Hanîfe'de söylediği Molla Ali el-Kârî ve başkaları tarafından aktarılıyor.
Meselâ Ebi'l-İzz el-Hanefî diyor ki:
«Ebû Hanîfe ve iki arkadaşı (Ebû Yûsûf ve Muhammed) radıyallahu anhum demiştir ki:
"Dua edenin 'Filânın hakkı için, nebîlerinin ve rasûllerinin hakkı için, Beyt-i Haram’ın ve Meş’ar-i Haram’ın hakkı için senden istiyorum' benzeri ifadeler kullanması kerih görülür."
Hatta Ebû Hanîfe ve Muhammed radıyallahu anhuma kişinin: 'Allah’ım! Arşının izzet makamları hakkı için senden istiyorum' demesini bile mekruh görmüşlerdir. Ancak Ebû Yusuf rahimehullah kendisine bu hususta ulaşan eser (rivayet) sebebiyle bunu mekruh görmemiştir.
Bazen de (kişi) şöyle der: 'Filânın senin katındaki hürmeti için' veya şöyle der: 'Nebilerin, rasûllerin ve velilerin hakkı için sana tevessül ediyoruz.'
Kişinin bununla kastettiği şudur: 'Filân kişinin senin katında bir itibar, şeref ve menzilesi vardır, o halde bizim duamıza icabet et.' Bu da yasaklanmıştır.
Çünkü eğer bu, Sahâbe’nin Nebî ﷺ’in hayatındayken yapmakta oldukları tevessül olsaydı, vefatından sonra da bunu yaparlardı.
Lakin onlar sadece onun hayatındayken duasıyla tevessül ediyorlardı. Onun duasıyla kendilerine dua etmesini talep ediyorlardı ve yağmur duası (istiskâ) ve benzeri hususlarda olduğu gibi, onun duasına güvenerek ona yöneliyorlardı. Nebî ﷺ vefat ettiğinde, Ömer radıyallahu anh –yağmur duasına çıktıkları vakit– şöyle demişti:
"Allah’ım! Biz ne zaman kuraklığa uğrasak, sana Nebî’miz vesilesiyle tevessül ediyorduk da Nebi'miz vesilesiyle bize yağmur verirdin. Şimdi ise Nebi'mizin amcası vesilesiyle sana tevessül ediyoruz."
Bunun manası; onun (Abbas'ın), Rabbi'ne yaptığı duası, aracılığı ve talebidir. Yoksa kasıt, onunla (amcasıyla) sana yemin etmemiz veya Senin katındaki "hürmet" hakkı için senden istememiz değildir.
Çünkü şayet kastedilen bu olsaydı, Nebî ﷺ'in değeri Abbas'ın değerinden daha büyüktü.»
Yani eğer Nebî ﷺ'in "hakkı, itibarı, yüzü suyu hürmeti" ile tevessül etmek meşrû olsaydı, Nebî ﷺ'in amcası Abbas radıyallahı anh'ı bırakır, böyle dua ederlerdi...
Meşhûr Hanefî âlimi El-Kâsânî'nin "Bedâi'us-Sanâi" de neler demiş böyle!?
«Kişinin duasından 'Nebîlerin ve rasûllerinin hakkı için senden diliyorum, falanın hakkı için' demesi mekruh görülür.
Zira Allah Subhanehu ve Teâlâ'nın üzerinde hiç kimsenin bir hakkı yoktur, şanı bundan yücedir.»
Yani zat ile tevessülü (falanın yüzü suyu hürmetine, hakkı ve fazlı için dua etmeyi) mekrûh görüyor.
Bakın bunu İbn Teymiyye, Muhammed b. Abdulvehhab demiyor ha Kâsânî diyor.
Anladınız değil mi?
"Zat ile Tevessül" tekfîrin dâhil olduğu bir mesele değildir!
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem'in hakkı veya başkalarının hakkı ile tevessülde bulunmaya cevaz veren âlimler vardır.
Ne İbn Teymiyye ne de Muhammed b. Abdulvehhâb bunu büyük şirk görmemiş, bunu işleyeni tekfîr etmemiştir.
Aksi yöndeki iddialar tarikat ehli vatandaşların ya saptırmasından ya meseleleri karıştırmasından da yanlış anlamasından kaynaklıdır.
Ayrıca kendini selefîliğe nisbet eden bazı arkadaşlar da bu ameli büyük şirk zannetmişlerdir. Bu da onların yanılgısıdır.
Yeri gelmişken, bazıları da twiti sabote etmeye gelmişken hatırlatayım dedim...
Meşhûr Hanefî âlimi El-Kâsânî'nin "Bedâi'us-Sanâi" de neler demiş böyle!?
«Kişinin duasından 'Nebîlerin ve rasûllerinin hakkı için senden diliyorum, falanın hakkı için' demesi mekruh görülür.
Zira Allah Subhanehu ve Teâlâ'nın üzerinde hiç kimsenin bir hakkı yoktur, şanı bundan yücedir.»
Yani zat ile tevessülü (falanın yüzü suyu hürmetine, hakkı ve fazlı için dua etmeyi) mekrûh görüyor.
Bakın bunu İbn Teymiyye, Muhammed b. Abdulvehhab demiyor ha Kâsânî diyor.
Anladınız değil mi?
4
11
1,069
Meşhûr Hanefî âlimi El-Kâsânî'nin "Bedâi'us-Sanâi" de neler demiş böyle!?
«Kişinin duasından 'Nebîlerin ve rasûllerinin hakkı için senden diliyorum, falanın hakkı için' demesi mekruh görülür.
Zira Allah Subhanehu ve Teâlâ'nın üzerinde hiç kimsenin bir hakkı yoktur, şanı bundan yücedir.»
Yani zat ile tevessülü (falanın yüzü suyu hürmetine, hakkı ve fazlı için dua etmeyi) mekrûh görüyor.
Bakın bunu İbn Teymiyye, Muhammed b. Abdulvehhab demiyor ha Kâsânî diyor.
Anladınız değil mi?
"Hayırlı cumalar" sözünü artırmak, herkese bu mesajı atmak, afili durumlar paylaşmak yerine salavatı arttırmak, herkese bunun faziletini hatırlatmak daha iyidir.
Rasûlullâh'a da onun sünnetleri diriltenlere de çokça salâtu selâm olsun...
EY MÜSLÜMAN!
ALLÂH SANA SALAT VE SELAM ETMESİN Mİ!?
Nebî ﷺ şöyle buyurdu:
"Bana melek geldi ve şöyle dedi: 'Ey Muhammed! Şüphesiz Rabbin şöyle diyor:
- Ümmetinden sana salât eden hiç kimse yoktur ki ben ona salât etmeyeyim ve ümmetinden sana selam veren hiç kimse yoktur ki ben ona selam etmeyeyim, bu seni razı etmez mi?'"
Ömer radıyallahu anh dedi ki: Nebi ﷺ ihtiyacını gidermek için dışarı çıktı. Ben de peşinden bir su kabı ile gittim. Vardığımda ihtiyacını bitirmişti ve onu bir ağaçlıkta/bahçede secde ederken buldum.
Ondan biraz uzaklaştım. Başını kaldırdığında şöyle buyurdu:
"Benden uzaklaştığın zaman iyi yaptın ey Ömer!
Şüphesiz Cibril aleyhisselam bana geldi ve şöyle dedi:"
- 'Şüphesiz kim sana bir defa salât ederse; Allah ona on defa salât eder ve onu on derece yükseltir.'
Nebî ﷺ şöyle buyurdur: "Kim bana bir salât ederse, Allah ve melekleri ona on defa salât eder. Artık kul çoğaltsın veya azaltsın."
[İbn Ebî Âsım | Kitâbu's-Salâtu Ale'n Nebî]
175
Mucâhid İdrîsî retweeted
Şeyhu’l-İslâm İbn Teymiyye’nin ashabından sayılan İbn Ubeydân el-Hanbelî [Ö. 734] (rahimehumallâh) şirk hakkında sorulan soruya verdiği cevapta der ki:
“(...) Bu durum anlaşıldıysa şirk iki türlüdür: Sahibini küfre sokan şirk ve neredeyse hiç kimsenin kendisinden kurtulamadığı gizli şirk.
Şirkin ilk çeşidine gelince, bu da ulûhiyyette şirk ve rubûbiyyette şirktir.
Ulûhiyyette şirke gelince; bu kişinin Allah’a, ibâdetinde, sevgisinde, korkusunda, ümidinde veya O’na yönelişinde (inabesinde) bir denk edinmesidir.
İşte bu, Allah’ın ancak kendisinden tevbe edilmesi hâlinde bağışlayacağı şirktir.
Rasûlullâh ﷺ’ın Arap müşrikleriyle savaştığı şirk de budur. Çünkü onlar ilahlıkta (ulûhiyyette) Allah’a şirk koşmuşlardı.
Nitekim Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur:
“İnsanlardan kimi de Allah’tan başkasını O’na denkler edinir ve onları Allah’ı sever gibi sever. İmân edenlerin Allah’a olan sevgisi ise çok daha kuvvetlidir.” (Bakara: 165)
(…)
Rubûbiyyete gelince, onlar (Rasûlullâh ﷺ’ın kendileri ile savaştığı Arap müşrikler) bunu zaten KABUL EDİYORLARDI. Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur:
"Andolsun, onlara gökleri ve yeri kimin yarattığını sorsan mutlaka “Allah” derler." (Lokmân: 25)
Onlardan HİÇBİRİ, putların yağmuru yağdırdığına, âlemi rızıklandırdığına ve alemin işlerini yönettiğine ASLA i’tikâd etmezdi.
Onların şirki, daha önce belirttiğimiz gibi, Allah’tan başka varlıkları O’na denk edinmeleri ve onları Allah’ı sever gibi sevmeleriydi. Bu anlam, Allah’tan başka bir şeyi Allah’ı sever gibi seven kimsenin şirke düşmüş olduğunu gösterir.
Bunun benzeri, Allah Teâlâ’nın şu sözüdür: “Biz, apaçık bir sapıklık içindeymişiz! Çünkü sizi âlemlerin Rabbiyle bir tutuyorduk.” (Şuarâ, 97-98)
Aynı şekilde kim Allah’tan korktuğu gibi bir başkasından korkarsa veya Allah’tan ümit ettiği gibi bir başkasından ümit ederse ve buna benzer durumlar da böyledir..."
ÖNEMLİ BİR TENBİH:
Bu sözler neredeyse Şeyh Muhammed b. Abdulvehhâb'ın risâlelerinde geçen sözleriyle hemen hemen aynıdır.
Şeyh zaten; bu konularda ne İbn Teymiyye'den, ne İbn Kayyım'dan ne de kendisinden naklettiğimiz İbn Ubeydân'dan farklı bir şey söylememiştir.
Allâh'a hamd olsun...
İbn Teymiyye'yi tersinden bile okumuşların, (okumadığı değil) okuyamadığı bir yerde Şeyhu'l-İslâm şöyle diyor:
"Halil (İbrahim) aleyhisselâm şöyle demektedir: "Beni ve oğullarımı putlara tapmaktan uzak tut. Rabbim! Çünkü onlar insanlardan birçoğunu saptırdılar."
Putlara tapanların, putların âlemi yarattığına, yağmur yağdırdığına, bitki bitirdiğine, hayvan yarattığına veya benzeri şeylere itikat ettiklerini zanneden kimse, onların durumuna CÂHİLDİR.
Aksine, putperestlerin putlarına yönelmesi(ndeki kasıt), müşriklerin kendilerince yüceltilmiş kabirlere yönelmesi ve Hristiyanların azizlerin kabirlerine yönelmesi cinsindendir ki onları şefaatçiler, vasıtalar ve vesileler edinmektedirler."
Şeyhu’l-İslâm İbn Teymiyye’nin ashabından sayılan İbn Ubeydân el-Hanbelî [Ö. 734] (rahimehumallâh) şirk hakkında sorulan soruya verdiği cevapta der ki:
“(...) Bu durum anlaşıldıysa şirk iki türlüdür: Sahibini küfre sokan şirk ve neredeyse hiç kimsenin kendisinden kurtulamadığı gizli şirk.
Şirkin ilk çeşidine gelince, bu da ulûhiyyette şirk ve rubûbiyyette şirktir.
Ulûhiyyette şirke gelince; bu kişinin Allah’a, ibâdetinde, sevgisinde, korkusunda, ümidinde veya O’na yönelişinde (inabesinde) bir denk edinmesidir.
İşte bu, Allah’ın ancak kendisinden tevbe edilmesi hâlinde bağışlayacağı şirktir.
Rasûlullâh ﷺ’ın Arap müşrikleriyle savaştığı şirk de budur. Çünkü onlar ilahlıkta (ulûhiyyette) Allah’a şirk koşmuşlardı.
Nitekim Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur:
“İnsanlardan kimi de Allah’tan başkasını O’na denkler edinir ve onları Allah’ı sever gibi sever. İmân edenlerin Allah’a olan sevgisi ise çok daha kuvvetlidir.” (Bakara: 165)
(…)
Rubûbiyyete gelince, onlar (Rasûlullâh ﷺ’ın kendileri ile savaştığı Arap müşrikler) bunu zaten KABUL EDİYORLARDI. Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur:
"Andolsun, onlara gökleri ve yeri kimin yarattığını sorsan mutlaka “Allah” derler." (Lokmân: 25)
Onlardan HİÇBİRİ, putların yağmuru yağdırdığına, âlemi rızıklandırdığına ve alemin işlerini yönettiğine ASLA i’tikâd etmezdi.
Onların şirki, daha önce belirttiğimiz gibi, Allah’tan başka varlıkları O’na denk edinmeleri ve onları Allah’ı sever gibi sevmeleriydi. Bu anlam, Allah’tan başka bir şeyi Allah’ı sever gibi seven kimsenin şirke düşmüş olduğunu gösterir.
Bunun benzeri, Allah Teâlâ’nın şu sözüdür: “Biz, apaçık bir sapıklık içindeymişiz! Çünkü sizi âlemlerin Rabbiyle bir tutuyorduk.” (Şuarâ, 97-98)
Aynı şekilde kim Allah’tan korktuğu gibi bir başkasından korkarsa veya Allah’tan ümit ettiği gibi bir başkasından ümit ederse ve buna benzer durumlar da böyledir..."
ÖNEMLİ BİR TENBİH:
Bu sözler neredeyse Şeyh Muhammed b. Abdulvehhâb'ın risâlelerinde geçen sözleriyle hemen hemen aynıdır.
Şeyh zaten; bu konularda ne İbn Teymiyye'den, ne İbn Kayyım'dan ne de kendisinden naklettiğimiz İbn Ubeydân'dan farklı bir şey söylememiştir.
Allâh'a hamd olsun...
İbn Teymiyye'yi tersinden bile okumuşların, (okumadığı değil) okuyamadığı bir yerde Şeyhu'l-İslâm şöyle diyor:
"Halil (İbrahim) aleyhisselâm şöyle demektedir: "Beni ve oğullarımı putlara tapmaktan uzak tut. Rabbim! Çünkü onlar insanlardan birçoğunu saptırdılar."
Putlara tapanların, putların âlemi yarattığına, yağmur yağdırdığına, bitki bitirdiğine, hayvan yarattığına veya benzeri şeylere itikat ettiklerini zanneden kimse, onların durumuna CÂHİLDİR.
Aksine, putperestlerin putlarına yönelmesi(ndeki kasıt), müşriklerin kendilerince yüceltilmiş kabirlere yönelmesi ve Hristiyanların azizlerin kabirlerine yönelmesi cinsindendir ki onları şefaatçiler, vasıtalar ve vesileler edinmektedirler."
Aklı ve nakli selefin dışındakilerden arayan aklını da yitirir, nakle karşı da gelir.
"Selef’e, İmamlara, Ehlu'l-Hadîs ve's-Sunne ve'l-Cemaat'in büyüklerine gelince; onlar, sarîh akla ile sahîh nakle uymada (diğer) taifelerden evlâdır (önceliklidir)."
Şeyhu'l-İslâm İbn Teymiyye
Mucâhid İdrîsî retweeted
"Fâris ehli (İranlılar), başlarına (ölen kral) Kisra'nın yerine onun kızını kraliçe olarak geçirdikleri haberi Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem'e ulaştığında O şöyle buyurdu:
-İşlerini (idarelerini) yürütmek için bir kadını başlarına geçiren bir topluluk asla felah bulmaz."
(Buhârî)
Bizim kürsü sahiplerinin sevmediği, istemediği işlerdir.
Emr-i bi'l-Ma'rûfu, Nehy-i Ani'l-Münkeri hep kürsüden onlar yapacak, hep ayarı onlar verecek.
Kendilerine hesap soran, sorgulayan oldu mu da "fitneci" ilan ederler.
Herkesin bir sistemi var işte.
Ya sisteme uyarsın, ya da sistemden atılırsın!
Muazzam Bir Kaide
Ebû'l-Fadl İshâk el-Alsî [ö. 634], İbnu'l-Cevzî'ye yazdığı nasihat (reddiye) risalesinde şöyle demiştir:
— «Şayet ilmi az olan kişi, ilmi çok olan kişiye (bir yanlış gördüğünde) karşı çıkıp onu uyaramasaydı; o takdirde (dindeki) 'iyiliği emredip kötülükten sakındırma' kurumu tamamen işlevini yitirirdi. Ve tıpkı Yüce Allah'ın haklarında şöyle buyurduğu İsrailoğulları gibi olurduk:
«Onlar, işledikleri hiçbir münkerden (kötülükten) birbirlerini sakındırmazlardı.» (Mâide, 79)
Bilakis (dinimizin kaidesi şudur); faziletçe aşağıda olan (mefdûl), faziletli olana (fâdıl'a) karşı münkeri reddedip onu uyarır. Hatta günahkâr (fâcir) bir kimse bile —onun bir veli olduğu takdir edilse dahi— (hata ettiğinde) veli bir zata karşı çıkarak onun yanlışını reddeder!»
(Nasîhatu Ebî'l-Fadl İshâk el-Alsî ilâ Ebi'l-Ferec İbni'l-Cevzî; İbnu Receb'in Zeyl'inde bu risâle uzunca tek parça olarak geçer. [Fakî thk.: 2/205], [Useymîn thk.: 3/446])


























