Dr. Muhammed Ersin Toy 🇹🇷

Muhteşem….

Bir diğer yapım: Siyonizm: Bir Devlet Yaratmak. Yasin Okal’ın yönettiği, TRT World imzalı 12 dakikalık bu kısa belgesel de @tabiiresmi’de. Yahudi hahamların ve akademisyenlerin görüşleri üzerinden Siyonizmin Yahudilikle ilişkisini, tarihsel köklerini ve Gazze’de yaşananlarla bağlantısını ele alıyor. Bugünkü yıkımı anlamak için onu besleyen düşünceleri, siyasi hedefleri ve meşrulaştırma dilini de bilmek gerekiyor. Bu yapımlar, İsrail’in işgal ve soykırım politikalarını anlamak, yaşananları gelecek kuşaklara aktarmak için güçlü bir görsel hafıza oluşturuyor. Unutmamak, unutturmamak için… Devamı gelmeli. tabii.com/tr/detail/436128/z… – at Keçiören, Türkiye

Film tavsiyesi isteyenlere… tabii’de @tabiiresmi mutlaka izlemeniz gereken sarsıcı bir belgesel var: No Other Land — Gidecek Yer Yok. 2025’te En İyi Uzun Metraj Belgesel Oscar’ını kazanan yapım, İsrail’in yerleşimci terörünü, yıkılan Filistin köylerini ve kendi topraklarında yaşama hakkı ellerinden alınan insanların mücadelesini gerçek görüntülerle anlatıyor. Yıkılan evler, zorla yerinden edilen aileler, toprağını terk etmemek için direnen insanlar… Her görüntü, işgalin bir insanın hayatına nasıl girdiğine, evini ve geleceğini nasıl elinden aldığına tanıklık ediyor. Vaad: Siyonizm’in Anatomisi belgesel dizisi, Kutsal İşgal: Filistin Topraklarını Gasbetmek ve Siyonizm: Bir Devlet Yaratmak gibi yapımlar da bu yıkımın tarihsel ve ideolojik arka planını görünür kılıyor. Umarım Naza filmi de kısa sürede tabii’ye gelir. Bu yapımlar, İsrail’in soykırımını ve işgal politikalarını kayıt altına alan, Filistinlilerin tanıklıklarını gelecek kuşaklara taşıyan güçlü bir görsel hafıza oluşturuyor. Öldürülen insanların, yok edilen hayatların ve işlenen suçların unutulmasına karşı tarihe kayıt düşüyor. Devamı gelmeli. @tabiiresmi, Naza başta olmak üzere bu hafızayı büyütecek filmleri ve belgeselleri izleyiciyle buluşturmalı. Hakikati kayda geçirmek, adalet talebini de yaşatmaktır. Mutlaka izleyin, izlettirin. tabii.com/tr/detail/631644 – at Keçiören, Türkiye

Sadece şu hesap bile durumu anlamaya yeter: İstanbul’da veya Ankara’da kirayı 25 bin TL kabul edelim. Aylık geliri 25–26 bin TL olan, kendi evi bulunmayan bir insan nasıl yaşayacak? 26 bin lira gelirin 25 bin lirası kiraya gittiğinde geriye bin lira kalıyor. Otuz güne bölerseniz günde yaklaşık 33 lira! Üstelik daha elektrik, su, doğalgaz ödenmedi. Sofraya ekmek konulmadı. Çocuğun okul masrafı, ulaşım, giyim ve diğer ihtiyaçlar hesaba bile katılmadı. Bu hesabın içinden hangi tasarruf tedbiriyle çıkılabilir? İnsan yemekten mi vazgeçecek, ısınmaktan mı, işe gitmekten mi? Bir de bu şartlarda çocuk yetiştiren aileyi düşünün. Anne babanın, çocuğunun en sıradan ihtiyacını bile karşılayamamasının ağırlığını… Yıllarca çalışmış bir emeklinin, kirasını ödeyebilmek için evladından para istemek zorunda kalmasını… Yoksulluk, insanın cebindeki parayla birlikte hayat üzerindeki söz hakkını da azaltıyor. Nerede yaşayacağını, ne yiyeceğini, çocuğuna ne alabileceğini sürekli borçları belirliyor. Gelecek kurma düşüncesinin yerini bir sonraki ayı çıkarma kaygısı alıyor. Kişi başına gelir hesaplarının yanında şu sorunun da cevabını vermek zorundayız: Kirasını ödedikten sonra insanın elinde insanca yaşayabileceği ne kalıyor? Dar gelirlinin, asgari ücretlinin ve emeklinin gelirini zorunlu giderleri karşılayacak düzeye taşımak; erişilebilir konut ve etkili kira desteği sağlamak kamunun önceliği olmalı. Bir insanın bütün emeği yalnızca başını soktuğu evin kirasına gidiyorsa, o insanın sofrasını, çocuklarını ve yarınını nasıl koruyacağız? – at Keçiören, Türkiye

Bekir Develi’nin Peynir Gemisi programına konuk oldum. Nazik daveti ve samimi sohbeti için Bekir Bey’e teşekkür ediyorum. Sizleri de sohbetimize bekliyorum. İyi seyirler… @bekirdeveli 📺 youtu.be/gGf1J3bjhkU – at Pursaklar, Türkiye

Makam ömürlük değildir dede! Eskiden insanlardan sık sık şunu duyardım: “Bir emekli olsak da torun sevsek… Bir emekli olsak da kendimize, ailemize vakit ayırsak…” Emeklilik bir hayaldi. Yıllarca çalışmanın ardından ulaşılması beklenen, hayatın başka bir dönemine açılan bir kapıydı. Şimdi ise bakıyorum; yetmiş yaşına gelmiş, kırk yıldır bürokrasinin en üst kademelerinde görev yapmış insanlar hâlâ “Genel müdür olabilir miyim?”, “Şu makamı da alabilir miyim?”, “Bir dönem daha kalabilir miyim?” hesabında. İnsanın içinden söylemek geliyor: Ya git torun sev arkadaş! Biraz da hayatı yaşa. Biraz da başkalarının önünü aç. Elbette tecrübe kıymetlidir. Ama tecrübeyi kıymetli kılan, aynı makamda mümkün olduğu kadar uzun süre oturmak değildir. İnsan yetiştirmek, birikimini aktarmak ve gerektiğinde görevi devredebilmektir. Kırk yıl boyunca devletin üst kademelerinde bulunmuş bir insanın, kendisinden sonra gelecek kuşaklara alan açmayı da hizmet sayması gerekmez mi? Gençlere sürekli “Kendinizi yetiştirin, çalışın, sorumluluk alın” diyoruz. Peki, kendini yetiştiren gençlere ne zaman sorumluluk vereceğiz? Onlar da altmışına, yetmişine geldiğinde mi? Bürokraside artık gençleşmek gerekiyor. Eğitimli, ehil, liyakatli gençlerin yalnız işi yapan değil, karar veren konumlara da gelebilmesi gerekiyor. Gençlerden bütün yükü taşımalarını bekleyip yetkiyi ve makamı hep aynı isimlerde tutamayız. Mesele, yaşı ilerleyen insanları değersiz görmek değil. Mesele, kamu görevini kişisel bir mülkiyet gibi görmemek. O makamlar hiçbirimizin tapulu malı değil. Devlete hizmet, gerektiğinde görevi üstlenmeyi de bilmektir, gerektiğinde devretmeyi de. Tecrübeyi gençlere aktarmak başka, gençlerin önünü ömür boyu kapatmak başka. – at Ankara, Türkiye