Nejat Uğraş (@nasibeyn) header
Nejat Uğraş (@nasibeyn) profile picture

"Tanrı'ya son sözümü söyledim; terbiye borcum yok Dünya'ya..." Umay Umay

Ankara, Türkiye
Joined November 2011
Photo by Nejat Uğraş (@nasibeyn)Photo by Nejat Uğraş (@nasibeyn)Photo by Nejat Uğraş (@nasibeyn)Photo by Nejat Uğraş (@nasibeyn)Photo by Nejat Uğraş (@nasibeyn)Photo by Nejat Uğraş (@nasibeyn)Photo by Nejat Uğraş (@nasibeyn)Photo by Nejat Uğraş (@nasibeyn)Photo by Nejat Uğraş (@nasibeyn)Photo by Nejat Uğraş (@nasibeyn)
🌈Karl Marx hâlâ bir numaralı sosyologdur Sally Mju/20 Kasım 2026 Textum Çeviri ... 1883’ten beri toprağın altında olan bu Alman moruk, nedense bizi hâlâ rahat bırakmıyor. Ne zaman Marx’ı nihayet geride bıraktığımızı düşünsek, kendisini, anlamaya çalıştığımız her sorunun tam ortasına kurulmuş otururken buluyoruz. ... Fakat ben, Marx’ın her şeyi izah ettiği için en muazzam sosyolog olduğunu düşünmüyorum. Aslına bakılırsa, Marx’ın bize on dokuzuncu yüzyıldan beri yaşanan her şey için dört başı mamur bir yanıtlar dizisi sunduğunu düşünen insanlardan biraz çekinirim. Ben, Marx’ı böyle okumuyorum ve bunun, onu okumak için adil bir yol olduğu kanısında da değilim. Beni, dönüp dolaşıp Marx’a geri getiren şey, onun soru sorma şeklidir. Marx, toplumun nasıl işlediğini sormak yerine, her şeyden önce neden böyle işlediğini sorgular. Dahası, ne diye, tam da bizi tahakküm altına alan bu koşulları yeniden üretmeye devam ettiğimizi sorar. Bence, toplumu hâlihazırda var olan kurumların bir toplamı olarak ele almakla, tarih boyunca hakiki insan ilişkileri, çatışmalar ve mücadeleler vasıtasıyla inşa edilen bir şey olarak görmek arasında devasa bir fark söz konusu. Bir kere bu şekilde düşünmeye başlamayagörün, artık bu işin geri dönüşü zordur. ... ⁉️Sözüm ona özgür bir kişi, sırf hayatta kalabilmek adına, niçin çalışma becerisini satmaya mecbur kalmaktadır? ⁉️Ve sömürü, kusursuzca eşitmiş gibi görünen bir mübadele aracılığıyla nasıl gerçekleşebilmektedir? Ücret bordrosu, ansızın salt bir ücret bordrosu olmaktan çıkar. Bütün üretim tarzını anlamanın bir yoluna dönüşür. İşte Marx’ın insana yaptığı budur. Onu okursunuz ve hemen ardından en sıradan şeylere bile aynı şekilde bakmak güçleşir. Marx, oldukça rahatsız edici bir adamdır. ... Marx’ın her konuda haklı olduğundan emin bir Marksistten daha komik tek bir kişi varsa, o da belki Marx’ın her konuda haksız olduğundan bir o kadar emin bir anti-Marksisttir. ... Marx’ın, çalışmalarını bir din gibi gören daha fazla takipçiye ihtiyacı yok. Onun ihtiyacı olan şey okunmak, üzerine kafa yorulmak, eleştirilmek ve geliştirilmek. Ve bence bu, bilhassa kendisinin enine boyuna açıklamadığı şeylere baktığımızda, daha da geçerli. ... Okuyun derim. 👌👇 textumdergi.net/karl-marx-ha…
1
10
934
🌈 Evet. Vakit Geldi: Türkiye’de Geçmişle Hesaplaşmanın Zorunluluğu Türkiye Cumhuriyeti, başta Kürt meselesi olmak üzere “üstesinden gelinmemiş bir geçmiş”in gölgesiyle hesaplaşmaksızın kendini aklama imkânından yoksundur. Bugüne değin sürdürülen unutturma siyasetinden bir an önce vazgeçilerek, hatırlama, hesaplaşma ve helalleşme ekseninde bir politik hattın benimsenmesi; Cumhuriyet’in yapısal şiddetine maruz kalmış etnik gruplar kadar, hatta onlardan daha fazla, Türk toplumunun kendisi açısından da zorunlu bir gereklilik teşkil etmektedir. "Kürtlerden, Rumlardan, Ermenilerden ve Süryanilerden, geçmişin ürettiği travmatik olayları unutup affetmelerini beklemenin sorun çözücü bir strateji olamayacağı açıktır." Benzer deneyimleri yaşamış diğer ülkelerin tecrübeleri de göstermektedir ki, geçmişle yüzleşmek; hem daha sahici hem de hakikate erişme bakımından daha işlevsel çözümler sunmaktadır. Unutma ve affın yegâne yolu, hatırlamaktan ve hesaplaşmaktan geçer. Nietzsche’nin ifadesiyle, “İnsan unutmayı bir türlü öğrenemez. Hep geçmişe bağlı kaldığı için şaşar durur kendine. İstediği kadar ileri yürüsün, zinciri ile birlikte yürür.” Bu zincirleri kırabilmek için, kolektif hafızamızda habis bir ur gibi taşıdığımız tüm olumsuz olay ve anılarla yüzleşmek kaçınılmazdır. Ortada işlenmiş kolektif suçlar varsa, bunların karşılığında kolektif özrü mümkün kılacak bir sürecin, kamuoyunun bilgisi ve rızası dâhilinde işletilmesi gerekmektedir. "Günümüzde bu alanda çalışan bilim insanlarının ezici çoğunluğu, geçmişteki haksızlıkların ve mağduriyetlerin hatırlanmasına öncelik vermektedir. Zira Adorno’nun belirttiği üzere, “geçmişi bastırmak ve hatırlamayı engellemek, kurbanları ikinci kez kurban etmek demektir.” Geçmişi hatırlamanın özgürleştirici etkisi yalnızca mağdur gruplarla sınırlı değildir; fail grupları için de geçerlidir. Adorno, “onlar da yaptı, biz de yaptık”, “ilk onlar yaptı”, “asıl sorumlu dış güçlerdi”, “hastalıktan ve açlıktan öldüler” ya da “hak etmeselerdi niye yapılsın ki” türündeki savunmaları, “bir sorunun halledilmemiş olduğunun, bir yara olarak durduğunun göstergeleri” olarak değerlendirir." Nitekim geçmişle sağlıklı bir hesaplaşma mümkün olmazsa, geçmişte ilgili grubu “fail” konumuna sokan kin, öfke ve dışlama gerekçeleri ile biçimleri sürekli yeniden üretilir; yara adeta irin torbasına dönüşür. Bu durum, geçmişin kötülüklerinin her an hortlama riskini beraberinde getirir. Freud'un meşhur tespitiyle, "bastırılan her şey, daha güçlü bir biçimde geri döner..." Önümüzdeki yegâne yol, toplumsal barışın tesisi ve siyasal kültürün demokratikleştirilmesidir. Bu bağlamda hakikat komisyonu, sarsıcı potansiyeliyle son derece önemli bir yüzleşme aracıdır. "Yüzleşme süreci bir kez başladığında, önceden kestirilemeyecek etkiler doğurur; yüzleşmeye cesaret eden, istese de istemese de dönüşür..." Hülasa; bir ustaya “Hayaletler niye geri döner?” diye sorulduğunda, “Yeterince derine gömülmedikleri için” yanıtını vermiştir. Hayaletleri bir daha geri dönmemek üzere derine defnetmenin yegâne yolu, geçmişle yüzleşmekten ve hakikati konuşmaktan geçer. Yalnızca bu suretle kolektif hafızadaki yaralar sağaltılabilir, yeniden üretim döngüsü kırılabilir ve toplumsal barış kalıcı bir zemine oturur. Ewet. Vakit geldi. Geçiyor bile. Yüzleşme vakti. Hakikati konuşma vakti. Egemenliği paylaşma vakti. Vakit o vakittir. Buyrun. Önden alalım sizi! Not: alıntıların kime ait olduğunu bilmiyorum. Notlarımın arasında buldum. Affola 🙏 – at Ankara, Türkiye
2
5
385
Süreç deyince aklıma gelen: "Milletçe yine muazzam bir kazığın üstüne oturduk ama neyse ki alkış seslerinden canımızın acısı duyulmuyor" ~Aziz Nesin
1
5
248
🌈 Devlet Bahçeli'nin Türkgün gazetesinde yayınlanan "50 Maddede Terörsüz Türkiye" Makalesini özellikle Kürt ulusal hakları bağlamını da dahil ederek değerlendirdiğimizde; Süreci “40 yılı aşkın terör tahribatını bitirme, Türk milletinin birlik ve bütünlüğünü koruma, devlet egemenliğini güçlendirme” çerçevesinde tanımlıyor. Ana şartlar silahın ve şiddetin siyasetten tamamen çıkarılması, PKK’nın örgütsel varlığının sona ermesi (27 Şubat 2025 çağrısı, 12 Mayıs 2025 fesih kararı ve kısmi silah bırakma örnekleri referans alınıyor), siyasi taleplerin yalnızca anayasal düzen, hukuk ve meşru demokratik zemin içinde dile getirilmesinin altını çift çizgiyle çekiyor. Metin açıkça “pazarlık, taviz veya terör örgütüyle müzakere” olmadığını, geçmiş çözüm süreçlerinin tekrarı olmadığını, “ortak akıl milli irade ve devlet aklı” Sac ayağından oluştuğunu ısrarla ve inatla vurguluyor. Milli birlik, kardeşlik hukuku, etnik/dini temelde cepheleşmenin reddi ve TBMM komisyonu (Milli Dayanışma, Kardeşlik ve Demokrasi Komisyonu) öne çıkan mutedil bir Devlet söylemi olarak kayıtlara geçiyor. Devlet'in hiyerarşik ezberi "dersini almış da ediyor ezber" havasında ısrarla terennüm ediliyor: “pazarlık yok, taviz yok, örgütle müzakere yok” Kürt ulusal/kolektif haklarının tamamen yok sayılması metnin en sübliminal mesajını taşıyor. Metin neredeyse tamamen “Türk milleti birliği”, “ortak vatandaşlık”, “farklılıkları çatışma nedeni yapmama” ve “binyıllık kardeşlik” ekseninde. Kürt kimliğinin kolektif boyutu, anadilde eğitim, kültürel haklar, yerel yönetimde idari esneklik veya tarihsel asimilasyon/inkâr politikalarının sonucu ortaya çıkan talepler ciddi biçimde yok sayılıyor. Görmezden gelinmiyor. Üzerinden atlanmıyor. Ötelenmiyor. Yok sayılıyor. “Türk neyse Kürt odur” türü söylemler, ulusal haklar bağlamında fazlasıyla genellemeci ve indirgemeci kalıyor. Bu tür söylemler, mevcut tahakküm ve egemenlik ilişkilerinin yeniden üretildiği neo-kolonyal bir merhaleyi imliyor. Tek taraflı ve koşullu bir çerçeve çiziliyor. "önce silah bırakma ve fesih, sonra 'mevcut anayasal sınırlar içinde' (!) demokratik siyaset" önermesi yapılıyor. Sahi bu önerme pazarlık değilse nedir? Pazarlık değilse, açık bir diktedir. Metnin çok bilerek ıskalanmış diğer bir yanı da "Karşılıklı ve somut hak/demokrasi genişlemesi taahhüdünün zayıf ve silik olmasıdır. Çünkü böyle bir dertleri yok. Meselenin ağaç olmadığını anlamamız için Bahçeli'nin daha ne kadar açık yazması gerekiyor? Bu metinde, Kürt meselindeki Kök nedenler (siyasi dışlanma, kültürel ve ulusal haklar, anayasal düzene kendi kimliği ve rengiyle katılma vb.) güvenlik önceliğinin fazlasıyla gölgesinde kalıyor. Metnin en zayıf taraflarından birisi de süreklilik iddiasının zayıflığıdır. "Geçmiş süreçlerin tekrarı değil" denirken, yine ve yeniden, Kürt ulusal hakları (kimlik, dil, kültürel-siyasi temsil, idari düzenlemeler) meşru bir tartışma alanı içerisinde değerlendirilmiyor. Çünkü yok sayılıyor. Çünkü esas oğlan "üniter devletin temel ilkeleri"dir. Devlet-i Aliyye'nin "güvenlik kaygıları"dır. Toplumsal çoğunluk olan "Beyaz Türk Zihniyeti"nin de gönlünü hoş edecek bir Kürt tasviri ve tasavvurudur. Demokratik zeminde neyin, nasıl, neyle bağdaştırılacağı konusunda muğlak ve hiçbir netleştirilme yokken kardeşlik mavrası bin yıllık ilişki de baş aşağı duruyor maalesef! Hülasa; Bahçeli'nin metni, güvenlik öncelikli, milliyetçi ve üniter bir çerçeveyi bildik metaforik üslubuyla "arif olan anlasın artık" üslubuyla sunuyor. Lakin "ârif"e de bir tarifin gerektiği meşhur "Süreç"te, Devlet'in başından itibaren tutarlı söylendiğini belirtmek gerekiyor. Kalıcı çözümü (ne demekse), "tam silahsızlanma ve örgütsel tasfiye"ye rabıta ederek; kültürel ve siyasi hakların meşru demokratik kanallarda (anayasa ve hukuk içinde) genişletilmesini de şarta ve şurta bağlıyor. Türklük ve Sünnilik ethosunun yörüngesinde yine ve yeniden "Büyük Öteki"yi inşa ediyor. – at Ankara, Türkiye
3
7
3
24
9,830
Bırakınız "Kürt ulusal hakları" boyutununun tamamen dışlanmasını, yeni Devlet fikriyatında özne olarak bile anılmıyor Kürtler. Adıyla bir kere bire olsun çağrılmıyor! Kürd, yine "Çağrılmayan Yakup!.." Sendromu yaşıyor. "Ben, yani Yakup, her türlü çagrılmanın olağan şekli Daha hiç çağrılmadım Biri olsun "Yakup!" diye seslenmedi hiç Yakup! Diye seslenmedi ki, dönüp arkama bakayım Ve içimden durgun ve çürük bir suyu düşüreyim Ceplerimdeki eskimiş kağıt parçalarını atayım Sonra bir güzel yıkanayım da. Ben size demedim mi." Ârifseniz anlayın artık! – at Ankara, Türkiye
1
4
318
"İnsanlık 6.0 her yanımızı kuşatıyorken hükümsüz tanrılarla değil, son yetmiş yılın kalemleriyle uğraşmayı öneriyorum. Zira bizim toprakların kültürel ikliminde 19. yüzyıl henüz bitmemiş gibi duruyor. Yazarken, bu uzun yüzyılın titanlarının çoğuna suikast peşindeydim..." Bu kitabı mutlaka okuyun arkadaşlar... Sevgili dostum @musagnd2022, bundan söz edilmesinden çok hoşlanmasa da ben yine de yazacağım. Bu kitapta, hem yazıyla hem rakamla otuz yıllık mapus deneyimden süzülen okumaların, tefekkürlerin, duygulanımların, hayallerin ütopyaların, yaşanmamışlıkların izini süreceksiniz. Tıp doktoru olmaya ramak kalmışken kendini dört duvar arasında bulan genç bir adamın müebbet infaza felsefeyle ve bilimle nasıl direndiğine tanık olacaksınız. Musa, bir anı kitabı yazmıyor. Hikaye de anlatmıyor. Geçen otuz yılına da ah vah etmiyor. Aksine o süreçte biriktirdiklerini materyalist zeminden kopmadan; disiplinler arasında gezinerek, süzerek, sorgulayarak, soru sorarak en büyük sorunumuzun "felsefesizlik" olduğunu ince fırça darbeleriyle hatırlatıyor. Okuyun derim... Teşekkürlerinizi sonra iletirseniz 🤭 Kitabı edineceğiniz link: luviyayinlari.com/product-pa…… @luviyayinlari
Elimde kitabımı tutuyorum; ilginç bir duygu, saçını kesmek gibi. Luvi Yayınları'ndan Kör Saatçinin Göremediği adıyla çıktı. Editör ve yayınevi ekibi çok iyi bir iş çıkarmışlar. Bir şeyler öğretme tavrından pek hoşlanmıyorum ancak bundan kaçınmanın zor olduğunu da biliyorum. Derdim, birlikte düşünmeye çalışmaktır. Bu bakımdan kitap, benim düşünmelerimin bir paketi gibi: Çelişkileri, kırıkları, ışıkları ve közleriyle benim düşünmelerim... Kafamı dolduran hayaletleri, ruhumu titreten büyücüleri ve sıkça benden önce yazanların cümlelerini dökmeye çalıştım. Okuyucuların ve zamanın bazen beni yalancı çıkaracağını biliyorum ve bu bilgi bana keyif veriyor. Sancho Panza'nın söyleyebileceği gibi, bütün hatalarımı bağışlıyorum; cezayı kesmeyi ise okuyucuya bırakıyorum. Kitabımın alınıp okunmasını ne kadar çok istesem de soru sormaktan korkanların kapağı açmalarını istemem. Hiçbir tedavi önermiyorum, sadece bir resim çekmeye çalıştım. Yazılarda geçen isimlerin okunmasını arzuladım. Hayal kırıklığını akşam yemeğim olarak kabul ediyorum ama arzuma yine de bakılsın diyorum. İnsanlık 6.0 her yanımızı kuşatıyorken hükümsüz tanrılarla değil, son yetmiş yılın kalemleriyle uğraşmayı öneriyorum. Zira bizim toprakların kültürel ikliminde 19. yüzyıl henüz bitmemiş gibi duruyor. Yazarken, bu uzun yüzyılın titanlarının çoğuna suikast peşindeydim. Biri beyaz, diğeri siyah sakallı ikisi bırakmadılar peşimi. Onların yorgun sesini az da olsa dinlemeden yarın uzak kalıyordu. Yaşadığımız şimdide süzülen geleceğin kehanetleri peşinde gevezelik ederken artık Sekizinci Günde olduğumdan emin hissediyorum kendimi. Yeryüzüne 20. yüzyılın ortalarından itibaren üçü bir arada bir paket indi: Masa yeni, paketten en son çıkacak umuda gerek duymayan canavarlar, harikalar ve lanetler dökülüyor. Geçmişin bütün cevapları ya soru olarak bize meydan okuyor ya da ceset olarak gömülmeyi bekliyor.
2
14
755
🌈 Kuşatma Altında Orijinal adı: Palacio Netflix’in Kolombiya yapımı 8 bölümlük drama/gerilim dizisi. Konusu 6 Kasım 1985’te M-19 gerilla grubu, Bogotá’daki Yüksek Adalet Sarayı’nı (Palacio de Justicia) basar ve aralarında Yüksek Mahkeme yargıçlarının da bulunduğu 300’den fazla kişiyi rehin alır. Ertesi gün Kolombiya Ordusu binayı geri alır. Olaylar en az 94 kişinin ölümü veya kaybolmasıyla sonuçlanır. Dizi hem bu 28 saatlik kuşatma ve geri alma operasyonunu hem de kurban ailelerinin 20 yılı aşkın adalet arayışını anlatıyor.⁠ (Media.netflix) 🌈 İSİMLERİ DEĞİŞTİR, ANLATILAN SENİN HİKAYENDİR Dünyanın hangi coğrafyasında gerçekleşirse gerçekleşsin, egemenlerin uyguladığı zulmün temel niteliği ile ezilenlerin maruz kaldığı mezalimin mahiyeti büyük ölçüde aynı kalmaktadır. Farklılaşan husus, yalnızca şiddetin aldığı biçim, yoğunluğu ve görünürlük düzeyidir.
4
413
🌈 Yurttaşa ayna tutan bir fotoğrafın politik iç yüzü ve protokolün kudreti "Fotoğraflar, modern siyasi iletişimde yalnızca propaganda, ajitasyon ve algı yönetimi araçları olarak değil; aynı zamanda bireylere ve kitlelere özdeşleşebilecekleri rol modelleri, kolektif kimlikler ve stereotipler (kalıp yargı) sunan görüntü rejimleri ( görünürlük ve görünmezlik sınırı babında) olarak işlev görür." Söz konusu fotoğrafta “protokol”ün kudretli pozisyonu, hem akılda kalıcı bir mesaj üretmeye çalışırken hem de siyaset pratiğinde protokol geleneğinin nasıl içselleştirildiğini ve kurumsallaştığını görünür kılması açısından son derece ironiktir. Zafer işareti burada görünürlüğün sınırlarını genişleten bir tür tescil işlevi görmektedir. Bu çerçevede, aynı aktörlerin her bağlamda en önde yer alması, bireysel liyakat veya müfreze niteliğinden ziyade, protokolün hiyerarşik gücünün bir tezahürü olarak ortaya çıkmaktadır. Halkı temsilen şenliklerde, şölenlerde ve seçim süreçlerinde ayrılmış koltuklarda sürekli hazır bulunan bu figürler, temsilin biçimsel olarak halka atfedildiği ancak pratikte protokol tarafından işgal edildiği siyasal bir düzenin örüntüsünü görürsünüz. Bu durum, siyasal toplantılarda halkın (sokaklar dışında) neredeyse hiç ön planda görülmemesi gerçeğiyle daha da belirginleşir. “Halkımız” söylemiyle söze başlayanların bizzat protokol üyeleri olması, temsil ile temsil edilen arasındaki mesafeyi paradoksal biçimde açığa çıkartmış olması açısından son derece uyarıcı bir mahiyete sahip olduğu aşikardır. Fotoğraf, aynı zamanda dikey hiyerarşinin görsel bir imlemi olarak da işlev görmektedir. Bir yanda yoksulluk ve sömürgecilikle şekillenmiş kitlelerin varoluşsal acısı, diğer yanda elitist pratiklerin tüketim odaklı yeniden üretiminin yankısı Kürt habitatında çınlamaya dewam ediyor hâlâ... Weber’in bürokratik rasyonalizasyon ve siyasal elitizm analizlerinde vurgulandığı üzere, bu manzara modern siyasal elitlerin bürokratik yapılar içinde nasıl hegemonya kurduğunu gösteren kritik bir dinamik sunmaktadır. Protokol, burada yalnızca biçimsel bir düzenleme değil; iktidarın meşrulaştırılması, hiyerarşinin yeniden üretimi ve temsilin içeriksizleştirilmesi süreçlerinin somutlaştığı bir mekanizma olarak belirir. – at Ankara, Türkiye
5
10
3
54
10,748
Mevcut tahakküm ve sömürü ilişkilerinin aynı kalabilmesi adına, sistemi yönetenlerin her şeyi değiştiriyormuş gibi yapıp kendi egemenliklerini meşrulaştırması bir iktidar stratejisidir. Egemenlerin ajandası bu diskur üzerine kuruludur. Ezilenler ve Madunlar adına hareket eden bütün toplumsal hareketlerin tuzağa düşüp, egemen sınıfın aleti durumuna düşmeleri mevcut diskuru koplayayarak çoğaltmalarıyla gerçekleşiyor: Bir tür taklit. Bir tür kendi karşıtına dönüşme. Bir tür yanılsama. – at Ankara, Türkiye
1
4
27
5,048
🍀🍁🌻Bir sonbahar hasbıhalı: Sibel'e gecikmiş itiraflar. 🥀Kürt halkı ve yoldaşları seni unutmayacak yiğit kadın! "sen hala anılarımın en beyaz yanısın sen buğulu bir camın ardından izlediğim hayatın yarısısın sen sağanakla gelen sabahlarda çok eski bir şarkının adısın..." Dile kolay tam 29 yıl olmuş. Sen aramızdan ayrılalı beri... 29 yıl öncesine gittim. Çatışma gecesine. Bilmezsin. O an yaşadığım çaresizliği, kıstırılmışlığı. Elden bir şey gelmezliğin ne menem beçare bir his olduğunu. 5 Kasım'ı 6'sına bağlayan gecenin yarısında ilk silah seslerini duyduğumda siz olduğunuzu biliyordum. Üç saat sürecek bir çatışmayı öylece oturup dinlemek. Aklımdan neler geçti bir bilsen? O an, doğaüstü güçlere sahip biri olmayı ve gelip etrafınızdaki ablukayı dağıtmayı ve Bagoklara ulaşmanız için turabınız olmayı ne çok istedim. Olmadı. Olamadı. Olamazdı. Baştan çıkaran bir gerçeklikti hayın gecede yaşananlar. Çatışma bir ara öyle şiddetlendi ki Nusaybin'de küçük çaplı bir savaş yaşandı sanki. Şimdiki gibi hatırlıyorum: Kendi kendime "ablukayı yaracaklar, ablukayı yaracaklar" sayıklamaları içinde uç uca sigaralar yakmıştım. Her nefesi öldürüseye çekmiştim cigerlerime. O gece ne istedimse olmadı Sibelim... Silah sesleri dindiğinde dumandan yanan genzim ve uyuşmuş bir halde sendeleyerek ayağa kalktım. Bitmişti. Çatışma sona ermişti. Umut yoktu artık. Saat üç buçuk sularıydı. Evdeki herkesi uyandırdım. Salonda toplandık. Çatışma çıktığını ve şehit düştüğünüzü söyledim ev ahalisine. Senin, Çırav'ın ve Mehmet'in... Yaşama sevdalı üç koca yüreğin sustuğunu öylece söyleyiverdim. Babam, (onu da yedi yıl önce senin yanına uğurladık. Bakar ol, belki karşılaşırsın.) söze karıştı: "belki onlar değildir oğlum" dedi. "Onlar baba. Başka bir grup yoktu. Bundan eminim. Hazırlıklı olun. Birazdan beni almaya gelecekler. Siz de Sibel'e yakışır bir şekilde davranın. Onu hakkıyla uğurlayın" demeye kalmadan telefon çalmıştı. Bizim oralarda sabahın dördünde telefon çalıyorsa, kötü haber vermek için çalar genelde. Ahizeyi kaldırdım. Karşıdan gelen ses: "ben polis memuru bilmem kim. Çarşı karakolundan arıyorum. Nejat hoca, babanla birlikte ya siz gelin ya da biz gelip alalım!" demişti buyurgan ve kızgın bir ses tonuyla. Nusaybin TEM, bize seçenek sunuyordu. Düşünmeden "biz geliriz" demiştim. Babama sıkı giyinmesini tembihledikten sonra ben de içeri girip son hazırlığımı yapıp, babamın vişne çürüğü Doğan SL arabasıyla karakola gittik. Bir grup sivil güruh bizi kapıda karşıladı. Bir müddet bizi beklettikten sonra, Ş. Fevzi Deniz Karakolu'na götürdüler. Karakoldan içeri girerken üzerime çullandılar. Babamın nutku tutulmuş. Sesi çıkmıyor. Hakaretler, küfürler eşliğinde araya aldılar beni. Başkomiser R. B, "demedim mi lan. Anana da, sana da on gün içinde cesedini önünüze atacağım demedim mi?" dediğinde, gözlerinde gördüğüm şey görevini ifa etmiş bir polis memuru değil, sizi muharebede alt etmiş bir komutan edasıyla böğüren eli kanlı bir adam gördüm. "götürün şunu aşağıya. Babasıyla aynı hücreye koyun" emrini buyurdu Başkomiser... Babamla aynı hücreye koydular. Neler hissettiğimi bilemezsin. Yüreğim yanıyor bir yandan, kızgınım size bir yandan ( niye biliyor musun? 10 gün boyunca Nusaybin'in her tarafında aranıyordunuz ve çıkmamakta ısrar ettiniz. Ölümü çağırdınız ya hû. Nasıl kızgın olmayayım...), kendimi bırakmamam gerekiyor bir yandan. Babam halen şokta, çıkamıyor. "Onlar değildir" deyip duruyor. Daracık bir hücrede,babama, senin öldüğünü ve birazdan cenazeni ona teslim edeceklerini ve beni alıkoyacaklarını dudaklarımı ısırarak söyledim. Sustu. Sadece sustu. "baba onu layıkıyla uğurlayın" dedikten bir müddet sonra hücrenin kapısı açıldı ve babama acı gerçeği yüzüne söyleyiverdiler. Babamı hastaneye, beni emniyet amirliğine naklettiler. Sonrasında zamanın durduğuna yemin edebilirim. Bütün yeryüzü şahidimdir. – at Ankara, Türkiye
1
3
28
1,029
Bir insanın kafasına üşüşen bu kadar olumsuz duygunun ve eziyetin saldırısı altında en aza indirgendiği ama yok edilemediği bir momentte yaşanan şey, insan kalmakta gösterdiği dirençti aslolan. Siz ölümünüz pahasına direnmiştiniz. Şimdi direnme sırası bendeydi. Yas, acı, gözyaşı olmayacaktı. Devrimciliğin şanına yakışmazdı. Sana birşey diyeyim mi bu da metafizik bir takıntıdır. Sol bir takıntıdır. Kürdistani bir takıntıdır. Ama ayakta tutan bir takıntıdır. Paradoksların ve kaosun coğrafyasındaydım. Bunu biliyordum. Metafizik bir amentüye sarılmak zorundaydım. Oysa Sibelim... Oysa ne çok istedim son yolculuğunda yanında olmayı. Alnından öpmeyi son bir kez... Uğruna fedayı kabul ettiğin topraklara kendi ellerimle seni usulca teslim etmeyi. Mezarına ilk toprağı avuçlarımla atmayı. Yiğitliğinin, fedailiğinin önünde vakarla selama durmayı ne çok istedim. Herkes gittikten sonra mezarına kapaklanıp hıçkıra hıçkıra ağlamayı. Nasıl istedim bilemezsin. Çatışma gecesi ne istedimse olmadı Sibelim. O gecenin sonranrasında da neyi çok istedimse olmadı. 6 Kasım gecesinin laneti çöktü üstüme. Sanki 29 yıldır çaresizce ölmenizi beklediğim o meşum gecenin diyetini ödüyorum! Büyüklük gösterip büyük bir yük bırakıp gittiniz. Onurla ve gururla taşıyoruz yükü. Lakin ağırlığı altında ezilmiyor da değiliz. Ama Sibelim o gece ve sonrasında olanlar bende metafizik bir travmaya dönüştü. Onca materyalistliğime rağmen. Ne o gece Ne de o geceden sonra "neyi çok istedimse olmadı..." Kara bir lanet gibi. Kanayan bir yara, Dinmeyen bir sızı gibi. Metafizik bir saplantı gibi. "savaş bitince ( ki bitti diyorlar) senin için taze incirler toplayacağım seninle kalacağım seninle okuyacağım ve seni güneşli hayranlığında öpeceğim eğer bulutlar izin verirse..." Sen hep hoşçakal... – at Ankara, Türkiye
4
270
Talabani ailesi tarafından domine edilen ve Kürdistan Bölgesi’nin güneydoğusunu kontrol eden KYB, KRG kabinesinden çekilmeye ve Süleymani merkezli ayrı bir federal bölge kurulmasını takip etmeye karar verdi. Süleymani’deki iyi haber kaynaklarına göre, KYB liderliği bu kararı bugün aldı; bu, Irak Kürdistanı’nı birleşik bir bölge olarak yönetme deneyinin iki yıllık tarihinde potansiyel olarak tarihi bir dönüm noktası oluşturuyor. – at Ankara, Türkiye
The End of Iraqi Kurdistan’s Experiment with a Unified Region? The PUK, dominated by the Talabani family and controlling the southeastern half of the Kurdistan Region, has decided to withdraw from the KRG cabinet and pursue the establishment of a separate federal region centred on Sulaimani. According to a well-placed source in Sulaimani, the PUK leadership made the decision today, marking a potentially historic turning point in the two-decade experiment to govern Iraqi Kurdistan as a unified region. The decision follows more than two years of political deadlock since the October 2024 regional elections, the first held since 2018. The immediate trigger was yesterday's move by the KDP, dominated by the Barzani family, to unilaterally reconvene the Kurdistan Parliament, which had not met since its inaugural session on 2 December 2024. The KDP secured the 51-MP quorum in the 100-seat chamber by attracting individual MPs from rival factions, despite those parties officially boycotting the session. It has now decided to press ahead with forming a new cabinet without the PUK, a move that would shut the PUK out of the regional executive it has shared with the KDP since 2006. The prospect of a formal split has been building for years. At the heart of the crisis is the governing style of KRG Prime Minister Masrour Barzani of the KDP, who has increasingly sought to concentrate power in his own hands at the expense of the region's deeply entrenched power-sharing arrangements. Yet the Kurdistan Region is structurally divided into two zones, making such centralisation extremely difficult without the consent of the PUK. The PUK has maintained de facto control over Sulaimani and surrounding areas since the Kurdish civil war of the 1990s, which resulted in two separate administrations. Even after their formal reunification in 2006, the region remained unified largely in name. In practice, the KDP and PUK retained separate security forces, intelligence agencies and administrative structures in their respective territories. The unified government rested on an arrangement between two competing centres of power whose institutions were never genuinely integrated. Article 119 of Iraq's Constitution allows one or more governorates to initiate the formation of a federal region through a referendum, following a request supported by either one-third of the relevant governorate council members or 10% of registered voters. Under Iraq's 2008 Law on Executive Procedures for Forming Regions, the voter-initiated process begins with an initial petition supported by 2% of voters, followed by a registration process to reach the 10% threshold. Once the signatures are validated, Iraq's Independent High Electoral Commission refers the request to the federal Council of Ministers, which sets the date of the referendum. For much of the past three decades, Iraqi Kurdistan has operated as two competing centres of power, a division institutionalised by the civil war and left largely intact by the 2006 reunification. The latest confrontation now threatens to transform that longstanding de facto division into a formal constitutional and territorial split. If the PUK proceeds, it could mark the end of Iraqi Kurdistan's two-decade experiment with a unified regional government. More: thenationalcontext.com/puk-t…
2
2
7
7,378
"Terörsüz Türkiye " retoriğindeki vektörel salınım her seferinde hedefi nişan alınan yere koyan ve "imtiyaz hakkı" isteyen kendine göre bir hukuk tesis ediyor. TC Devleti'nin rasyonel aklı, Kürtleri tanıyormuş gibi yapıp devletin içinde/yapısında yeni bir organizasyona girişmiş durumda. (Bırakın hakların iadesini, adıyla çağırma ve tanıma halen yok. Olan durumlar ise kerhen!) "Terörsüz Türkiye" söylemi ve pratiğini bu aks üzerinden okumak gerekiyor. Çünkü yüz yıl önceki zihniyet, bugünkü iktidarın rotasında kendine yeni bir mecra arıyor – at Ankara, Türkiye
♨️ TC'nin Rasyonel Devlet Aklı ve Süreç Stratejisi "Süreç sona mı eriyor? Dondu mu? Kriz mi var" sorularına verilecek en isabetli cevap, sürecin aslında henüz başlamış olduğudur. Niteliği itibarıyla kırılmalarla ilerleyen, sürekliliği kesintiler üzerinden kurulu bir momentin oluştuğu açıktır. Türkiye Cumhuriyeti Devleti, Kürt meselesini bu denli düşük siyasi, ekonomik ve toplumsal maliyetle yönetebileceği başka bir tarihsel aralıkla karşılaşmayacaktır. Bu nedenle mevcut konjonktürün, devlet aklı tarafından ıskalanmayacağı ve dahi bir "Devlet" kararı olarak yakalanan momentin sürdürüleceği aşikardır! "Terörsüz Türkiye " retoriğindeki vektörel salınım her seferinde hedefi nişan alınan yere koyan ve "imtiyaz hakkı" isteyen kendine göre bir hukuk tesis ediyor. TC Devleti'nin rasyonel aklı, Kürtleri tanıyormuş gibi yapıp devletin içinde/yapısında yeni bir organizasyona girişmiş durumda. (Bırakın hakların iadesini, adıyla çağırma ve tanıma halen yok. Olan durumlar ise kerhen!) "Terörsüz Türkiye" söylemi ve pratiğini bu aks üzerinden okumak gerekiyor. Çünkü yüz yıl önceki zihniyet, bugünkü iktidarın rotasında kendine yeni bir mecra arıyor. Sorun artık Türkiye siyaseti üzerinde etkisi olan R. Tayyip Erdoğan’la ilgili olmayı çoktan aşmış durumda. Ortada bir devlet kararı var. İdeolojik kodlarını 1915′ in ruhundan alan büyük bir fokurdama yaşanıyor. Türkiye’nin “rasyonel aklı” Cumhuriyet sonrası en önemli kriz durumunu yaşıyor. Cumhurbaşkanlığı hükümet koalisyonu “lider kültü” etrafında topluma kabul zorla kabul ettirilmeye çalışılıyor. Kürtler, bir kez daha tarihin dışına itilmeye, bir kez daha müstemleke hukukla sınanıyorlar. “kardeşlik” retoriği Kürtleri “makul ve makbul” sınırlara çekme işlevi görüyor. Türklük ethosunun söylemsel mevzisinde yer almayı başaran “Kürt kardeşlerim”den, “Kürt kökenli”sine kadar bütün Kürtlere yapılan “tek devlet, tek millet, tek vatan, tek bayrak” dayatması ikinci yüz yıla da taşırılmak isteniyor. Yani Kürdistan yine sömürge muamelesi görecek ve Devletin yeniden dönüşüne tanıklık edeceğiz. Devlet merkezli milliyetçilik iyice köpürtülerek milleti hakimenin milli ethosu yeniden mukim kılınacak. Hülasa; Türkiye’nin “rasyonel aklı” Cumhuriyet sonrası en önemli iktisadi ve siyasi kriz durumunu yaşıyor. Kriz, ölümle sıtma arasında tercih yapma krizi değildir. Kayyımlar, operasyonlar, hunharca sermaye transferleri, gelir dağılımında servetin uçlarda birikmesi ve birikimin uçlar arasında yarattığı gerilim, yoksulluk, yoksunluk; "istikrarsızlaştırma" politikalarının tecessüm eden halleri olarak Kürdistan'ı bir uçtan diğer uca kadar kuşatma altına alıyor. Sömürgeci ve sömürgeleştirilmiş'in diyalektiğinin ortadan kalkmadığı ama biçiminin de özünün de dönüşüme uğradığı bir kaos aralığındayız. Devlet aklı, Kürt ulusal haklarını bekleme odasına alarak, Kürtlerin dört parçada "merkez ulusların içinde, kent çeperlerinde, yerli bir neo-sömürge şeklinde var olmasından" yanadır. Ve bütün imkanlarını bu gereğe seferber ettiği de muhakkaktır. Ortadoğu'daki kaos aralığı Kürdistan için hem özgürlüğü hem fetreti çağırıyor... Devletin aklı ikincisinden yana olacaktır.
1
6
1,022
♨️ TC'nin Rasyonel Devlet Aklı ve Süreç Stratejisi "Süreç sona mı eriyor? Dondu mu? Kriz mi var" sorularına verilecek en isabetli cevap, sürecin aslında henüz başlamış olduğudur. Niteliği itibarıyla kırılmalarla ilerleyen, sürekliliği kesintiler üzerinden kurulu bir momentin oluştuğu açıktır. Türkiye Cumhuriyeti Devleti, Kürt meselesini bu denli düşük siyasi, ekonomik ve toplumsal maliyetle yönetebileceği başka bir tarihsel aralıkla karşılaşmayacaktır. Bu nedenle mevcut konjonktürün, devlet aklı tarafından ıskalanmayacağı ve dahi bir "Devlet" kararı olarak yakalanan momentin sürdürüleceği aşikardır! "Terörsüz Türkiye " retoriğindeki vektörel salınım her seferinde hedefi nişan alınan yere koyan ve "imtiyaz hakkı" isteyen kendine göre bir hukuk tesis ediyor. TC Devleti'nin rasyonel aklı, Kürtleri tanıyormuş gibi yapıp devletin içinde/yapısında yeni bir organizasyona girişmiş durumda. (Bırakın hakların iadesini, adıyla çağırma ve tanıma halen yok. Olan durumlar ise kerhen!) "Terörsüz Türkiye" söylemi ve pratiğini bu aks üzerinden okumak gerekiyor. Çünkü yüz yıl önceki zihniyet, bugünkü iktidarın rotasında kendine yeni bir mecra arıyor. Sorun artık Türkiye siyaseti üzerinde etkisi olan R. Tayyip Erdoğan’la ilgili olmayı çoktan aşmış durumda. Ortada bir devlet kararı var. İdeolojik kodlarını 1915′ in ruhundan alan büyük bir fokurdama yaşanıyor. Türkiye’nin “rasyonel aklı” Cumhuriyet sonrası en önemli kriz durumunu yaşıyor. Cumhurbaşkanlığı hükümet koalisyonu “lider kültü” etrafında topluma kabul zorla kabul ettirilmeye çalışılıyor. Kürtler, bir kez daha tarihin dışına itilmeye, bir kez daha müstemleke hukukla sınanıyorlar. “kardeşlik” retoriği Kürtleri “makul ve makbul” sınırlara çekme işlevi görüyor. Türklük ethosunun söylemsel mevzisinde yer almayı başaran “Kürt kardeşlerim”den, “Kürt kökenli”sine kadar bütün Kürtlere yapılan “tek devlet, tek millet, tek vatan, tek bayrak” dayatması ikinci yüz yıla da taşırılmak isteniyor. Yani Kürdistan yine sömürge muamelesi görecek ve Devletin yeniden dönüşüne tanıklık edeceğiz. Devlet merkezli milliyetçilik iyice köpürtülerek milleti hakimenin milli ethosu yeniden mukim kılınacak. Hülasa; Türkiye’nin “rasyonel aklı” Cumhuriyet sonrası en önemli iktisadi ve siyasi kriz durumunu yaşıyor. Kriz, ölümle sıtma arasında tercih yapma krizi değildir. Kayyımlar, operasyonlar, hunharca sermaye transferleri, gelir dağılımında servetin uçlarda birikmesi ve birikimin uçlar arasında yarattığı gerilim, yoksulluk, yoksunluk; "istikrarsızlaştırma" politikalarının tecessüm eden halleri olarak Kürdistan'ı bir uçtan diğer uca kadar kuşatma altına alıyor. Sömürgeci ve sömürgeleştirilmiş'in diyalektiğinin ortadan kalkmadığı ama biçiminin de özünün de dönüşüme uğradığı bir kaos aralığındayız. Devlet aklı, Kürt ulusal haklarını bekleme odasına alarak, Kürtlerin dört parçada "merkez ulusların içinde, kent çeperlerinde, yerli bir neo-sömürge şeklinde var olmasından" yanadır. Ve bütün imkanlarını bu gereğe seferber ettiği de muhakkaktır. Ortadoğu'daki kaos aralığı Kürdistan için hem özgürlüğü hem fetreti çağırıyor... Devletin aklı ikincisinden yana olacaktır. – at Ankara, Türkiye
1
3
2
10
6,725
🌈Oracle’ın (Kehanet)'ten Neon'a : "Çünkü seçim yapmak için buraya gelmedin. Zaten yapmışsın. Burada neden yaptığını anlamaya çalışıyorsun." ... "Bir seçim için gerçek sınav, o seçimin nelere mal olabileceğini bilerek aynı tercihi tekrar yapmak zorunda kalmaktır." ~Matrix Revolution – at Ankara, Türkiye
1
312
🧝‍♂️"Bildiğini sanıyorsun ama bilmiyorsun. Burdasın. Çünkü buraya gönderildin. Buraya gelmen söylendi ve sen de itaat ettin. Ama işler her zaman böyle yürür. Dinleyin, bir tek değişmez var, tek bir Evrensel. Gerçek doğru, sadece odur. Nedensellik. Etki, tepki. Neden ve sonuç. ... Birazdan nedenin hiçbir önemi kalmayacak. Asıl önemli olan duygunun ta kendisi. İşte evrenin doğası böyledir. Ona karşı savaşırız. Onu inkar ederiz. Ama aslında yanılmadır. Bir yalandır. Gururlu görüntümüzün altındaki gerçek ise tamamen kontrol dışı olduğumuzdur. Ewet sonuç! Nedensellik. Ondan asla kaçamazsınız. Sonsuza kadar onun tutsağıyız. Tek umudumuz, tek şansımız onu anlayabilmek. Yani Nedeni anlamak. Bizi onlardan ayıranı anlamak. Sizi de benden. Gerçek gücün kaynağını anlamak. O olmazsa güç de olmaz."
3
321
Yakında filmi yapılır bu hikayenin. La casa de kripto! Böyle zekice işlere nitelik yakıştırması boşuna yapılmıyor. Alem organize iş görsün. Şapka çıkarılır... – at Ankara, Türkiye
🚨Binance:6.3Milyar Dolarlık Soygun🚨 Dün gece kripto tarihinin en büyük hack olayı gerçekleşti. Peki hack nasıl gerçekleşti? Toplama zarar ne kadar? Çalınan fonlara ne oldu? Film sahnelerini artamayan soygunu gelin seni anlatayım. Dün gece Binance borsasından 20 dakika içinde 10 farklı blokchain üzerindeki cüzdanlardan 6.36 milyar dolarlık varlık çalındı. • 18.270 BTC • 200.000 ETH • 2.48 milyar USDT • 823 milyon USDC • 233 milyon XRP • 970.500 SOL Ancak hikaye üç gün öncesine dayanıyor. Saldırganlar en az 36 saat öncesinden hazırlık yapamaya başladı. 29 ekimde Tornada Cash üzerinden 3 küçük transfer yapıldı. Bu transferler ile operasyon cüzdanının işlem ücretleri finanse edildi. Yine aynı gün saldırı kodu oluşturuldu ve 2 farklı test cüzdanında işlem yapıldı. Ardından son prova yapıldı ve test fonları geri toplandı. Prova bittikten dört saat sonra aynı kodlar Binance, Bitcoin ve Etherium sıcak cüzdanlarına uygulandı. Saldırganlar değişen işlem sayaçlarına karşı 50 ayrı imzalı yetkilendirme hazırlamıştı. Kısacası uzun süren bir planmala olduğu belli.
3
281
"Seçim güçlülerle güçsüzler arasında yaratılmış bir ilizyondur..." – at Ankara, Türkiye
3
225
Burjuvazinin ( sermayenin) milli bayram müsamerelerinde yaptığı hunharca duygu sömürüsünden gına geldi... – at Ankara, Türkiye
3
403
♨️ "Günlük siyasi söylemde “diktatörlük” çoğu zaman bir ülkedeki siyasal rejimin niteliğini, siyasal iktidarın yönetme biçimini ya da tek bir kişi/grubun baskıcı yönetimini tanımlamak için kullanılır. Yürütmeyi denetleyen mekanizmalarının ortadan kaldırılması, yargının kısmi özerkliğini yitirip doğrudan yürütmeye bağlanması, düşünce ve ifade özgürlüğünün askıya alınması, seçimlerin kaldırılması ya da anlamsız hale gelmesi, ülkenin bir tür açık cezaevine dönüştürülmesine referans verir. Tanıdık olsa gerek! Bu bağlamda ve gerçekliğin bu düzeyinde (siyasal rejim), diktatörlükle yönetilen bir ülke ile -temsili- demokratik yöntemleri kullanan ve siyasal özgürlükleri tanıyan bir ülkeyi birbirinden ayırmak gerekir ki, bu haklı bir ayrımdır. Gotha Programı’nın eleştirisinde Marx’ın, demokratik cumhuriyetin işçiler için önemli bir kazanım olduğunu belirtmesi bundandır. Ancak, gerçekliğin ve buna bağlı olarak analizin ekonomi politik ya da bütünsel düzeyinde, Marksistlere göre bu iki devlet (ve her devlet) aynı zamanda bir diktatörlüktür. Burada “diktatörlük” kavramı siyasal rejimin kendisiyle doğrudan ilişkili değildir. Her devlet, toplumdaki sınıflaşmaya/katmanlaşmaya bağlı olarak şekillendiği, ondan bağımsız bir varlık kazanamadığı için bu bağlam tarafından koşullanır. Bu koşullanma ve ilişkisellik devletin içsel bir niteliğidir, başka türlü var olması mümkün değildir." ~Alıntıdır. Kime ait olduğunu bilmiyorum. Affola!
1
287