حلبی

مدرسه شنبه باز شد. آخرین بار اسفند گذشته رنگ مدرسه رو دیده بودیم. بچه رو رسوندم و در جشن سال جدید با پدر یکی از دخترها که برادر و مادر و پدرش رو بخاطر «موشک‌های رهایی‌بخش» از دست داده بود حال و احوال کردم و تسلیت گفتم. بعد آمدم سر کار در حالیکه خیال اینکه ممکنه این مدرسه «تصادفی» موشکی به سرش بیافته رهام نمی‌کرد. اینکه ممکنه ما هم داغ ببینیم بعد عده‌ای که از قضا فارسی‌زبانند بیافتند دنبال موجه‌سازی کشتن بچه‌های هم‌وطن. اینکه عده‌ای از فاجعه خوشحالی کنند و برقصند. و اینکه عده‌ای «آزادی‌خواه» چون مرگ کودکان بدست استعمار با منطقِ «ج‌ا شر مطلق است» سازگار نیست درباره آن سکوت کنند. چه چیزها که ندیدیم. چه چیزها که ندیدیم. ما جنگ‌زده‌ها آدم‌های سابق نمی‌شویم.

ولی ایران «خراب‌شده» نیست. نباید در دام این تله افتاد. نباید گرفتار این ویروس شد. ما خاک‌برسر نیستیم؛ بعنوان یک ملت راه بلندی رو آمدیم. چیزهایی ساخته‌ایم. دوام آورده‌ایم. آدم‌هایی داریم که در سخت‌ترین روزها ایران رو جلو برده‌اند. آبادانی آورده‌اند. کار اساسی کرده‌اند. زبانِ خاک‌برسری، اینکه هیچ دانه‌ای در خاک این مملکت عمل نمیاد، اینکه اینجا هیچ چیز ارزشمندی نداره، زیرساخت نداره، توسعه‌نیافته، کار جهانی در اون نشده، این زبان و صورت‌بندی، مقدمه‌ای بوده برای عقب نگه داشتن ملی ما. مقدمه‌ای برای جنگ. مقدمه‌ای برای نابودی ایران. ما اما در همین شرایط هم خیلی چیزها ساخته‌ایم. این کشور خراب‌شده نیست. این خاک هزاران امکان در دل خودش داره. مادر ما. مادر عزیز ما.