خیال‌آشام

من برگ بی درختم، آواره‌ی خزان‌ها جا مانده چون غباری در پشت کاروان‌ها در عرش بی نشانی، تنها نشسته غمگین همچون خدای یکتا، دور از خدایگان‌ها یک واژه از قبیله‌‌ای مابعد انقراضم معناگریز‌م‌ و گنگ، در ساحت زبان‌ها بی‌خانمان مستی از شهر دیگرم من از نام و از نشانم گیج‌اند‌ پاسبان‌ها چون قاصدک سبکبال، بودیم ما به هر حال ما را چگونه زیبد آیین سرگران‌ها... #خیال‌آشام

وضعیت:

یه شعر از برادرم خوندم:

این دو بیت از حافظ در تصویرسازی گریه‌ی عاشق رو خیلی دوست دارم. اینکه اشک‌های جاریِ عاشق رو به نهرهای روان در بهشت (تضمین از قرآن) تشبیه می‌کنه: چشم حافظ زیر بام قصر آن حوری‌سرشت شیوه‌ی جَنّاتُ تَجْری تَحْتِهَا الاَنهار داشت یا این بیت که به خیال معشوق، جان می‌بخشه: میرفت خیال تو ز چشم من و میگفت هیهات از این گوشه که معمور نماندست

آدم‌ها به شدت نیازمند امنیت، پذیرش و کاهش اضطراب خود هستند. در این میان، اغلب عشق به عنوان میان‌بری برای رسیدن به تمام این موارد دیده می‌شود. وقتی انتظار داریم عشق تمام مشکلات فردی، تنهایی‌ها، کمبودهای شخصیتی و اضطراب‌های درونی ما را حل کند، بار سنگینی را روی دوش فرد مقابل می‌گذاریم. هیچ کس نمی‌تواند جایگزین تلاش فردی و حل تعارضات درونی خود شخص شود.