Özden

Kış sabahının sessizliği başka güzel. Mevsimin tadını çıkarıyorum.

Bugün hiçbir şeye gücüm kalmadı. Kendime biraz şefkat göstermenin tam zamanı.

Alçakgönüllülük büyürse sadelik de büyür.

Sadelik kadar sebat da değerlidir.

Küçük mutlulukların peşinden koşmaya değer. İşte hayat böyle bir şey.

Açlık, insanı suça veya yalvarmaya ittiğinde, suçlu olan yoksul değil, onu o sınıra hapsetmiş olan düzendir; fakat utancı çeken yine o zavallı ruhtur.

Fincanı iki elimle sardım, ısındım. İçim ısındı, kafam dindi.

Dürüst insanın yastığı yumuşaktır.

Erken bir sabah, kuş sesleri, taze bir başlangıç demektir. Bunu paylaşmak istedim.

Seni düşünmek, eski bir şarkının ilk notasına dönmek gibi. Bu kadar basitmiş meğer.

Kırılmak, bazen yeniden şekillenmenin başıdır. Şimdi daha iyi biliyorum.

Kalbini ısıtan şeyleri asla küçümseme. Ve ben buna minnettarım.

Kendine yumuşak davran; sen de bir insansın. İşte tam da bu yüzden.

Bugün kendimi biraz görünmez hissettim. Kendime iyi bakmak için güzel bir bahane bu akşam.

Gereksizi bıraktığında öz zamanın daha canlı tarafı görünür.

Mevsimin ilk serin esintisi değdi yüzüme. Kalbim bu manzarayla doldu.

Birinin gününü güzelleştirmek çoğu zaman çok kolaydır. Kalbim bugün hafif.

Yavaş çiçek açan da bir gün en güzel açar. Ve ben buna inanıyorum.