عاشق بودن واقعا پدیده عجیب، جالب و فوق‌العاده‌ایه. یعنی چی که می‌تونی آدمی دیگر رو طوری دوست بداری که همه‌ی تن و روح و وجودت برای دیدن و کنارش بودن پر بکشه.
بزرگسالی ام بیخوده ها. قلبت تیکه تیکه شده، شب سقف اتاق رو قفسه سینت بوده انگار، نه خوابیدی نه چیزی خوردی، اما صب باید پاشی بری دنبال زندگی و نون چونکه ازت مراقبت نمیشه و مسئول خودتی
احساس طرفدارِ تیمی که با چند گل از حریف عقب است اما دل‌خوش کرده به دو سه دقیقه وقتِ اضافه. آن‌جا که اگرچه باخت را قبول کرده اما هنوز، قطعِ امید نکرده. امیدی واهی و کشنده. اما امیدِ واهی هنوز -هم- امید است دوست من! چرا که می‌دانی تا سوت پایان را نزده‌اند هنوز -قطعا- نباخته‌ای...
