همبازی سال گودمن، کیم وکسلره که دقیقا یک زن محبوب برای شخصیتشه.
شما اگه محو سال نمیشدی به چشمت میاومد.
ایدهی کسب و کار برای بعد از براندازی:
جمعآوری استخونهای تمام روشنفکران حامی پنجاه و هفت به خصوص اون هایی که خارج از ایران تلف شدن و استفاده در ساخت کاسه توالتهای نفیس تا هر روز به صورت واقعی امکان ریدن به هیکلشون باشه.
𝐏𝐚𝐫𝐢𝐒𝐚𝐝 🇮🇷 retweeted
ممکن است از این توییت خوشتان نیاید اما تنها چیزی که از زندگی و حقوق سوگند صیادیها پاسداری میکند، نه قانون که اقتدار حاکمیتی مترقیست. با شناخت گستردهام از بافتهای سنتی دور از مرکز میگویم که تنها اعمال شدید و خشن اقتدار مرکزی و اجرای قانونی که از حقوق فرد در برابر دیگران و باورهای قشری دفاع میکند، از جمله مجازات شدید و علنی و فوری پدر سوگند صیادی در همان محل، میتواند این چرخه را متوقف کند.
حقوقبشر سانتیمانتالیزمشده ممکن است خش بیافتد اما برای حل فوری بخشی از عقبافتادگیهای فرهنگی (که ریشه در تعصب قومی نیز دارد)، تنها مشت آهنین است که پاسخ میدهد.
هنگامی که مشروطهخواهان آموزش رایگان برای تمامی "اطفال ایرانی" را در متمم قانون اساسی گنجاندند، هیچ اقتداری وجود نداشت که در بسیاری از شهرها و روستاها پدران را وا دارد تا پسرشان، نیروی کار رایگان خود را به جای کار به مدرسه بفرستند و تحصیل دختران که از بیخ و بن حرام به شمار میرفت.
آنچه این آرزوی مشروطهخواهان را برآورده کرد، نه قانون صرف که خیزش سردار سپه بود. او در دفاع سخت از حق قانونی آموزش تمامی کودکان ایرانی، چه پسر و چه دختر پای فشرد، نفرستادن کودک در "هفت سالگی" به مدرسه را جرم برشمرد و به شدت در اجرای قانون اهتمام ورزید تا جایی که تنها در ۴ سال پیش از تاجگذاری رضاشاه، نرخ آموزش در کشور بیش از ۴ برابر شد و در ۴ سال بعدی نیز، نامنویسی دختران در مدارس ابتدایی و متوسطه تقریبن ده برابر شد!
این سالها که در کردستان، آذربایجان، خوزستان، سیستان و بلوچستان و برخی دیگر از بافتهای دور از مرکز، آموزش به ویژه برای دختران تا حد سواد خواندن و نوشتن تنزل یافته و آمار بازماندگی از تحصیل هر سال بیشتر میشود، بیش از بیش، نياز کشور به مشت آهنین و اقتدار مرکزی یک دولت ملی توسعهگرا آشکار میشود!
سوگندها و رومیناها و موناهای این مملکت را تنها یک چنین دولتی نجات خواهد داد.
ما تو خونهمون به کتلت میگیم قَتلت.
یه بار که یکی ازم پرسید قتلت چیه و توضیح دادم پاره شد و باعث شد اون روز بفهمم که اسمش کتلته و چون خواهرم بچه بوده و به اشتباه اینطوری میگفته این اسم روش مونده.
بچها چیز عجیبی که باهاش بزرگ شدید توی خانوادتون و نرمال بود تا اینکه اومدید تو اجتماع و فهمیدید نرمال نیست چی بود؟
32
571
الان آخوند ناراحته که چرا زودتر به فکر خودش نرسیده که اینجوری ملت رو تحقیر کنه و دست به کار میسه.
🇻🇪 دوستان ایرانی و فارسیزبانم، میخواهم یکی دیگر از تلخترین خاطرات بحران غذا در ونزوئلا (بین سالهای ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸) را برایتان تعریف کنم؛ زمانی که برای خرید کمی غذا، روی بازوها و دستهای ما شماره مینوشتند. 🖊️
در اوج کمبود شدید کالاهای اساسی، مردم مجبور بودند از نیمهشب یا ساعت ۳ صبح در صفهای کیلومتری مقابل سوپرمارکتها و داروخانهها بایستند؛ به امید اینکه شاید چند ساعت بعد بتوانند یک بسته آرد، برنج، روغن یا دستمال توالت بخرند.
برای اینکه در این صفهای طولانی بینظمی نشود یا کسی جای دیگری را نگیرد، مسئولان فروشگاهها یا نیروهای امنیتی با ماژیکهای دائمی، یک شماره روی ساعد یا پشت دست هر نفر مینوشتند. 🔢
داشتن یک شماره روی پوست دست، تنها شانس شما برای زنده ماندن و بردن غذا به خانه بود؛ اما حتی آن هم تضمینی نداشت. بارها اتفاق میافتاد که بعد از ۸ یا ۱۰ ساعت ایستادن زیر آفتاب سوزان و با دستهای شمارهگذاری شده، وقتی نوبتتان میرسید، اعلام میکردند که کالا تمام شده است و باید با دست خالی به خانه برمیگشتید. 💔
این یکی از دردناکترین تجربههایی بود که کرامت انسانی مردم ما را در آن سالهای تاریک نشانه گرفت.
معمولا آدمهایی که دو تا کتاب بیشتر نخوندن و از کم هوشی هم رنج میبرن یه طرز فکر ساده دارن: «کتاب فینفسه خوبه و هر کسی که کتاب میخونه حتما آدم بهتریه»
به نظر من اینها از قاتل سریالی هم خطرناکترن.
تز ایشون:
چون من مثل این خانوم نیستم، پس ایشون باید بره بمیره.
آخه من در مقایسه با ایشون به چشم نمیام و ایشون گه خورده بهتر از منه.
This Post is from an account that no longer exists. Learn more
چهل هزار نفر کشته شدن، یه بار یه عضو خانوادهشون نگفت ما هزینه دادیم.
ولی بیماری پوستی ترانه علیدوستی رو ترکههای اصلاح طلب صدهزار بار به عنوان هزینه کوبیدن تو سر ما.
برید بمیرید بابا.
دوازده سیزده سال پیش این عکس به عنوان جوک دست به دست میشد.
ولی الان با تبدیل شدن به واقعیت فاصلهی چندانی نداره.
51
586












