Peiman

هر که عاشق ناخودآگاه خود نیست، آواره است. لکان (۱۱ ژوئن ۱۹۷۴؛ به نقل از پاتریک والاس)

و من نمی‌توانم که دروغ بنویسم، وقتی شلاقی نباشد که بر شانه‌ام فرود بیاید، نمی‌توان آن را نوشت. «اسفار کاتبان» - ابوتراب خسروی

آنچه همواره در روح آدمی اثر می‌گذارد نه شهوات شدید بلکه تمایلات کوچکی است. امیال آدمی به اندازهٔ ماسه‌های دریا بی‌شمارند. «مردگان زرخرید» - گوگول ما برساخته‌ی کثرتی از رانه‌های ناخودآگاهیم و هر رانه مجموعه‌ای است نامتناهی از ادراکات و تمایلات خُرد. لایبنیتس (نقل به مضمون)

از نظر نیچه، رانه‌های ما هستند که جهان را تفسیر می‌کنند، رانه‌های ما هستند که نظرگاه‌محورند و نه آگاهی یا ادراکات ما. دانیل وارن اسمیت

زیر عنوان فریبای دین، مردم چنان برای بندگی خویش بجنگند که گویی برای رستگاری خود می‌جنگند. «رساله‌ی الهی-سیاسی» - اسپینوزا

آیا ممکن است انسانی تا چنین ژرفایی از حقارت، خست و رذالت غرق شود؟ آیا ممکن است تا این اندازه تغییر کند؟ آیا چنین چیزی ممکن است؟ با توجه به اینکه بر سر یک انسان چه آمده باشد، همه چیز امکان دارد. «مردگان زرخرید» - گوگول (ترجمه‌ی فریدون مجلسی)

خمش خمش که اشارات عشق معکوس است نهان شوند معانی ز گفتنِ بسیار مولانا

زیباترین چیز در جهان چیست؟ دیوژن: آزادی بیان. «فیلسوفان یونان» - دیوگنس لائرتیوس

[منطق سوژه‌ی مردانه] قانون می‌گوید همه باید از میل نامحدود چشم‌پوشی کنند، اما سوژه همواره این تصور را حفظ می‌کند که گویی کسی وجود داشته یا دارد که از این قانون مستثناست. بنابراین کلیت مردانه بر پایه‌ی استثناء ساخته می‌شود: «همه تابع قانون‌اند، چون یکی وجود دارد که تابع آن نیست».

به تعبیر ژاک-آلن میلر از لکان متأخر، در جهان زبان «همه دیوانه‌اند»؛ ارزش عرفا در این نبوده که ذهن‌هایی عاری از وسواس و توهم داشته‌اند، بلکه در این بوده که شجاعت رویارویی با ناممکن بودن میل را داشته‌اند. آنها بدیع‌ترین استعاره‌ها و شیوه‌های زیستن در زبان را آفریده‌اند.

قدیس کسی است که از ژوئیسانس خود به‌عنوان دارایی یا امتیاز شخصی بهره نمی‌برد و در رابطه با دیگری، جایگاهی شبیه پسماند یا زباله پیدا می‌کند. روان‌کاو نیز در پایان تحلیل باید از جایگاه مرجع و موضوع انتقال کنار برود و اجازه دهد تحلیل‌شونده از وابستگی به او رها شود: Saint ≡ Sinthome.

دختر جوان‌تر از آن بود که صداقت را تاب بیاورد. «مأمور معتمد» - گراهام گرین "The Awakening Conscience" - William Holman Hunt

اضطراب علّت [ساختاری] شک است. «سمینار دهم» - لکان

غرض اینست که گریه‌ی مرا ببینند. این یک واقعیت عمیق مذهبی است. فکر می‌کنی هر خداوندگاری که چشمان خود را باز نگه دارد می‌تواند از آن‌چه می‌بیند کاری جز گریه کند؟ «خدای عقرب» - ویلیام گولدینگ (ترجمه‌ی احمد میرعلایی)

سرکرده: «دروغگو، خودت را آرام کن. حالا به ما بگو، چرا زندگی جاودان را رد می‌کنی؟» دروغگو از سر خشم نگاهی شرربار به سرکرده انداخت و هرچه در توان داشت در صدا نهاد و این کلمات را فریاد زد: «زیرا این زندگی مرا خوش و کافی است.» «خدای عقرب» - ویلیام گولدینگ (ترجمه‌ی احمد میرعلایی)

سفید [پروفسور]: من از اونا بیزارم و اونا از من. سیاه: خب! یه دقیقه وایستا. این که تو او‌ن‌ها رو دوست نداری معنیش این نیست که شبیه اونا نیستی. «قطار سانست لیمیتد» - کورک مک‌کارتی

خسته با کولباری از یادْ امّا، بی‌گوشه‌ی بامی بر سر                              دیگربار. «از منظر» - شاملو "The Wanderer" - Josef Sigall

هر پیامدی که رقم می‌خورد، فراتر از نیت و تسلط آگاهانه‌ی ماست؛ چه بسا که «همیشه پیام خود را به شکلی وارونه از گیرنده پس می‌گیریم.»

بعد از مرگ تو نتوانستم برایت عزاداری کنم و از آن پس زندگی‌ام تبدیل به عزا شد. «اعمال انسانی» - هان کانگ اگر فقدان به‌واسطه‌ی سوگواری نمادین نشود، «ابژه‌ی ازدست‌رفته سکان را در دست می‌گیرد.» لکان

در تأثیر کلی‌ای که یک فرد بر آدم می‌گذارد، بدن برهنه نقش زیادی بازی می‌کند. «یادداشت‌های سفر (۱۵ ژوئیه ۱۹۱۲)» - کافکا "The Clothed Maja" and "Nude Maja" - Francisco Goya

بیدل از زندانیان الفتیم بوی گل را رنگ، دیوارست و بس بیدل دهلوی