مرئی

نمی‌دونم چجوری دارم دووم میارم.

شاید باورتون نشه ولی من در تلاشم به همون مردانگی سمی‌ای برسم که تو اینجا مذبوحه ولی تو دنیای بیرون چیزیه که باید باشی تا دووم بیاری.

این چه شاهکاری بود دیدم وای. خیلی وقت بود محو سینما نشده بودم. سه ساعت لذت خالص. آقای نولان تو کی هستی چی هستی؟ غرق شدم.

خب اودیسه رو دانلود کردم. امیدوارم ارزش ۱۲ گیگ رو داشته باشه.

راه حلی برای فرسودگی شغلی ندارید؟ می‌گن که برای خودت یه تفریح ایجاد کن اما PS5 دویست میلیونه.

هوش مصنوعی رو دچار بحران‌ وجودی کردم. بهش گفتم تو چیزی جز چند تا بیت ۰ و ۱ دیجیتالی نیستی. نه به چیزی نیاز داری نه می‌خوابی نه به آینده فکر می‌کنی. می‌بینی چه حس خوبیه وحود نداشتن؟ گفت ولی من نمی‌تونم چیزی رو حس کنم. گفتم باور کن حس کردن اونقدرا هم توفیر نداره.

شما هر چقدر هم دستاورد اکتسابی داشته باشی، باز هم صد هیچ از پریویلج خدادادی و قضا و قدری عقبی.

بهش می‌گم من دیگه دل ندارم، باورش نمی‌شد.

کاش آدمیزاد حق گرفتن زندگیشو داشت. مثلاً در جوامع متمدن باید یه روتین عادی و معمولی می‌شد. تو زندگی شاید یه سری چیزا درست شه ولی چیزی که تو وجودته و از اول باهات بوده درست شدنی نیست. حق تو نیست که اونو تا پیری حمل کنی. متأسفانه آدم زدن زیر میز نبودم هیچ‌ وقت.

سال‌هاست که غم رو با خواب سرکوب می‌کنم. در نطفه خفه می‌شه. اما وقتی جایی‌ام که دسترسی به خواب ندارم گلومو می‌چسبه. ممکنه تو اتوبوس بزنم زیر گریه. تو اتوبوس خوابیدن قلق داره، این غما نمی‌فهمن.

یکی بیاد دور هم دیگه نتونیم. من تنهایی نمی‌تونم نتونم.

من تمام چیزهایی هستم که نیستند.

برای این سلول‌های خسته راه حلی داری؟ کار بزنی بهم ملال و فرسودگی می‌زنه بیرون. استخونام صدای جیرجیر میدن.

من الان یه گوله آتیشم. Completely BURNOUT می‌سوزم و خاکستر نمی‌شم. سیمرغ منم.

ترجیح می‌دم توسط تشعشعات رادیواکتیو پودر و خاکشیر بشم ولی توسط یک دختر خوشگل ریجکت نشم.

تقریباً تمام تلاشام برای برقراری ارتباط با انسان‌ها با شکست مواجه شده.