🧚🏻♀️ retweeted
อาจจะดูปีลึก แต่โมเมนต์สมัยเด็กที่ชอบมากคือตอนพ่อแม่เอาไปปล่อยที่ร้านหนังสืออะ ก็นั่งอ่านกับพื้นนี่แหละ คนนั่งกันเพียบ นี่อ่านหมดตั้งแต่ลาฟลอร่า โปเม่ ครอบครัวตึ๋งหนืด ไม่ยากถ้าอยาก ละสมัยนั้นอยากอ่านเล่มไหนไปขอที่เคาน์เตอร์ พี่คนขายเขาแกะให้อ่านเลยนะ ลองอ่านเล่มเดียว จบที่ติดหนึบอ้อนพ่อขอซื้อกลับยกเซ็ต 555555 โตมาถึงรู้ว่าพ่อแม่ทำแบบนั้นเพื่อปลูกฝังนิสัยรักการอ่าน ซึ่งสำเร็จมาก…
🧚🏻♀️ retweeted
อยู่ในจุดที่น้องมาสคอตไม่ได้ร้องแค่เพลงตัวเองกันแล้วอะ😭😭😭😭 แบรนด์ดิ้งพี่ถานะ🥹 มีลูกคุณหนู เพิ่มพูน ลูน่า และจัมโม่ที่พึ่งพูดได้ไม่นานนี้เลย น่ารักกก😭🤲🏻
🧚🏻♀️ retweeted
ชั้นมาแจกเพลงเอาไว้เปิด boost energy ตอนเช้าหรือตอนนั่งสมาธิ manifest 🧘🏻♀️ ไว้เรียกพลังงานดีๆเข้ามา🪷 เรียกความมั่นใจ ิิ 🕉️
Starbucks เหลือแก้วละ 59฿ (เฉพาะเมนูปั่น)
โค้ด Lineman (ต.ค.69)
LMXCL
LINEMAN
SUPER
LM50
LMTOOKSUD
LMPLUS
LMGROUP
LMONLY
LMWOW
WOW100
NIGHT
UC2026
DINNER
AROI
SURE
EATNEW
SAVE100
PICKUP
PICKNOW
MCD100
GROUPDINNER
และโค้ดลด 50%
เก็บที่นี่ : lin.ee/ssLsmvs?lmaff=1
🧚🏻♀️ retweeted
จัดจ้านย่านอโศกมาก อายุน้อยร้อยคาร์สุดๆ แต่งไม่ซ้ำจำหน้าตอนเกิดไม่ได้ สมแล้วที่เป็นมาดามลูน่า วีรวัฒโนดมมหาวรรณ์
🧚🏻♀️ retweeted
เราชอบคลิปนี้มากกกกกกก
🧚🏻♀️ retweeted
มีคนทำเกมชื่อ 1 in 8 Billion เป็นเกมจำลองชีวิตที่ให้เราสุ่มเกิดใหม่เป็นมนุษย์หนึ่งคนบนโลก โดยใช้ข้อมูลสถิติประชากรจริง ๆ เราเลือกไม่ได้ว่าจะเกิดประเทศไหน เป็นลูกใคร หรือมีฐานะยังไง ทุกอย่างขึ้นอยู่กับดวงล้วน ๆ
แล้วผมลองสุ่มดู ผมเกิดเป็น William Hill เด็กผู้ชายชาวแคนาดา เกิดที่เมืองมอนทรีออล ในเดือนสิงหาคม 2026
พ่ออายุ 36 แม่อายุ 33 เป็นลูกคนแรกของครอบครัว แถมฐานะทางบ้านยังอยู่ในกลุ่มรายได้สูงสุด 20% ของประเทศอีกด้วย 55555
โอกาสที่จะได้เกิดในแคนาดามีแค่ 0.27% ส่วนอายุขัยเฉลี่ยของผู้ชายอยู่ที่ 80.2 ปี
นี่แค่เริ่มต้นชีวิตก็ดูมีแต้มต่อกว่าคนอีกหลายพันล้านคนบนโลกละแห่ะ ๆ
หลังจากนั้นเกมก็ให้เราใช้ชีวิตต่อไปเรื่อย ๆ เจอเหตุการณ์ต่าง ๆ และตัดสินใจเลือกเส้นทางชีวิตด้วย
ใครอยากรู้ว่าถ้าได้เกิดใหม่อีกครั้ง ชีวิตตัวเองจะเป็นยังไง ลองเล่นดู
1in8b.life
🧚🏻♀️ retweeted
ตั้งใจจุ่มเหมือนชีฟ้าเปิดจริง ๆ นะ แต่ก่อนนางทำร้านอาหารปกตินี่แหละ ขายซีฟู้ด มีคอนเซปคำอธิบายเมนูว่าเป็นวัตถุดิบอะไรมาจากไหน น่าสั่งกินมาก แล้วก็ทำอร่อยดีด้วย แถมราคาดีมาก อย่างกะพงทะเลทอดน้ำปลาคืออร่อย แล้วหากินในกรุงเทพยาก แต่นางตกแต่งร้านค่อนข้างชืด แต่จุดที่ตกม้าตายสุดคือทำอาหารช้ามากกกกกก แบบ มากกกกกกกกกกกกกกกกกก แล้วงงมาก คือช้าจนคนในร้านวีนกันหลายโต๊ะ วีนแบบแคนเซิลออเดอร์อะ แต่เจ้าของก็พยายามแก้ไขนะ แต่ไปหลายรอบก็ยังช้าเหมือนเดิมจนเลิกไปละ
รู้อีกทีแกก็รีโนเวทมาเป็นตั้งใจจุ่มนี่แหละ ทีนี้เหมือนฟ้าเปิดเลย อาหารอร่อย สะอาด ระบบดี ด้วยความที่มีอานิสงส์ซัพพลายเออร์จากตอนทำร้านซีฟู้ดอยู่แล้วมั้ง พอมาทำสายพานแล้วคุณภาพวัตถุดิบมันเริ่ดมาก กินได้ซ้ำ ๆ ไม่เบื่อ เพราะซุปมีหลากหลายแล้วไม่เหมือนที่อื่น มีหลายซุปที่มันลิ้นคนไทยแล้วอร่อยหมดไม่ใช่แบบคิดมาสั่ว ๆ ถม ๆ ให้ดูมีซุปหลายแบบ อย่างซุปต้มยำนี่ก็รสจัดแบบต้มยำจริงจัง ไม่ใช่แบบบางร้านที่มาแบบกลิ่นอ่อน ๆ รสอ่อน ๆ ใส่ของไปไม่กี่อย่างก็แทบไม่เป็นต้มยำแล้ว แต่ของนางคือใส่ของจนเกือบอิ่มอะกว่ารสต้มยำของซุปจะเริ่มจาง กุ้งก็ตัวโคตรใหญ่แต่จานละ 60 กัดเต็มคำทีกร้วม ๆ โคตรฟิน ปลาก็ดี มาตั้งใจจุ่มคือเลือกหยิบแต่ซีฟู้ด 5555
ก็ไม่แปลกใจที่ยังอยู่รอดในบรรทัดทอง แถมเป็นร้านสายพานที่ยังรอดในปัจจุบันนี้ ทั้ง ๆ ที่ร้านอื่นไม่มีคิวแล้ว บางร้านเจ๊เล้งเทคโอเวอร์ แต่ตั้งใจจุ่มยังต้องกดคิวรอกันอยู่ เพราะเค้ามีของดีจริง เค้าแตกต่างแหละ คิดว่าดูเป็นตัวอย่างได้อยู่ว่าถ้าจะขายของให้รอดในปัจจุบันต้องทำยังไง ตอนนี้หลายวงการนี่ทะเลแดงหมดละ ทุกคนอยากขาย แต่คนซื้อมีเท่าเดิม
อัปเดตบรรทัดทอง 2026
- ไม่ได้มาบรรทัดทองน่าจะเกือบครึ่งปี บรรยากาศเปลี่ยนไปเยอะเหมือนกัน โดยรวมคือเดินสบาย ไม่เบียด ที่จอดรถเหลือๆ
- ภาพรวมรู้สึกกลายเป็นถนนนักท่องเที่ยวไปแล้ว มีร้านนวด ร้านขายของฝาก ขายทุเรียน ขายมังคุด ก๊อปเยาวราชโมเดลมาหมด
- ร้านอาหารที่ยังมีคิวหน้าร้าน มีแค่ 2-3 ร้าน และร้านหนึ่งเดียวที่คนต่อคิวเป็นคนไทยเกือบหมดคือตั้งใจจุ่ม ของนางดีจริง ต้องยอมนาง
- นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่เป็นคนจีน ฝรั่งหายไปเยอะ ซึ่งยังคงต่อคิวหนึ่งนมนัว และเจ๊โอต่อไป
- เทรนด์นักท่องเที่ยวจีนคือ ถ่ายรูปสี่แยก มือถือขวดนมหนึ่งนมนัว มัดผมด้วยพวงมาลัยดอกไม้
- เจ้าของร้านแถวนั้นบอกว่า ถ้านับจากจุดพีคสุดของบรรทัดทองเมื่อ 2 ปีก่อน traffic หายไปสัก 30-40% ซึ่งธรรมชาติคัดสรรร้านเจ๊งออกไปเยอะ แต่โซนที่เจ๊งเรียบคือตรงสวนหลวงสแควร์ ร้างมาก
- เกือบทุกร้านที่เคยมีคิว เดี๋ยวนี้ไม่มีคิวแล้ว เช่นเจ๊วรรณ จูนปัง และบางร้านมีคนนั่งไม่ถึง 10% ส่วนมากคืออยากกินก็มีโต๊ะเลย















































