pinasta🦋

🎙️ Gizem Örge: Annem ile babamın genetik bir problemleri yok ama annem de babam da sonradan engelli kaldı. Babam inanılmaz bir adam. Gerçekten babamın hakkını ödeyemem. Allah bin kere razı olsun. Sağlıklı, uzun ömürler versin anneme de babama da. Annemin tabii ben çocukluk dönemimde daha fazla sancıları vardı. Çok fazla ameliyat olması gerekti. 2 beyin ameliyatı oldu. Annemin arkadaşının altındaki sandalyeyi otururken şaka amaçlı çekmesi üzerine... Yani aslında o yüzden ben bu tarz şakalardan hiç hoşlanmam. Annem için küçük bir eşek şakası, küçük bir dikkatsizlik... İnsanın bütün hayatına mal olabiliyor. O yüzden annem iki beyin ameliyatı geçirmek zorunda kaldı ve ikincisini ben 3 yaşındayken geçirdi, aslında annem beni tek eliyle büyüttü. Çok zor ya sağlıklı bir insanken bile çocuk yetiştirmek çok zor. Onunla ilgilenmek, tam eforu vermek gerçekten engelli bir çift için çok çok daha fazla zor ama gerçekten ellerinden gelen her şeyi yaptılar. Babam da havale geçiriyor. Ateşini düşüremiyorlar, çok uzun bir süre. Yapılmaması gereken bir iğne yapıyorlar sağ kolundan. Sonra sağ kolu ve sağ bacağı felç kalıyor. Zamanla açılacak diyorlar. Bir tık sağ bacağı sekiyor, desteksiz yürüyebiliyor. Ama eli hiç açılmıyor. Sonra da birbirlerini buluyorlar. Annem bana çocukluğumdan beri beni büyütürken hep annemin kalıplaşmış, her annenin vardır ya kalıplaşmış kelimeleri. Benimki "Devlete, millete hayırlı bir insan olacaksın, işte milletin için savaşacaksın, ülkeye faydalı olacaksın" falan derdi. Anneme böyle mesela "Anne mutlu musun? Tamam mı, oldu, mutlu musun?" Allah razı olsun derim hep. Gerçekten ben hani bu kazandığım başarılarla annemin duasının gerçek olduğunu görüyorum. Ben 10 yaşındayken, 12 yaşındayken voleybola başladığım zaman evden bir mesafeydi ve aslında o yaştaki bir kız çocuğu için yürümek için de tehlikeli bir mesafe. Benim annem babam memur. Annem malulen emekli. Babamın bir memur maaşı. Babam kendisi her gün benim salona gelir, asla eli boş gelmez. Böyle sınıf anneleri vardır ya, takım babasıydı yani babam da. Ben altyapıdayken her deplasmana falan da gelirdi. Böyle çok gerçekten hep yanımda oldu, hep beni destekledi. O yüzden ben milli takımda oynamadığım dönemlerde de hep beni arıyordu işte "Kızlar kazandı bugün kızım sen de bir gün orada olacaksın. İnanıyorum ben, sen de tekrar milli takıma döneceksin" diyordu. Hep şeydir babam yani hani ben oynayayım oynamayayım, o an ben durumumdan mutlu olayım olmayayım; hep kazanın, iyi olun, herkes iyi olsun modunda. O yüzden yıllar sonra milli takım formasının hasretiyle böyle büyük başarılara imza attıktan sonra o anda gelen bir şeydi. Yani o anı babamla paylaşmayı ve benim için bunu en çok hak eden insanın o olması o kadar böyle unutulmayacak bir an yarattı bizde. Zaten ülkede diyorum ki ne kadar pedagog, psikolog, aile danışmanı varsa paylaşmayan insan kalmadı onu. Hani kızlarınızı desteklerseniz babalar bakın neler oluyor gibi. Ama doğru, gerçekten doğru. Herkesin imkanı eşit değil bu hayatta. Ama herkes aynı sevgiyi verebilir. Sevgi vermek parayla olan bir şey değil. Ben hiç ailemin imkanıyla bir yere gelmiş, özel okullarda okumadım. Yani öyle bir imkan içinde büyüyen bir kız çocuğu değilim. Ama ben sevgiyle büyüdüm. O yüzden benim hani ne özgüvenimde, ne farkındalığımda, ne sevgimde bir eksiklik yok. Yani geri kalan her şeyi bu hayat zaten mücadele, herkes mücadele edecek bir yere gelmek için, bir şeyler başarmak için, kazanmak için. Herkes bazen kendi yolunu kendi seçmek zorunda, çizmek, başarmak zorunda kalıyor. Bazen daha şanslı görünen bir ailede doğmuş olabiliyorsun. Ama günün sonunda kendi insan içsel mutluluğunu yakalayabilmesi çok derinde bir yerden geliyor. İstediğini kazan, istediğin kadar kupa kazan, istediğin kadar para kazan... O içsel olarak ailenle bütün değilsen, sevgiyle büyümediysen zaten her şey bir eksik kalıyor. O yüzden benim için en önemli bana kattıkları şey beni sevgiyle büyütmeleri diyebilirim. 📺 Bambaşka Sohbetler x NTV