Μέντιουμ.Αχτένιστο.

Δεν είναι αστείο. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, λίγοι, που ο σαρκασμός τους είναι τέχνη. Έχουν ευφυΐα, προσωπικότητα, ένστικτο και μια σπάνια ικανότητα να γίνονται δυσάρεστοι χωρίς να καταντούν γελοίοι. Δεν παριστάνουν τους κακούς. Απλώς δεν ενδιαφέρονται να είναι αρεστοί. Και μετά υπάρχουν τα αντίγραφά τους. Τα μαϊμού προϊόντα που απλώνει ο πλανόδιος πάνω σε μια κουβέρτα. Από μακριά μοιάζουν με το αυθεντικό. Από κοντά βλέπεις ότι το λογότυπο είναι στραβό, οι ραφές ξηλωμένες και η ποιότητα για τα πανηγύρια. Αυτοί λοιπόν, επειδή η ευφυΐα δεν αντιγράφεται, αντιγράφουν ό,τι μπορούν, την αγένεια, τη χυδαιότητα, την περιφρόνηση. Νομίζουν ότι αν προσβάλουν αρκετούς, θα αποκτήσουν και προσωπικότητα. Ότι η κακία είναι χιούμορ και η τοξικότητα ένδειξη ανωτερότητας. Στην πραγματικότητα είναι απλώς κάτι θλιβεροί μαθητευόμενοι μισάνθρωποι, που πέρασαν τη μικροψυχία τους για πνευματική οξύτητα. Υπάρχουν βέβαια και οι επικριτές τους. Μια ιδιαίτερα διασκεδαστική συνομοταξία ανθρώπων, που καταγγέλλουν μετά βδελυγμίας όσα κατά βάθος θα ήθελαν να έχουν το μυαλό και τα κότσια να πουν οι ίδιοι. Κάτι σαν τους οδηγούς που μέσα από την ασφάλεια του αυτοκινήτου βρίζουν, χειρονομούν και απειλούν θεούς και δαίμονες. Μέχρι να ανοίξει την πόρτα ο άλλος οδηγός. Τότε η επανάσταση τελειώνει, τα χεράκια μαζεύονται και ο νταής μετατρέπεται σε φιλήσυχο πολίτη με ιδιαίτερη ευαισθησία στην οδική ασφάλεια. Το πρόβλημά τους δεν είναι η αγένεια. Είναι ότι κάποιος άλλος μπορεί να την υποστηρίξει με μυαλό, ενώ οι ίδιοι μόνο με θράσος. Γιατί για να είσαι καυστικός χρειάζεται ευφυΐα. Για να είσαι τοξικός αρκούν ένα πληκτρολόγιο, λίγα απωθημένα και η ψευδαίσθηση ότι σε φοβούνται. Το πρωτότυπο δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα. Οι απομιμήσεις, πάλι, κάνουν τόσο θόρυβο που ξεχνάς πως είναι απλώς φτηνά πλαστικά. #σπεις