ครัวซองต์ไข่

ความเห็นนี้เป็นมุมมองที่ขวางโลกระดับนึงนะคะ คนอื่นไม่รู้เป็นไง แต่เราเป็นแบบนี้ และมองว่าคน anxiety เป็นตัวทำลายความสงบในชีวิตเราเหมือนกัน ( โดนด่ารอบที่ n ) 1. เราแก้ความวิตกกังวลให้คนอื่นไม่ได้ ต่อให้เราบอกว่าโอเค แสดงให้เห็นว่าโอเค แต่ถ้าอีกฝ่ายยังคิดไม่หยุด ไม่หยุดความคิดตัวเอง ไม่จัดการความคิดตัวเอง ...เราทำให้ตายมันก็แก้ไขไม่ได้ 2. เราเหนื่อยกับการต้องพิสูจน์ตัวเองเพื่อคนอื่นค่ะ เราหนักแน่น ชัดเจนแล้ว แต่ความไม่มั่นใจของอีกฝ่าย ทำให้เราต้องมาพิสูจน์ตัวเองซ้ำๆ ก็บอกตรงๆว่า.. เราเหนื่อยมากเลย มันเหมือนวิ่งไปไม่ถึงเส้นชัยสักที 3. เราไม่ชอบอธิบายค่ะ ไม่ชอบเลย ถ้าพูดแล้วจบจะพูด แต่พูดแล้วเจอ anxiety ใส่ พูดตรงๆก็รำคาญค่ะ anxiety ใส่มันยังพอรับได้นะ แต่ถ้าโจมตีทุกการกระทำ ทุกตัวอักษร ดีเทลทุกเรื่อง มันเหนื่อยค่ะ 4. คือไม่ชอบการเป็นภาระใคร ไม่ชอบให้ความหวังใคร ไม่ชอบให้ใครมาคาดหวัง ..แล้วเราก็ไม่ได้คาดหวังหวังอะไรกับใคร ก็เลยทำเฉพาะสิ่งที่อยากจะทำเท่านั้น แน่นอนว่าสิ่งที่เลือกทำเราจะมีความสุขไม่เดือดร้อนใคร 5. เราบอกรักเท่าที่เราอยากบอกรัก เราดูแลเท่าที่เราทำได้ และก็ย้อนกลับไปข้อสี่ เราอยู่กับปัจจุบันค่ะ เรื่องอดีตไม่เคยเก็บมาคิด เพราะเลือกแล้ว เรื่องอนาคตไม่ค่อยเอามายัดเยียดให้อีกฝ่ายวางแผน เราเเค่ดื่มด่ำกับช่วงเวลาตรงหน้าแค่นั้น ...... เพราะงั้นถ้าเราเจอคนไม่มั่นคงในตัวเอง หรือในความคิดตัวเอง จัดการความวิตกกังวลของตัวเองไม่ได้ เราก็จะมองว่าเขา Toxic อยู่ด้วยแล้วเหนื่อย การต้องพิสูจน์ตัวเองตลอดเวลามันน่ารำคาญมากเลยนะ ก็ไล่อ่านไปตั้งแต่ต้นเลย ทำแล้วยังไม่พอใจ ไม่พอดีอีก จะให้เราต้องทำยังไงอีก หนทางสุดท้ายเราเลยมองว่า DoorSlamใส่ไปเลยแล้วกัน เขาแก้ไม่ได้หรอก ถ้าไปบอกว่าเขาวิตกไปเอง คิดไปอีกมันก็เหมือนด้อยค่าเขาอีก งั้นให้เขาไปหาคนอื่นที่เติมเต็มเขาดีกว่า เราเติมเต็มเขาไม่ได้หรอก ...เราฝืนเป็นในสิ่งที่เราไม่ได้เป็นไม่ได้หรอก เดี๋ยวถ้าทำให้ได้ แล้วอยู่ๆเราไม่ทำ ก็มาหาว่าเราเปลี่ยนไปอีก ...พอดีกว่า ถามว่าบอกกันก่อน ไม่DoorSlam ได้ไหมละเเจ้ ถ้าบอกไปเเล้วเข้าใจไหมล่ะ จริงๆบางคนไม่เข้าใจตั้งแต่ข้อ 1 แล้วอะ 55555555555555555555 ใช่ไหม?