Pinned Tweet
❌โกง❌
แอคนี้โกงนะคะทุกคน อย่าเห็นแต่ของถูก เราโดนมากับตัวเมื่อคืน หากินบนความมักง่าย😤 บัญชี ชื่อ กาญจนา ชูวงศ์ ห้ามโอนเด็ดขาด #หารnetflix #Netflixพร้อมส่ง
praewbie retweeted
🐰โปรรีทวิต ૮₍ ´꒳`₎ა
Meitu SVIP+ เหมยตู 📸ฟีเจอร์ไม่จำกัด
— รีวิวแน่น ฐานลูกค้า 100,000+ คน
+ ปลดล็อกทุกฟีเจอร์ VIP
+ พร้อมส่งทันที ไม่ต้องรอคิว
⊹ 1D—15
⊹ 3D—20
⊹ 7D—30
⊹ 1M—80
⊹ 3M—190
⊹ 1Y—450
หาร เหมยตูvip premium พรีเมี่ยม รายปี
#meituvip #หารmeitu #หารเหมยตู 99
#ส่งต่อ กางเกง toohottoheal สี Flowy size L
เอว 29-30 สะโพก 42 ยาว40 400฿ free shipping (shop 799) มือ1 New in pack✨
#ส่งต่อเสื้อผ้า #กางเกงยีนส์ #TooHotToHeal #ส่งต่อเสื้อผ้ามือ2 #ส่งต่อstylist #ส่งต่อcintage #ส่งต่อriley #เสื้อผ้ามือสอง #ส่งต่อเสื้อผ้ามือสอง
praewbie retweeted
เมื่อเช้าฟังข่าวแล้วก็งงว่ะ รัฐมาบอกว่า คนกรุงเทพและปริมณฑลมั่นใจได้ ไม่กระทบเรื่องสารหนู ใช้น้ำคนละสาย มีการกรอง การตรวจใดเอยตลอด แล้วประเทศไทยมันมีแค่ กรุงเทพและปริมณฑลเรอะ
praewbie retweeted
บางครั้งกุก็สงสัยนะ ว่าทำไมกุมีเงินซื้อของอร่อย ๆ กินตลอด แต่ไม่เคยมีเงินซื้อกางเกงในใหม่เลย
praewbie retweeted
ทำไมกูต้องมานั่งรับกรรม จากการกระทำโง่ๆของนายกควยๆด้วยวะ เฮงซวยที่สุดในชีวิตกูแล้ว
praewbie retweeted
อยากให้ทุกคนติดตามสถานการณ์ในประเทศกันเยอะ ๆ นะคะ ไม่ว่าจะเรื่องสารพิษ เรื่องกินรวบ เรื่องประกันสังคม การเมืองคือสิ่งที่กำหนดชีวิตแต่ละวันของเรา ตอนนี้มันวิกฤตแทบทุกทางแล้ว พวกเรากำลังถูกทำให้ตายอย่างช้าๆ รู้ตัวกันหน่อยค่ะ
praewbie retweeted
ยุคอิหนู : ในน้ำมีสารพิษปะปนสูง
ยุคอิหนู : น้ำมันแพง สัสๆ
ยุคอิหนู : โกงสอบท้องถิ่น เอาเข้ากระบวนการ = เอาเข้าคนของมันดูแล
ยุคอิหนู : สส.มีพัวพันเว็บพนัน = รอด
ยุคอิหนู : มหาดไทยย้ายกันชิบหาย
ยุคอิหนู : เขากระโดง เอาเข้ากระบวนการ = เอาเข้าคนของมันดูแล
ยุคอิหนู : ฮั้วะ สว. = รอด
praewbie retweeted
ในที่สุดก็ได้มาเขียนป้ายยา #หอมรักมิรู้เลือน สักทีหลังจากเพิ่งดูจบเมื่อไม่กี่วันก่อน สำหรับเรา เรายกให้เป็นอีกเรื่องที่ขึ้นหิ้งในปีนี้มากๆเลยค่ะ ถ้าชอบแนวนางเอก-พระเอกฉลาด แนวสู้ชีวิต การเล่าเรื่องดำเนินชีวิตผ่านตัวละครที่คอยสอดแทรกคติธรรมไปในตัว อยากให้ลองดูมากๆค่ะ ไหนจะองค์ประกอบต่างๆ ภาพ ชุด เครื่องประดับก็ดีมากเช่นกัน และสุดท้ายนี้จะไม่พูดถึงไม่ได้เลยก็คือ เราชอบมากที่เรื่องนี้ชูตัวละครหญิง เพื่อนหญิงพลังหญิงสุดๆ แต่ละตัวละครไม่จมไม่หายเลย ส่วนตอนจบของเรื่องทำให้เราได้คติธรรมที่ชอบมากๆคือ“จงใช้ชีวิตให้ดี”เป็นอีกหนึ่งซีรีส์ที่งดงามมากค่ะ อยากให้ทุกคนได้มาดูเช่นกันค่ะ👍❤️
praewbie retweeted
ทำอะไรได้บ้างครับ! หนองคาย ตรวจพบชาวบ้าน 17 คน มีสารหนูเกินค่าในร่างกาย ส่วนปลาน้ำโขงเริ่มมีตุ่ม มีแผลตามลำตัว
praewbie retweeted
20 พ.ย. มีม็อบที่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย
20 พ.ย. มีม็อบที่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย
20 พ.ย. มีม็อบที่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย
20 พ.ย. มีม็อบที่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย
20 พ.ย. มีม็อบที่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย
การเมืองเป็นเรื่องของทุกคน ช่วยกันเรียกร้องความเป็นธรรมให้แก่ประชาชนนะคะ 🙇🏻♀️
praewbie retweeted
ฟังแล้วขนลุก
ใครสายเรื่องลี้ลับ ลองไปฟังกันดู
เรื่อง ป่าห้ามทัก คุณอริส
ถ้าใครกลัว ไม่อยากฟังลองอ่านดูเราเขียนไว้ให้
คุณบอยชวนคุณเอกไปถ่ายภาพในป่า เนื่องจาก
คุณเอกเป็นช่างภาพที่ชื่นชอบการถ่ายภาพ
กล้วยไม้หายาก รวมถึงนกและสัตว์สงวนที่ใกล้
สูญพันธุ์ เพื่อนำภาพถ่ายไปขาย
คุณบอยบอกว่าเขารู้จักพื้นที่แห่งหนึ่ง ซึ่งมั่นใจว่า
คุณเอกจะต้องได้ภาพนกและกล้วยไม้หายาก
อย่างแน่นอนและอาสาจะพาเข้าไปเอง
คุณเอกจึงตัดสินใจ เดินทางไปด้วย
เมื่อเดินทางมาถึง คุณบอยก็แนะนำให้คุณเอกรู้จัก
กับอดีตพรานป่าคนหนึ่งชื่อว่า พรานสม
ซึ่งปัจจุบันเลิกเป็นพรานแล้ว และหันมาประกอบ
อาชีพเปิดโฮมสเตย์อยู่ในหมู่บ้านนี้
คืนแรก ทั้งสองคนตัดสินใจพักที่โฮมสเตย์หนึ่งคืน
เพื่อพักผ่อนและเตรียมเสบียงอาหารสำหรับ
การเดินทางเข้าป่าในวันรุ่งขึ้น
คำเตือนจากคุณยาย
เช้าวันต่อมา คุณบอยและคุณเอกเดินทางไปยัง
จุดนัดพบซึ่งเป็นร้านขายของชำเล็ก ๆ
ที่มีคุณยายคนหนึ่งเป็นเจ้าของ
เมื่อพรานสมเดินทางมาถึง เขาก็เข้าไปยืน
พูดคุยกับคุณยาย แต่สิ่งที่ทำให้ทั้งสองคนรู้สึก
แปลกใจคือคำถามของคุณยาย
ครั้งนี้พาเข้าไปตั้งสองคนเชียวเหรอ?
จะเข้าไปอีกแล้วเหรอ?
คุณบอยได้ยินดังนั้นจึงเกิดความสงสัย
และเดินเข้าไปถามว่า
มีอะไรเหรอครับยาย ในป่าเข้าไปไม่ได้เหรอครับ?
คุณยายรีบตอบกลับมาว่า เปล่าจ้ะ ไม่มีอะไร
แต่สิ่งที่ผิดปกติคือ พรานสมกลับยืนนิ่ง
ไม่ว่าคุณยายจะถามอะไร
เขาก็ไม่ยอมตอบแม้แต่คำเดียว
คุณเอกพยายามมองในแง่ดี และคิดว่าคงไม่มีอะไร
เพราะพรานสมอาจเป็นคนพูดน้อยอยู่แล้ว
“เรารีบไปกันเถอะ”
หลังจากซื้อของและจ่ายเงินเรียบร้อย
พรานสมก็พูดขึ้นว่า
“พร้อมแล้วเนอะ พวกคุณ”
ทั้งสามคนจึงเริ่มออกเดินทางโดยมีพรานสม
เดินนำตามด้วยคุณบอยและคุณเอก
แต่ระหว่างที่กำลังเดินออกจากร้าน
คุณเอกกลับได้ยินเสียงคุณยายเรียกเบา ๆ
คล้ายเสียงกระซิบ “หนุ่ม... หนุ่ม... หนุ่ม...”
คุณเอกหันกลับไปมอง พร้อมกับคว้ามือคุณบอยเอาไว้
คุณยายพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า
“ดูแลตัวเองดี ๆ นะ เคยเข้าป่ากันแล้วใช่ไหม?”
ทั้งสองคนพยักหน้าตอบ
ก่อนที่คุณยายจะพูดทิ้งท้ายว่า
“ใครพูดอะไรก็ไม่ต้องทัก
ใครเรียกอะไรก็ไม่ต้องขานรับ”
คืนแรกในป่าลึก
เมื่อเดินทางมาถึงชายป่าชั้นแรก บรรยากาศยังคง
สบาย ๆ อากาศดี มีเสียงนกและแมลงดังอยู่ตลอดทาง
แต่หลังจากเดินผ่านป่าชั้นแรกไปประมาณ
หนึ่งชั่วโมง ทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป
คุณเอกรู้สึกได้ทันทีว่า เมื่อเข้าสู่ป่าชั้นที่สอง
และชั้นที่สาม ต้นไม้เริ่มมีลักษณะแปลกตา
หนาแน่นขึ้นเรื่อย ๆ และบรรยากาศ
ก็ดูลึกและวังเวงมากขึ้น
ที่สำคัญคือ เสียงนก เสียงจิ้งหรีด
และเสียงแมลงต่าง ๆ กลับเงียบหายไปจนหมด
เหลือเพียงเสียงรองเท้าที่เหยียบลงบนใบไม้และ
กิ่งไม้แห้งเท่านั้น
ทั้งสามคนหยุดพักดื่มน้ำ ก่อนจะเดินทางต่อไปเรื่อย ๆ
จนมาถึงจุดที่พรานสมบอกว่า จากตรงนี้จะไม่มี
เส้นทางเดินอีกแล้ว จำเป็นต้องใช้มีดพร้าฟัน
เปิดทางเข้าไป
พรานสมอธิบายว่า คืนนี้พวกเขาจะพักกัน
ที่กระท่อมหลังแรก และเช้าวันรุ่งขึ้นจะเดินทาง
ไปยังจุดที่เขารับปากไว้ว่าจะได้พบกับนก
และกล้วยไม้หายาก
เมื่อมาถึงกระท่อม ทั้งสามคนก็ช่วยกันก่อไฟ
กินอาหาร และพูดคุยถึงบริเวณที่สามารถ
ขุดหลุมเพื่อทำธุระส่วนตัวได้
ก่อนเข้านอน พรานสมได้กำชับบางอย่างกับ
ทั้งสองคนคืนนี้เราจะนอนกันที่นี่
และหลังจากเข้านอนแล้ว
ไม่ว่าจะได้ยินเสียงอะไร ห้ามพูด
ห้ามตอบรับเด็ดขาดจนกว่าจะถึงเช้า
คุณบอยและคุณเอกรับปาก
ระหว่างเดินสำรวจบริเวณกระท่อม คุณเอกสังเกต
เห็นเสาไม้ต้นหนึ่งที่มีรอยบากคล้ายคน
ใช้มีดขีดเอาไว้ เพื่อนับจำนวนอะไรบางอย่าง
รอยเก่ามีอยู่ประมาณ 15 ขีด
แต่สิ่งที่ผิดสังเกตคือ มีรอยบากใหม่
ที่ดูเหมือนเพิ่งถูกขีดเพิ่มอีก 3 ขีด
คุณเอกจึงถามพรานสมด้วยความสงสัยว่า
“รอยพวกนี้คืออะไรครับ มีความหมายอะไรหรือเปล่า?”
พรานสมตอบเพียงว่า
“ไม่ต้องอยากรู้หรอก ก็แค่นับอะไรไปเรื่อย ๆ
บางทีใครมาก็มาขีดมาเขียนต่อกัน”
หลังจากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันเข้านอน
พรานสมนอนอยู่ติดประตู คุณบอยนอนตรงกลาง
ส่วนคุณเอกนอนริมหน้าต่าง ซึ่งเปิดเอาไว้เพื่อรับลม
จนกระทั่งเวลาประมาณตีสามกว่า ๆ
คุณเอกสะดุ้งตื่นขึ้นมา เพราะได้ยินเสียงบางอย่าง
คล้ายคนกำลังลากเท้าเดินอยู่ด้านนอก
เสียงนั้นค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา ก่อนจะพยายาม
ข่มตานอนต่อ แต่เสียงลากเท้ากลับเคลื่อนเข้ามา
ใกล้กระท่อมมากขึ้น
เสียงนั้นเดินมาจากด้านหน้าประตู
ซึ่งเป็นจุดที่พรานสมนอนอยู่
ก่อนจะเคลื่อนผ่านใต้ถุน
มาหยุดบริเวณหน้าต่างที่คุณเอกนอน
คุณเอกพยายามไม่สนใจ
แต่แล้วสิ่งที่ทำให้เขาขนลุกไปทั้งตัวก็เกิดขึ้น
“เอก... เอก... เอก...”
มีเสียงใครบางคนเรียกชื่อเขาจากด้านนอก
และเสียงนั้นคือ เสียงของคุณบอยอย่างชัดเจน
ทั้งที่คุณบอยตัวจริงกำลังนอนอยู่ตรงกลาง!
พรานสมผงกศีรษะขึ้นทันที ก่อนยกนิ้วแตะริมฝีปาก
เป็นสัญญาณให้คุณเอกเงียบ
และห้ามขานรับเด็ดขาด
แต่เสียงนั้นยังคงเรียกต่อไป
“เอก... เอก... เอก...”
คุณบอยเองก็หันมามองคุณเอกด้วยความตกใจ
เพราะเสียงที่ได้ยินนั้นเหมือนเสียงของตัวเองทุกอย่าง
เมื่อไม่มีใครตอบรับ เสียงลากเท้าก็ค่อย ๆ
เคลื่อนออกไปทางหน้ากระท่อม ก่อนจะเงียบหายไป
พรานสมค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งอย่างช้า ๆ
พยายามไม่ให้เกิดเสียง
คุณบอยและคุณเอกได้แต่มองด้วยความสงสัย
ว่าพรานสมกำลังจะทำอะไร
แต่ยังไม่ทันได้หายใจทั่วท้อง เสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้กลับเรียกชื่อคุณบอย
“บอย... บอย... เปิดประตูให้หน่อย”
และเสียงที่ได้ยินในครั้งนี้ กลับเป็นเสียงของคุณเอก!
มันกำลังสลับใช้เสียงของทั้งสองคนเรียกหากัน
พรานสมคิดว่าเบา ๆ ว่า มันไม่ดีแล้ว...
ก่อนจะคว้าปืนมาแนบตัว และหยิบมีดพร้า
ขึ้นมาถือเอาไว้ โดยหันปลายมีดไปทางประตู
ทันทีที่เสียงเรียกเงียบลง เสียงลากเท้าก็ดังขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้มันกำลังเดินขึ้นบันไดกระท่อม!
เหมือนพยายามดึงประตู เเต่สิ่ง ๆ นั้น
ก็เปิดเข้ามาไม่ได้
พรานสมยกมีดพร้าขึ้นจี้ไปที่ประตู
ก่อนจะมีเสียงปริศนาดังขึ้นว่า
“สม... มารับกูแล้วเหรอ?”
ไม่มีใครรู้ว่าเสียงนั้นเป็นของใคร
พรานสมตัดสินใจใช้มีดพร้า
ดันประตูก่อนพุ่งตัวออกไปทันที
แต่ด้านนอกกลับไม่มีใครอยู่เลย
มีเพียงรอยเท้าปริศนาที่ทิ้ง
เอาไว้บนพื้นโคลน
พรานสมกลับเข้ามาในกระท่อม
ก่อนบอกให้ทั้งสองคนนอนต่อ
โดยไม่อธิบายอะไรเพิ่มเติม
เช้าวันรุ่งขึ้น ทุกอย่างยังคงดำเนินไปตามแผนเดิม
ทั้งสามคนเดินทางไปถึงจุดถ่ายภาพตามที่ตกลงกันไว้
คุณบอยและคุณเอกเริ่มถ่ายภาพและวิดีโอ
รวมถึงเก็บภาพเบื้องหลังการทำงาน
หรือ Behind the Scenes เอาไว้ด้วย
หลังจากนั้นทั้งสองคนก็แยกย้ายกัน
ไปเก็บภาพในบริเวณใกล้เคียง
โดยมีพรานสมนั่งรออยู่ตรงกลาง
เมื่อเสร็จภารกิจ ทุกคนก็เริ่มเดินทาง
ต่อไปยังกระท่อมหลังที่สอง
ระหว่างทาง คุณเอกกลับรู้สึกเหมือนมี
ใครบางคนกำลังเดินตามอยู่ตลอดเวลา
แต่เขาก็พยายามไม่สนใจ
จนกระทั่งเกิดปวดท้องและต้องการทำธุระส่วนตัว
พรานสมจึงสั่งให้ทุกคนหยุดพัก
ระหว่างที่คุณเอกกำลังทำธุระ เขาเหลือบไปเห็น
ชายคนหนึ่งยืนอยู่บริเวณแนวต้นไม้
สิ่งที่ทำให้เขาตกใจคือ ชายคนนั้นสวมเสื้อแขนยาว
คล้ายกับเสื้อของพรานสมไม่มีผิด
คุณเอกรีบหันกลับมามอง และพบว่า
พรานสมตัวจริงยังคงอยู่กับคุณบอย
แล้วชายที่ยืนอยู่ไกล ๆ คนนั้นเป็นใคร?
ด้วยระยะทางที่ค่อนข้างไกล ทำให้เขามองไม่เห็น
ใบหน้าของชายปริศนา
ก่อนที่ชายคนนั้นจะค่อย ๆ
หลบหายเข้าไปหลังต้นไม้
คุณเอกเริ่มรู้สึกไม่ดี จึงรีบทำธุระให้เสร็จ
และเดินทางต่อทันที
เมื่อมาถึงกระท่อมหลังที่สอง ทุกคนกลับพบ
รองเท้าบูตยางคู่หนึ่งถูกถอดวางเอาไว้
บริเวณหน้ากระท่อม
รองเท้าคู่นั้นเปื้อนโคลนสด ๆ ราวกับเพิ่งมี
คนสวมเดินผ่านพื้นโคลนมา
พรานสมเห็นดังนั้นจึงหยิบมีดพร้าขึ้นมา
ก่อนใช้ปลายมีดค่อย ๆ ผลักประตูเข้าไป
และสิ่งที่ทุกคนเห็นก็คือ...
มีชายคนหนึ่งกำลังนั่งหันหลังให้อยู่
ภายในกระท่อม
ชายคนนั้นค่อย ๆ หันหน้ากลับมามองพรานสม
ก่อนจะพูดว่า
มาแล้วเหรอ... สม
ทันใดนั้น พรานสมก็ตะโกนสุดเสียง
วิ่ง! วิ่งตามมาเร็ว!
คุณบอยและคุณเอกรีบออกวิ่งตาม
พรานสมทันที ทั้งสามคนวิ่งหนี
อย่างไม่คิดชีวิตจนกระทั่งคุณเอกนึกขึ้นได้ว่า
เขาลืมกระเป๋าอุปกรณ์
กล้องถ่ายภาพเอาไว้ที่กระท่อมที่สอง
แต่พรานสมกลับสั่งให้วิ่งต่อไป
ห้ามย้อนกลับไปเด็ดขาด
เมื่อวิ่งมาได้ระยะหนึ่ง พรานสมก็พาทั้งสองคน
มาหยุดบริเวณก้อนหินขนาดใหญ่
ซึ่งมีโพรงอยู่ด้านใน “ถึงแล้ว หลบตรงนี้ก่อน”
แต่เมื่อคุณเอกหันกลับไปมอง เขากลับพบว่า
มีบางอย่างหายไป คุณบอยหายตัวไปแล้ว!
คุณเอกตกใจมากและพยายามจะออก
ไปตามหาเพื่อน
แต่พรานสมรีบคว้ามือเขาเอาไว้
“ไม่ต้องไปตาม ถ้าเขามา เดี๋ยวเขาก็ตามมาเอง”
คุณเอกกระวนกระวายใจอย่างหนัก
แต่พรานสมกลับพูดว่า
“ถ้าคุณออกไปตอนนี้ คุณไม่มีชีวิตรอดแน่
คุณรู้ทางในป่าเหรอ?” คุณเอกจึงจำใจต้องอยู่ต่อ
พรานสมบอกว่า คืนนี้ต้องพักเอาแรง
เพราะวันรุ่งขึ้น จะต้องเดินทางกลับ
หากไม่พักผ่อนให้เพียงพอ
อาจไม่มีแรงเดินออกจากป่า
ระหว่างนอนพัก คุณเอกหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
เปิดดูภาพถ่ายและคลิปวิดีโอที่ถ่ายเอาไว้
โดยเฉพาะภาพเบื้องหลังที่เขาถ่าย
คุณบอยเอาไว้ก่อนหน้านี้
แต่สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอกลับทำให้
เขาตกใจจนแทบหยุดหายใจ
ในภาพถ่ายและคลิปวิดีโอ ไม่มีคุณบอย
อยู่เลยแม้แต่ภาพเดียว!
ภาพที่ควรจะมีคุณบอยยืนอยู่
กลับเหลือเพียงวิวป่าโล่ง ๆ
คุณเอกพยายามเลื่อนดูภาพอื่น ๆ แต่ไม่ว่า
จะดูภาพไหน ก็ไม่มีคุณบอยปรากฏอยู่เลย
ด้วยความเหนื่อยล้าสะสม เขาจึงเผลอหลับไป
ใครกันแน่ที่เป็นตัวจริง?
กลางดึกคืนนั้น คุณเอกสะดุ้งตื่นขึ้นมา
เพราะรู้สึกมวนท้อง
แต่ระหว่างนั้น เขากลับได้ยินเสียง
ใครบางคนเรียกชื่อ
เมื่อมองออกไปนอกโพรงหิน เขาก็พบกับ
คนที่กำลังตามหา คุณบอย!
แต่สภาพของคุณบอยกลับดูแปลกไป
เสื้อผ้าเปียกชุ่ม เนื้อตัวสั่นเทา และมีท่าทางผิดปกติ
ที่สำคัญคือ คุณบอยไม่ยอมเดินเข้ามาในโพรงหิน
คุณเอกดีใจมากและกำลังจะวิ่งออกไปหาเพื่อน
แต่พรานสมกลับรีบคว้าแขนเขาเอาไว้
คุณเอกไม่ยอมฟัง สะบัดแขนพรานสมออก
ก่อนวิ่งตรงไปหาคุณบอยทันที
เมื่อเข้าไปใกล้ คุณบอยก้มหน้าลง
ก่อนกระซิบบอกว่า
“นั่นมันไม่ใช่พรานสม... วิ่ง!”
คุณเอกตกใจจนทำอะไรไม่ถูก
แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจเชื่อสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
และออกวิ่งตามคุณบอยไป
ทั้งสองคนวิ่งหนีกันมาเรื่อย ๆ
จนกระทั่งกลับมาถึงกระท่อมหลังแรก
คุณบอยรีบมุดตัวเข้าไปในกระท่อม ก่อนพูดว่า
“เราจะพักกันที่นี่”
แต่เมื่อคุณเอกมองเข้าไปด้านใน
เขากลับรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง
คุณบอยกำลังนั่งอยู่ในท่าเดียวกับชายปริศนา
ที่พวกเขาเจอในกระท่อมหลังที่สอง!
ทันใดนั้น ก็มีเสียงคนกำลังวิ่งตรงเข้ามา
คนคนนั้นคือพรานสม!
พรานสมตะโกนสุดเสียงว่า
“นั่นมันไม่ใช่เพื่อนมึง!”
คุณเอกตกใจและรีบหันกลับไปมอง
ภายในกระท่อมอีกครั้ง
คราวนี้เขามองเห็นอย่างชัดเจนว่า...
คนที่นั่งอยู่ตรงนั้นไม่ใช่คุณบอยจริง ๆ
ชายปริศนาคนนั้นค่อย ๆ พูดขึ้นว่า
“มาแล้วเหรอสม... มารับกูแล้วเหรอ?”
ก่อนจะหัวเราะออกมา
พรานสมรีบคว้าตัวคุณเอกและพาวิ่งหนี
ออกจากบริเวณนั้นทันที
ทั้งสองคนวิ่งกันจนกระทั่งฟ้าสาง
ก่อนจะหยุดพักเพื่อเก็บแรงสำหรับ
เดินทางออกจากป่า
คุณเอกเหนื่อยล้าจนแทบหมดแรง
และทนความสงสัยไม่ไหวอีกต่อไป
จึงถามพรานสมว่า
ตกลงเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันคืออะไรกันแน่?
พรานสมนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องราว
ทั้งหมดด้วยน้ำตา เมื่อประมาณ 30 ปีก่อน
พรานสมเคยเดินทางเข้ามาในป่าแห่งนี้
กับเพื่อนอีกสามคน
ทั้งสี่คนประกอบด้วย ชาญ ยศ ดำ และพรานสม
พวกเขาเดินทางลึกเข้าไปในป่า
เพราะมีบางสิ่งที่ต้องการนำกลับออกไป
และในคืนนั้น พวกเขาพักอยู่ที่กระท่อมหลังที่สอง
กลางดึกคืนหนึ่ง ดำได้ยินเสียงภรรยาของตัวเอง
เรียกอยู่ด้านนอก เสียงนั้นบอกให้เขารีบกลับบ้าน
เพราะลูกกำลังป่วยหนัก
ทุกคนพยายามห้ามดำเอาไว้ เพราะไม่มีทาง
เป็นไปได้ที่ภรรยาของเขาจะเดินทาง
เข้ามาถึงป่าลึกแห่งนี้
มีต่อ🔻🔻
praewbie retweeted
ใครเคยวิจัยป่ะ ทำไมพอมีเงินไม่เห็นอยากได้อยากกินอะไรเลย แต่พอเงินหมดกุมีลิสเยอะมาก อยากได้ไปหมด อยากกินทุกอย่าง ทำไมวะ
praewbie retweeted
สาวหมวย ยิ้มสวย ตัวเล็ก สเปคใครมั้ย☺️
#Ingkho_PiXXiE
#ส่งต่อ กางเกง toohottoheal สี Flowy size L
เอว 29-30 สะโพก 42 ยาว40 400฿ free shipping (shop 799) มือ1 New in pack✨
#ส่งต่อเสื้อผ้า #กางเกงยีนส์ #TooHotToHeal #ส่งต่อเสื้อผ้ามือ2 #ส่งต่อstylist #ส่งต่อcintage #ส่งต่อriley #เสื้อผ้ามือสอง #ส่งต่อเสื้อผ้ามือสอง

































