از همان دم که کسی زاده شده و زیسته است، همیشه چیزی از او باقی خواهد ماند، حتا اگر نتوان گفت چه؛ از این پس دیگر نمیتوانیم چنان رفتار کنیم که گویی این شخص بهطور کلی ناموجود است یا هرگز نبوده است. تا ابدالآباد باید این «بودهبودنِ» رازآمیز را به حساب آورد.
—ولادیمیر یانکلویچ
—مرگ
1
5
165
حس مارسل توی ‹در جستوجو…› رو دارم، وقتی برای نخستینبار وارد محفل اشرافی دو ویلپاریزیس شد و دو گرمانت رو دید. من هم دیگه جزو اعیان و اشراف شدم. :)
مدتها بود میخواستم واسه خودم ساعت بخرم. هیچی دیگه، بیخیالش شدم. پولش رو دادم اینها رو گرفتم. شاید که چو وابینی...










