نوید نجاران و میلاد آرمون از متهمان پروندهی موسوم به "بچه های اکباتان" رو امشب به انفرادی منتقل کردند...
دوست قدیمی من نوید نجاران چهار سال پیش در اعتراضات زن زندگی به اتهام قتل یک بسیجی به اسم علیوردی به اعدام محکوم شد. چهار سال شب و روز از ترس مرگ خوابید و دیوان عالی گفت فیلم شب اعتراضات نشون میده اصلأ نوید نجاران نزدیک اون بسیجی نشده! و پرونده را به دادگاه انقلاب برگردوند. هفته پیش دادگاه انقلاب تأیید کرد نوید بیگناه هست.
🔸حالا این هفته قاضی صلواتی حکم داده: هرچند بخاطر «قتل» بیگناه هست ولی باید بخاطر «افساد فیاَلأرض» نوید نجاران را اعدام کرد!! چرا نگفته «محاربه»؟ چون نوید حتی چاقو هم دستش نبوده پس نمیشده بخاطر «محاربه» اعدامش کنند برای همین «افساد فیاَلأرض» را بهانه کردند.
🔺این پسر را ۲۹ سالگی بازداشت کردید. الان ۳۳ سالهاش هست! چهار سال، شب و روز با ترسِ آویزون شدن، زندگی کرد. چهار سال یعنی هزار و چهارصد روز ترس از اعدام شدن… جدی شما دیگه کی هستید؟ تاریخ مگه میشه شما را فراموش کنه؟ مگه میشه فرزندان ما در آینده تاریخ را بخونند و نگن ای بدبخت پدران ما؟
مرگ، خودکشی، قتل، اعدام، بقیهی دنیام همینه ؟
⭕️ خودکشی شادی خیری، دانشجوی کارشناسی مهندسی شیمی دانشگاه شریف
🔻بنا بر گزارشهای رسیده به دانشجویان متحد، شادی خیری، دانشجوی ۲۲ ساله ترم آخر دانشگاه شریف، شب گذشته در خوابگاه دخترانه طرشت دانشگاه شریف خودکشی کرده است. او دانشآموخته دبیرستان فرزانگان شهرستان ملایر بود و در سال ۱۴۰۲ وارد مقطع کارشناسی مهندسی شیمی دانشگاه شریف شد.
🔻با توجه به روایتها، این دانشجو تحت فشارهای شدید روحی و روانی قرار داشت و روز گذشته به زندگی خود پایان داد.
🔻شادی در کانال شخصی خود در واکنش به کشتهشدن سوگند صیادی، دانشآموز ۱۶ ساله کرمانشاهی به دست پدرش نوشته بود: «چند زندگی دیگر باید قربانی شود تا بالاخره سکوتمان را بشکنیم؟ گاهی فاجعه فقط حاصل دست قاتل نیست؛ حاصل دهانهای بسته و وجدانهای خاموشی هم هست که سالها تماشاگر بودهایم.»
🔻شاید گفته شود که خودکشی ریشه در مسئلهای شخصی داشته، اما آیا میتوان رنج انسانها، فرسودگی روانی و رسیدن به مرزهای فروپاشی را از بستر اجتماعی و سیاسیای که در آن زندگی میکنند، جدا دانست؟ گویی انسانها در خلأ زندگی میکنند و گویی اضطراب مزمن، ناامیدی، احساس بیآیندگی و فرسایش توان زیستن، هیچ نسبتی با خشونتهای ساختاری، تبعیض، سرکوب و فشارهای مداومی ندارد که هر روز بر زندگی افراد تحمیل میشود. نمیتوان از رنج فردی سخن گفت، اما زمینههای اجتماعی و سیاسیِ شکلگیری و تشدید آن را نادیده گرفت. نمیتوان انسانها را در دل مناسباتی فرساینده رها کرد و سپس رنج و فروپاشی آنان را صرفاً به مسئلهای شخصی فروکاست.
🔻بیتردید مسئولیت این رنجها متوجه پدرسالاری، مناسبات سلطه و ساختارهایی است که با تحمیل خشونت و سلب ابتداییترین امکانهای زیستن، آدمها را به مرزهای طاقتفرسای روانی میرسانند. با این همه، خودکشی نباید به تنها روایت ممکن از مواجهه با این وضعیت تبدیل شود. در برابر ساختارهایی که زندگی را دشوار و افق آینده را تیره میکنند، در برابر ساختار جمهوری اسلامی که بیش از هر چیز مرگ ما را میخواهد، ادامه دادن خود نوعی مقاومت است. در این میان مراقبت از یکدیگر امری حیاتی است تا شاید از رنج زیستن در این روزها اندکی کاسته شود. شاید امتناع از سکوت و ساخت پیوندهای عمیقتر همبستگی، اجازه ندهد آدمهای بیشتری در تنهایی و بیپناهی از میان ما بروند و قربانی شرایطی شوند که جمهوری اسلامی بر زندگیمان تحمیل کرده است.









