Pinned Tweet
Back in January, President Trump and many of his supporters spoke passionately about the Iranian people. We were told that America had their backs. "Help is on the way." "Locked and loaded." The suffering of Iranian protesters, political prisoners, and victims of state violence became part of the moral justification for confronting the regime. Today, as a deal with that same regime is being discussed, why have the Iranian people disappeared from the conversation? If their sacrifices helped justify pressure on the regime, why are their rights absent from the negotiations? If you truly stand with the Iranian people, now is the moment to demand that human rights be part of any deal, not as a symbolic gesture, but as a condition. Release political prisoners. Halt executions. End the killing of protesters. Allow independent monitoring. Tie any sanctions relief to verifiable compliance. Otherwise, the message is clear: the Iranian people were useful when their suffering could be invoked to justify pressure on the regime, but expendable when their rights should be defended at the negotiating table. That is a moral failure. It is a betrayal of trust. A deal that ignores human rights does not help the Iranian people. It rewards the regime with survival while abandoning those who risked everything to oppose it. If the Iranian people were part of the justification, they must be part of the outcome.
@realDonaldTrump @JDVance @SecRubio @PahlaviReza
کوچه: گام تاریخی شاهزاده رضا پهلوی برای نجات ایران از شر قطر و عربستان! Press CC for Captions - Nov 18
کوچه: خیزش دوباره مردم دلاور آبدانان و خلق یک حماسه درخشان در تاریخ ایران! Press CC for Captions - Nov 17
کوچه: یک ضربه سرنوشتساز برای شکستن شیشه عمر رژیم و بستن جعبه پاندورا! Press CC for Captions - Nov 17
کایزن اسیادو (@thatsKAIZEN) یک مفسر سیاسی و تولیدکننده محتوای آنلاین آمریکایی است که به تحلیل تحولات سیاسی و روندهای فرهنگی در جوامع غربی میپردازد. او در مباحث خود تلاش میکند تا با استناد به نمونههای تاریخی، به جوامع غربی درباره خطرات نفوذ و تسلط جریانهای اسلامگرا هشدار دهد. او همچنین از مردم ایران حمایت میکند و در قبال تحولات منطقه، مواضع و اقدامات ایالات متحده علیه حکومت جمهوری اسلامی را تایید مینماید.
در بررسی سخنان او، نکتهی جالبی که خودنمایی میکند دوگانگی میان «تشخیص درست او از وضعیت امروز» و «کجفهمی تاریخی او از گذشتهی ایران» است. او تلاش میکند یک هشدار فوری و جدی دربارهی سیاست امروز غرب و آمریکا بدهد و نشان دهد که چگونه الگوی ائتلاف «سرخ و سیاه» یعنی همکاری جریانهای چپ و کمونیست با اسلامگرایان که در سال ۱۳۵۷ ایران را به فاجعه کشاند، امروز نیز در قالب حمایت جناح چپ و بخشهایی از حزب دموکرات از جریانهای اسلامگرا در غرب در حال تکرار است. در این بخش، تشخیص او کاملاً دقیق است و استعارهی «اسب تروا» که به کار میبرد به درستی نشان میدهد که چگونه نیروهای چپ با سادهلوحی زمینهساز قدرتگیری جریانی میشوند که در نهایت خودشان را نیز خواهد بلعید.
با این حال، ریشهی خطای او زمانی آشکار میشود که برای اثبات این استدلال درست، به سراغ تاریخ معاصر ایران میرود. او در روایت خود از وقایع سال ۱۳۳۲ و نقش خاندان پهلوی، ناخواسته زیر بار همان تاریخنگاری تحریفشدهای رفته است که طی دههها توسط مورخان مارکسیست و جریانهای چپگرا در دانشگاههای غربی از جمله چهرههایی مانند یرواند آبراهامیان تولید و ترویج شده است. این روایت چپگرایانه برای آنکه ایالات متحده و بریتانیا را عامل تمام بدبختیهای جهان نشان دهد و همزمان دستاوردهای نوسازی رضاشاه و محمدرضاشاه را بیاعتبار کند، همهچیز را به دخالت سیا و اینتلیجنس سرویس تقلیل میدهد و نقش قانون اساسی مشروطه، تحولات داخلی ایران و ارادهی خود ایرانیان در سال ۱۳۳۲ را نادیده میگیرد.
پارادوکس ماجرا دقیقاً همینجاست: این سخنران برای هشدار دادن دربارهی خطر ائتلاف امروزِ چپ و اسلامگرا، ناخودآگاه به روایتی تاریخی استناد میکند که خودِ همان جریان چپ برای تخریب دوران پهلوی ساخته است. بنابراین، برای نقد منصفانهی سخنان او باید این دو لایه را از هم جدا کرد؛ از یک سو باید هشدار به موقع و تحلیل درست او دربارهی تکرار سناریوی اسب تروا و خطر ائتلافهای سیاسی امروز را تایید کرد، و از سوی دیگر به او یادآور شد که برای فهم درست فاجعهی سال ۱۳۵۷ نیازی به تکرار افسانههای ساختهی مورخان مارکسیست دربارهی سال ۱۳۳۲ نیست، چرا که انقلاب ایران نه نتیجهی اجتنابناپذیر یک کودتای خارجی، بلکه حاصل مصادره شدن یک جنبش اعتراضی توسط سازمانیافتهترین جناح مذهبی و محاسبات اشتباه سیاستمداران وقت غرب بود.
کوچه: اولین جرقه اعتراضات بنزینی در ایران و بیدار شدن هستههای خفته رژیم در آمریکا! Press CC for Captions - Nov 14
ویکتور دیویس هنسون، (@VDHanson) تحلیلگر و مورخ نظامی سرشناس آمریکایی، در این ویدیو به پرسشی میپردازد که این روزها ذهن بسیاری را مشغول کرده است: چرا حمایت اولیهی آمریکاییها از جنگ با ایران رو به کاهش گذاشت و آیا سیاستهای دونالد ترامپ واقعاً به بنبست رسیده است؟ هنسون با اشاره به سخن مارک تیسن آغاز میکند و میگوید مردم در آغاز از جنگ پشتیبانی کردند، چون عملکرد ترامپ در دورهی نخست را دیده بودند: کشته شدن سلیمانی و بغدادی، شکست داعش، و سپس در دورهی دوم، ماجرای پاناما، خارجسازی مادورو و حمله به تأسیسات هستهای ایران در ژوئن سال گذشته. مشکل اصلی از نگاه او این بود که پس از ضربهی نخست، بهجای ادامهی فشار، دولت وارد گفتوگو شد و در نتیجه قیمت بنزین بالا رفت؛ او معتقد است با رژیمی تئوکراتیک و «آخرالزمانی» که ۴۰ هزار نفر از مردم خودش را کشته، نمیتوان مذاکره کرد، چون نه چین و نه روسیه بر رفتار آن اثری دارند. هنسون راهکار خودش را چنین توصیف میکند: زدن صنایع هستهای و نظامی و برخی اهداف دومنظوره، قطع مسیرهای زمینی و ریلی و فرودگاهها، باز نگه داشتن تنگه، ادامهی تحریمها، مسلح کردن کردها و بازگشت. او با یادآوری سخن ناپلئون دربارهی گرفتن وین میگوید نباید تا دروازههای پایتخت یک قدرت امپراتوری پیش رفت و آنجا ایستاد و درخواست مذاکره کرد، و این اشتباه را به جی.دی. ونس و رویکرد «یادداشت توافق» او نسبت میدهد. سپس به سیاست «آمریکا اول» میپردازد و با اشاره به تعرفهها، افتتاح یک کارخانهی بزرگ، ایجاد شغل برای شهروندان آمریکایی، خروج میلیونها مهاجر غیرقانونی و رشد ۳٫۴ درصدی اقتصاد، از این سیاست دفاع میکند. او سپس قیمت بنزین را با دوران جو بایدن مقایسه میکند، یعنی ۴٫۱۸ دلار امروز در برابر ۵٫۰۳ دلار در ژوئیهی ۲۰۲۲، و در پایان این پرسش را مطرح میکند که با وجود شکوفایی اقتصاد ترامپ در قیاس با بایدن، چرا این دستاورد دیده نمیشود. ویدیو کامل در یوتوب:
youtube.com/watch?v=JyaHSK76…
کوچه: رسوایی کلاه گشاد قطر و پاکستان بر سر بچهزرنگ آمریکا، کازینودار دهنگشاد! Press CC for Captions - Nov 12
A mother’s unyielding grief, a future stolen by the IRGC, and a call for justice that echoes every single day. Rest in power Elina Hojjati 🕊 #ElinaHojjati
She says: "Today, my words are for the one who closed his eyes and shot so easily—those who closed their eyes and shot so easily. My child was in her final year of university, studying microbiology. She had earned her pathology certificate, her oncology certificate, she was learning French, she had studied English, received her certificate, and was about to start German. You who tell me to raise my child properly—my child was raised properly. The one who wasn't raised properly is you. You are the one who wasn't raised properly, since you shot so easily.
That day when I took my child to another hospital, they said we don't have a surgeon. They sent her to another hospital by ambulance. Let's leave aside whatever that technician chose to say in the ambulance—I will not forgive him. My child was saying, "Mom, I don't want to die." I said, "Mom, you won't die." I told her it was just shotgun pellets; I didn't want her to believe that her own compatriots had shot her with live ammunition. I said she would get better. She didn't.
I will never forgive you. When I wake up in the morning, it starts with hatred for you. When I go to sleep at night, I go to sleep with hatred for you. May God never forgive you."
Dozens of Iranian voices, including intellectuals, political analysts, and opposition figures, warned against the April 8 ceasefire and the decision to negotiate with the Islamic Republic. They warned that the regime would use the pause to regroup, rearm, and reconstitute its military and political machinery, and that negotiations would only buy it time. They argued that this was a rare moment of vulnerability, an opportunity that should not be squandered. Those warnings were ignored. Now, months later, some are voicing essentially the same arguments, as though these dangers have only just become apparent, without acknowledging who made the decision to stop the campaign in the first place.
کوچه: پیروزی بزرگ ترامپ در نجات پیت هگست از قربانی شدن به دست دشمنان! Press CC for Captions - Nov 11
اسرائیل نمیخواست جنگ در ۸ آوریل تمام شود پس چرا حالا مقصر طولانی شدن جنگ را اسرائیل میدانند؟ خاخام پساخ ولیکی (@RabbiPW) ستوننویس روزنامه جروزالم پست معتقد است جیدی ونس ماجرا را کاملاً برعکس فهمیده است. ونس گفته ریزش حمایت جمهوریخواهان از رابطه با اسرائیل و جنگ ثابت میکند که دیپلماسی تنها راه است. ولیکی در پاسخ میگوید نمیشود همزمان اسرائیل را مقصر شروع جنگ دانست و هم مقصر طولانی شدن آن و گران شدن بنزین در حالی که اسرائیل کنار آمریکاییها میجنگید و میخواست رژیم را سرنگون کند و جنگ را سریع تمام کند. به گفتهی او دلیل طولانی شدن جنگ این است که آمریکا بهجای تمام کردن آن سراغ دیپلماسی و مذاکره رفت و همین به سپاه پاسداران فرصت داد آمریکاییها را تا انتخابات میاندورهای سرگرم نگه دارد و در قدرت بماند.
Helix 🇺🇸 retweeted
In 1979, leftist students celebrated Khomeini. He’d promised a “democratic government” where “everyone will be able to express his or her opinion.”
Within a decade, the regime had executed thousands of them.
They thought they were on the right side of history.
Remind you of anything today?
کوچه: حال پریشان و بیمارگونه ترامپ پس از جلسه محرمانه با نخستوزیر قطر! Press CC for Captions - Nov 10
Helix 🇺🇸 retweeted
On this momentous occasion, the world must reflect on who they choose to negotiate with.
Helix 🇺🇸 retweeted
A humanitarian catastrophe is unfolding in Iran. The regime has executed three young protesters who participated in the January 2026 uprising. The father of another victim suffered a stroke, overcome with grief after losing his 28-year-old son.
The very least the international community can do is unequivocally condemn these atrocities.
And yet, some people are still naive enough to ask why Iranians would support foreign military strikes against the regime on their own soil.
This is why.





