نورآباد ممسنی چه خبر بود تو مراسم خاکسپاری پدر جاویدنام #مهرزاد_نظری. واقعا به مردم ممسنی حسودیم میشه. کاش برم باقی عمرمو اونجا زندگی کنم.
3
92
1,141
تو اینستا یه سگ بود خانوادهای به سرپرستی گرفته بودن، آورده بودن دامپزشکی که بازی نمیکنه نکنه مریضه.
سگه به دلیل تنبلی از هلال احمر اخراج شده بود. مریض نبود فقط تنبل بود، تنبل. حال نداشت کار کنه، بازی کنه. :)))
1
41
548
دو سال از رفتنت گذشت.
بقیه گریه امروز سهم توست.
#کیانوش_سنجری
این کلیدسازا هستن پشت در میمونی میان با یه فیلم رادیولوژی تو ۱۴ ثانیه بازش میکنن، میخواستم بگم ۸۰۰ تومن میگیرن.
8
97
2,185
یه تریلر روانشناختی بسیار گیرا اگر بخواهید What Ever Happened to Baby Jane? را ببینید. فیلم در دهه ۷۰ میلادی ساخته شده و بت دیویس بازی فوقالعادهای داره.
3
26
989
شیطنت بیرحمانه ایرج طهماسب در مورد اتفاقات ۱۴۰۱ یادتونه؟
کاراکتر میگه خواهرم رفت تو خیابون گرفتنش. طهماسب میگه یعنی گرفتنش؟ کاراکتر میگه هیچی ازدواج کرد دیگه!
اُف بهت طهماسب ما بچگيمون رو با تو گذروندیم.
دستیار سروش صحت یه سریال به نویسندگی خود سروش صحت ساخته به اسم «تاکسی»
تو یکی از اپیزودها یه گاو در اعتراض به کشتن نامزدش تو کشتارگاه، میاد تو یه خیابون میشینه و راه رو بند میاره. بین مردم بحث اعتراض و بوق زدن شکل میگیره و سر آخر گاو با کمی علوفه تحصنش رو میشکنه
گاو خودتی صحت
تو اين فصل بيشتر عود مىکنه. پوست سر و صورتم قرمز میشه و پر از پوسته. قدیم از محصولات لاروش پوزی استفاده میکردم و التیام پیدا میکرد.
خاک بر سرت آخوند که الان نمیتونم بخرمشون.
4
73
1,900
منم چند ماه بعد از عقدمون انقدر کتک خوردم تا برم مهریهام رو ببخشم. منو فرستاد دفترخونهای که نزدیک خونه بود. اونجا دفتردار گفت پدرت باید موقع بخشیدن مهریه حضور داشته باشه. (احتمالا همچین قانونی وجود نداره و اون محضردار دنبال راهی برای نجات من بود.)
اومدم خونه بهش گفتم ⬇️
مونولوگ مرد متأهل در هنگام دیت با زنها در کافه :)
من داستان اودیسئوس را از زمان مدرسه میشناسم. در دوران دبیرستان آن را خواندم.
فکر کنم خیلیها همین تجربه را داشتهاند. اما هیچوقت مثل این بار واقعا درکش نکرده بودم.
شاید فقط به خاطر شیوهای بود که کریستوفر نولان آن را ساخته، شاید هم خودم الان در دورهٔ متفاوتی از زندگیام هستم، نمیدانم.
ولی وقتی فیلم را تماشا کردم، داستان را از زاویهای کاملا متفاوت دیدم.
سالها فکر میکردم «اودیسهٔ» اودیسئوس همان تمام اتفاقاتی است که در طول سفر برایش میافتد.
خطرها، هیولاها و چیزهایی که سر راهش قرار میگیرند. اما حالا که فیلم را دیدهام، دیگر فکر نمیکنم اصل ماجرا آنها بوده باشند.
تا پایان داستان برایم کاملا روشن شد که آنها بزرگترین دشمنانش نبودند. بزرگترین دشمن اودیسئوس در واقع همان باری بود که در درون خودش حمل میکرد.
خیلی قبلتر از آنکه با این هیولاها روبهرو شود، به نظرم بار تصمیمهای خودش را به دوش میکشید.
خطرهایی باورنکردنی به وجود آمده بود، آدمهای بیگناه جانشان را از دست داده بودند و تصمیمهایی گرفته شده بود که دیگر هیچوقت نمیشد آنها را پس گرفت.
یک صحنه هست که مدام به آن فکر میکنم و فکر کنم خیلیهای دیگر هم همین حس را دارند: صحنه سیرنها.
ما معمولا آواز سیرنها را چیزی میدانیم که میخواهد مردها را به سمت خطر یا وسوسه بکشاند.
اما به نظرم آن آواز، چیزی را در وجود اودیسئوس آشکار کرد. چیزی که مدتها سعی کرده بود دفنش کند.
مسئله واقعا «وسوسه شدن» به آن معنای معمول نبود. مسئله شاید فقط این بود که او اصلا نمیخواست به خانه برگردد.
شاید فکر میکرد لیاقت برگشتن به خانه را ندارد.
شاید روبهرو شدن با همسرش، پسرش و آن زندگی ایی که در خانه منتظرش بود، برایش ترسناکتر از روبهرو شدن با یک هیولای دیگر بود.
و واقعا با خودم فکر میکنم چند مرد امروز دقیقا در چنین وضعیتی زندگی میکنند.
نه به این دلیل که همسر یا فرزندانشان را دوست ندارند. مسئله این است که جایی در طول مسیر، آنقدر پشیمانی و حسرت در وجودشان جمع شده که بیسروصدا خودشان را تبعید کردهاند.
از نظر فیزیکی حضور دارند، اما از نظر عاطفی جای دیگریاند.
و خودشان را دائم مشغول نگه میدارند.
ساعتهای طولانی کار میکنند، احتمالا بیوقفه در گوشی اسکرول میکنند. و این به این خاطر نیست که میخواهند از خانوادهشان فرار کنند. نکته عجیب همین است:
دارند از خودشان فرار میکنند.
هر مردی اودیسهٔ خودش را دارد.
بعد از دیدن این فیلم فهمیدم برای بعضیها، هیولای درونشان پشیمانی از حرفهایی است که زدهاند و دیگر نمیتوانند پس بگیرند.
برای بعضی دیگر شاید پورنوگرافی باشد، انفعال باشد، فاصلهٔ عاطفی باشد یا خودخواهی.
هیولاهای هر مردی ظاهر متفاوتی دارند، اما فکر میکنم خیلی از ما در اصل داریم یک نبرد مشترک را میجنگیم:
این باور که گذشتهٔ ما باعث شده دیگر شایستگی تبدیل شدن به مردی را نداشته باشیم که خانوادهمان امروز به او نیاز دارد.
اما زیباییِ رستگاری این است که خدا هیچوقت از ما نخواسته وانمود کنیم گذشته اتفاق نیفتاده است. فقط اجازه نمیدهد گذشته، حرف آخر را بزند.
پس سؤالی که میخواهم با آن تنهایت بگذارم این است:
اودیسهٔ تو، بهعنوان یک مرد، چیست؟
آن نبرد درونیای که سالهاست با خودت حمل میکنی چیست؟ همان صدایی که مدام در گوشت زمزمه میکند:
«دیگر خیلی دیر شده.»
«بیش از حد خراب کردهای.»
«لیاقت این را نداری که خانوادهات را درست هدایت کنی.»
دوست دارم داستان شما را هم بشنوم. حس میکنم تعداد مردهایی که درگیر همین نبرد هستند خیلی بیشتر از چیزی است که تصور میکنیم.
پس در کامنتها بنویسید. دوست دارم دربارهٔ این موضوع با هم گفتوگو کنیم:
(منبع: ویدیویی در اینستاگرام)
3
26
1,320
سولماز كاويانى (اکانت جدید) retweeted
با حضور گسترده مردم نورآباد ممسنی و رستم، #میرزا_مذکور_نظری، پدر جاویدنام #مهرزاد_نظری، ساعتی پیش در کنار فرزندش به خاک سپرده شد.
میرزا مذکور نظری ۱۶ آبان به دلیل سکته قلبی ناشی از تحمل فشار سنگین روحی، ده ماه پس از کشته شدن فرزندش، درگذشت.
طرفدار نولان نیستم و جریان اصلی هالیوود رو چندان دنبال نمیکنم، ولی اودیسه فیلم خوبی بود. تم گمگشتگی دراومده بود.
بهرحال شما در این هوا فیلمی از آنجلوپولوس رو پلی کنید.
مائده این یه دفعه خدا خیرت بده ترکیدم از خنده :)))))
شاید باور نکنی، من فقط وقتی مهمونی رسمی میرم کرم پودر میزنم.
سولماز كاويانى (اکانت جدید) retweeted
در این سیوچند سال عمری که طی شد، هیچوقت مردم رو -و خودم رو- به اندازهٔ اینروزها دلمُرده ندیده بودم. بدون اغراق و لفاظی بگم که از دیِ پارسال، زمستانِ اخوان رو تا مغز استخوان داریم حس میکنیم:
«هوا دلگیر، درها بسته، سرها در گریبان، دستها پنهان
نفسها ابر، دلها خسته و غمگین …»
سولماز كاويانى (اکانت جدید) retweeted
حق با «مولر» است رفیق.
«برای این مردم، هرگز خودت را تغییر مده!
اینان هر روز تو را به یک شکل میخواهند. شکلِ تصوراتِ غلطشان، که فکر میکنند تنها حقیقتِ درستِ جهان است.»













