Selcan Taşçı

Hemşehrim… Hemcinsim… Şehidim… Katledilen “Neşe”si ülkemin… Eskiden bir Öğretmen Marşımız vardı bizim farkında mısınız bilmem yerini "Mağusa Limanı" aldı! "Mağusa Limanı limandır, liman aman amman Beni öldürende yoktur din iman.." Çünkü hanidir bu ülkede marşlar yerlerini ağıtlara bıraktı… Çünkü, Batman Kozluk''ta, öğrencilerine karnelerini dağıttıktan sadece dakikalar sonra, arkadaşlarıyla bindiği araç, PKK''lı teröristlerce taranan Aybike öğretmen, kaldırıldığı Kozluk Devlet Hastanesi''nde son nefesini verdikten sonra onun o içli sesiyle özdeşleşen bu türkü, bu ülkede, silahların, bombaların, roketlerin gölgesinde görev yapmaya çalışan bütün öğretmenlerin marşı, Neşe Alten''den, Ayşenur öğretmene kadar bütün eğitim şehitlerinin de ağıdı oldu. Soru hak, cevap helal; Neden? Neden ölüyor bu pırıl pırıl; vatanın her karışında göreve koşacak kadar mert olan gençler? Çocuklar neden ölüyor? Hemşehrim, Tekirdağlı Neşe öğretmenin öldüğü iklimi az buçuk biliyoruz da… Aybike neden öldü? Necmettin öğretmen neden?.. Ayşenur öğretmen neden?.. 2002''de, siyasi iktidar el değiştirirken Türkiye''de "terör eylemi" var mıydı; kalmış mıydı? Terör eylemini bırakın, PKK kalmış mıydı? Kendi kendini feshetmemiş, adını değiştirmemiş miydi? 2004 yılına kadar Türkiye''de eylem yapamayan terör örgütünün, hem yeniden eski adı PKK''yı alıp hem de 2005’te Kuşadası saldırısından başlayarak sivilleri de hedef alan şehir eylemlerine başlamasıyla, 2005’te Diyarbakır'da ortaya konan "Kürt sorunu benim sorunumdur. Her sorunun çözümünün adresi biziz" anlayışı ve onun üzerine inşa edilen "açılım süreci" arasındaki paralellik sadece tesadüf mü; kimseye bir sorumluluk yüklemez mi? Ayşenur Öğretmen doğduğunda YPG, PYD, SGD, ÖSO vesair mi vardı Suriye’de? Suriye sınırımızın hemen ötesinden başına düşen roketle, "Şam’da “Cuma namazı kılma"sevdası arasında en ufak bir ilgi, ilişki yok mu? Yok mu "olmasaydı olmazdı" dedirten hiçbir siyasi hata, yanlış, vebal, inat, ısrar? Varsa neden ibret almazlar? Ölümünün 31’nci yılında müsebbibi olmadığımız bir mahcubiyetle andığım Neşe Alten’in ve babasının bedenlerine yapılan işkence yetmezmiş gibi hatıralarının da tekraren incitildiği şu günlerde “affedin” demekten başka hiçbir şey düşmüyor bize ; yazık!